VIII SAB/Wa 130/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz –Nowak (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi P. M. - wspólnika spółki cywilnej [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa W. [...] z siedzibą w W. w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2009 1) stwierdza przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa W. [...] z siedzibą w W. w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2009; 2) stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) wymierza Kierownikowi Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa W. [...] z siedzibą w W. grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych; 4) oddala skargę w pozostałym zakresie; 5) zasądza od Kierownika Powiatowego Biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa W. [...] z siedzibą w W. na rzecz P. M. - wspólnika spółki cywilnej [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga P. M. – wspólnika spółki cywilnej "[...]" na przewlekłe prowadzenie przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z siedzibą w [...] postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2009 rok. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu [...] maja 2009 r. P. M. – wspólnik spółki cywilnej "[...]" z siedzibą w [...] (dalej: skarżący) złożył do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: Kierownik BP w [...]) wniosek o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej także: płatność ONW) na 2009 rok. Decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2009 r. organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne uznając, że spółka cywilna nie posiada przymiotu strony do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie przedmiotowej płatności. Na skutek złożonego odwołania Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: Dyrektor ARiMR, organ odwoławczy), decyzją Nr [...] z [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 listopada 2010 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 576/10) uchylił decyzje organów obu instancji, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II GSK 754/11) oddalił skargę kasacyjną Dyrektora ARiMR. Wskazane rozstrzygnięcia wpłynęły do organu I instancji - 22 listopada 2012 r. Zawiadomieniem z [...] grudnia 2012 r. Kierownik BP w [...] poinformował skarżącego, że postępowanie w sprawie przyznania przedmiotowej płatności na 2009 rok, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ulegnie przedłużeniu. Termin załatwienia sprawy określił do 31 stycznia 2013 r. Pismem z [...] stycznia 2013 r. organ wezwał wspólników spółki cywilnej do złożenia wyjaśnień w zakresie prowadzenia działalności rolniczej. Odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący udzielił [...] lutego 2013 r. Zawiadomieniem z [...] lutego 2013 r. Kierownik BP w [...] poinformował skarżącego, że postępowanie w sprawie przyznania przedmiotowej płatności na 2009 rok, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ulegnie przedłużeniu. Termin załatwienia sprawy określił do 31 marca 2013 r. Zawiadomieniem z [...] marca 2013 r. Kierownik BP w [...] poinformował skarżącego, że postępowanie w sprawie przyznania przedmiotowej płatności na 2009 rok, z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ulegnie przedłużeniu. Termin załatwienia sprawy określił do 30 kwietnia 2013 r. W dniu [...] kwietnia 2013 r. do organu I instancji wpłynęło od skarżącego pismo wyjaśniające wraz z wnioskiem o przesłuchanie wskazanych świadków oraz dokumentami. Zawiadomieniem z [...] maja 2013 r. Kierownik BP w [...], w związku ze zmianą siedziby spółki, przekazał sprawę do organu właściwego – Kierownika Biura Powiatowego ARiMR [...] z siedzibą w [...] (dalej: Kierownik BP w [...] Ww. zawiadomienie wpłynęło do Kierownika BP w [...][...] maja 2013 r. Zawiadomieniem z [...] maja 2013 r. Kierownik BP w [...] poinformował skarżącego, że postępowanie w sprawie przyznania przedmiotowej płatności na 2009 rok, z uwagi na charakter sprawy i konieczność przeprowadzenia dodatkowych ustaleń sprawy, ulegnie przedłużeniu o dwa miesiące. Termin załatwienia sprawy określił do 24 lipca 2013 r. Kolejnymi zawiadomieniami z dnia: 23 lipca 2013 r., 25 września 2013 r., 25 listopada 2013 r. organ określił termin załatwienia sprawy odpowiednio do: 24 września 2013 r., 25 listopada 2013 r. i 25 stycznia 2014 r. Postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2013 r. Kierownik BP w [...] włączył do materiału dowodowego przedmiotowej sprawy dokumenty zebrane w sprawie dotyczącej wniosku o wpis do ewidencji producentów tej spółki. Jednocześnie poinformował spółkę o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy. W dniu [...] stycznia 2014 r. skarżący złożył do Kierownika BP w [...] pismo, w którym podtrzymał swój wniosek z dnia [...] kwietnia 2013 r. o przesłuchanie świadków: M. D., P. M. i M. S.. W związku z powyższym, pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. Kierownik BP w [...] wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy [...] o przesłuchanie w ramach pomocy prawnej wskazanych świadków. Wniosek ten Burmistrz Miasta i Gminy [...] przekazał następnie organowi I instancji – [...] lutego 2014 r. Zawiadomieniem z [...] lutego 2014 r. Kierownik BP w [...] poinformował skarżącego, że postępowanie w sprawie przyznania przedmiotowej płatności na 2009 rok, z uwagi na charakter sprawy i konieczność przeprowadzenia dodatkowych ustaleń sprawy, ulegnie przedłużeniu o dwa miesiące. Termin załatwienia sprawy określił do 25 kwietnia 2014 r. Kolejnymi zawiadomieniami z dnia: 25 kwietnia 2014 r., 23 czerwca 2014 r., 25 sierpnia 2014 r., 24 października 2014 r., 24 grudnia 2014 r., 30 marca 2015 r. organ określił termin załatwienia sprawy odpowiednio do: 25 czerwca 2014 r., 25 sierpnia 2014 r., 25 października 2014 r., 24 grudnia 2014 r., 29 marca 2015 r. i 30 czerwca 2015 r. Pismem z [...] kwietnia 2015 r. Kierownik BP w [...] wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień w sprawie. Odpowiedzi na powyższe skarżący udzielił w piśmie z [...] kwietnia 2015 r. W dniu [...] maja 2015 r. skarżący wniósł do Dyrektora ARiMR zażalenie na przewlekłe prowadzenie przez Kierownika BP w [...] postępowania w sprawie przyznania przedmiotowej płatności. Postanowieniem Nr [...] z [...] czerwca 2015 r. Dyrektor ARiMR orzekł o uznaniu zażalenia za uzasadnione. Pismem z [...] lipca 2015 r. (data złożenia w organie) skarżący wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie przez Kierownika BP w [...] postępowania w sprawie przyznania płatności ONW na 2009 rok. Skarżący wniósł o uznanie skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania za zasadną oraz o wymierzenie grzywny celem zdyscyplinowania Kierownika BP w [...]. Wskazał, iż w sprawie wyczerpana została droga administracyjna poprzez złożenie do organu nadzoru zażalenia w trybie art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), które zostało uznane za zasadne. W odpowiedzi na skargę Kierownik BP w [...] wniósł o oddalenie skargi, przedstawiając przebieg postępowania w sprawie. Na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego dodatkowo wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 60 dni od daty otrzymania akt sprawy w związku z wydaniem w tej sprawie decyzji przez organ I instancji i uchyleniem jej przez organ odwoławczy w listopadzie 2015 r. (protokół rozprawy k. 63 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Wskazany wyżej przepis ma zastosowanie w niniejszej sprawie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), to jest przed 15 sierpnia 2015 r., z uwagi na treść art. 2 w zw. z art. 1 pkt 1 tej ustawy. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest sprawność prowadzenia przez organ postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku złożonego przez skarżącego [...] maja 2009 r. w sprawie przyznania płatności ONW na 2009 rok. W pierwszej kolejności podać trzeba, iż zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności złożenia skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, formalnym warunkiem jej dopuszczalności jest wcześniejsze złożenie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. Nie ma przy tym znaczenia, czy zażalenie takie zostało rozpatrzone oraz jakie stanowisko zajął w sprawie organ wyższego stopnia (por. wyrok WSA w Opolu z 22 grudnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Op 38/14, publ. cbois). W niniejszej sprawie wymóg ten został spełniony, a okoliczność ta nie jest sporna. Przedmiotowe postępowanie, zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia [...] maja 2009 r., jest prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. Nr 64, poz. 427, zwana dalej: ustawą o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 40, poz. 329 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem). Zgodnie z § 5 ust. 6 rozporządzenia kierownik biura powiatowego Agencji zawiadamia rolnika o przyczynach niezałatwienia sprawy dotyczącej przyznania płatności ONW do dnia 1 marca roku następującego po roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności ONW, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Płatność ONW jest wypłacana w terminie do dnia 30 czerwca roku następującego po roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności ONW (§ 5 ust. 7 rozporządzenia). Niewątpliwie organy administracji publicznej w przedmiotowej sprawie nie zakończyły postępowania wynikającego z wniosku z dnia 14 maja 2009 r. w powyższym terminie, chociaż zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. powinny działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" nie zostało zdefiniowane w ustawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w doktrynie podkreśla się, że przez "przewlekłe prowadzenie postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (patrz: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (patrz: J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Zatem o przewlekłości postępowania przed organem administracji publicznej można mówić wówczas, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice. W wyroku z 26 października 2012 r. w sprawie II OSK 1956/12 (publ. cbois) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. daje stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania, jak również jego bezczynność. Uprawnienie to sprowadza się do żądania wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. Na sąd nakłada natomiast, obok oceny czy mamy do czynienia z przewlekłością lub bezczynnością, obowiązek ustalenia czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może także, na wniosek lub z urzędu, orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż od 14 maja 2013 r., tj. od przekazania sprawy przez Kierownika BP w [...] do Kierownika BP w [...] w związku ze zmianą siedziby spółki, skarżony organ przez 7 miesięcy nie podejmował czynności, ograniczając się jedynie do wydania czterech zawiadomień o nowym terminie załatwienia sprawy na podstawie art. 36 k.p.a. Przedłużeniu terminu załatwienia sprawy każdorazowo uzasadniał charakterem sprawy i koniecznością przeprowadzenia dodatkowych ustaleń. Nie określał natomiast w tych informacjach, jakie konkretnie w sprawie winny być wykonane czynności, jaki jest ich zakres i związek z rozpoznawanym wnioskiem o przyznanie płatności ONW na 2009 r. Pierwsza efektywna czynność organu to wydanie w dniu [...] grudnia 2013 r. postanowienia o włączeniu do akt sprawy dokumentów dotyczących skarżącej spółki, uzyskanych w innym postępowaniu administracyjnym. W tym dniu poinformował również skarżącego o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, a następnie, po wpływie pisma od skarżącego, zwrócił się o przesłuchanie trzech świadków w ramach pomocy prawnej. Po tej czynności następuje w sprawie ponowny "zastój", ponieważ w okresie od lutego 2014 r. do marca 2015 r., tj. w okresie 13 miesięcy, Kierownik BP w [...] siedmiokrotnie informował skarżącego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, wskazując nowy termin. W aktach administracyjnych brak jest w tym czasie ponagleń Burmistrza Miasta i Gminy [...] co do wykonania odezwy o przesłuchanie świadków zgłoszonych przez skarżącego. Dopiero w dniu [...] kwietnia 2015 r. Kierownik BP w [...] wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień w zakresie wskazania wspólników spółki w latach 2008-2012. Z powyższej analizy prowadzenia postępowania wyjaśniającego wynika, że Kierownik BP w [...] w przedmiotowej sprawie nie dochował należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie. Organ jako powód niezałatwienia sprawy w terminie wskazywał przeprowadzenie dodatkowych ustaleń, ale ta okoliczność nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. W związku z nieprecyzyjnie wskazywanymi przyczynami przedłużania terminów załatwienia sprawy nie wiadomo, w jakim kierunku zmierzało postępowanie wyjaśniające Kierownika BP w [...], kiedy "przeprowadzał dodatkowe ustalenia", czy ostatecznie w okresie od maja 2013 r. do grudnia 2013 r. chodziło mu o te dowody, które włączył do akt przedmiotowej sprawy postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., czy też w okresie od lutego 2014 r. do kwietnia 2015 r. oczekiwał na przesłuchanie świadków, ewentualnie zbierał jeszcze inne dowody, które nie zostały udokumentowane. Zdaniem Sądu, Kierownik BP w [...], aby uniknąć zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania w tej sprawie winien przedstawić cały tok postępowania, zakres czynności dokonywanych, a niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Samo odwoływanie się do skomplikowanego charakteru sprawy i potrzeby wykonywania wielu czynności w sprawie, bez odpowiedniego udokumentowania tego, nie może stanowić podstawy do uznania, iż nie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania, pomimo wydawania wielokrotnych informacji o terminie załatwienia sprawy. Przystępując do oceny, czy przewlekłość miała charakter rażący należy stwierdzić, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Do uznania jako rażące nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, a także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Przewlekłe prowadzenie postępowania musi charakteryzować się podejmowaniem kolejnych czynności z przekroczeniem terminów i musi być pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W kontrolowanej sprawie wniosek spółki o przyznanie płatności ONW na 2009 rok został przekazany Kierownikowi BP w [...] zgodnie z właściwością miejscową [...] maja 2013 r., natomiast dopiero po ponad dwóch latach wydana została merytoryczna decyzja. Powyższe, w ocenie Sądu, pozwala uznać, że stwierdzona przewlekłość w prowadzeniu przedmiotowego postępowania przez Kierownika BP w [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., stwierdził przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika BP w [...] (punkt 1 wyroku) uznając jednocześnie, iż przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 wyroku). Sąd, uwzględniając skargę na przewlekłe prowadzenie przedmiotowego postępowania, nie zobowiązał Kierownika BP w [...] do wydania w określonym terminie decyzji w sprawie z uwagi na wydanie w tej sprawie merytorycznej decyzji. Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd wymierzył organowi celem jego zdyscyplinowania grzywnę w wysokości [...] zł (punkt 3 wyroku), zaś o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). Wskazana w punkcie 5 wyroku wysokość kosztów postępowania obejmuje następujące kwoty: 100 zł tytułem wpisu sądowego, 240 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę (punkt 4 wyroku) uznając, że brak jest w tej sprawie podstaw do zobowiązywania organu do wydania decyzji w terminie 60 dni. Takie działanie na tym etapie byłoby zbyt daleko idącą ingerencją Sądu w tok postępowania. Skarżący ma prawo do kontroli dalszego toku postępowania administracyjnego w odrębnej sprawie, w której (po jej ewentualnym wpływie) Sąd zbada sprawność działania organów administracji na kolejnym etapie postępowania.