VIII SAB/Wa 20/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Andrzej Kuna po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Naczelnika [..] Urzędu Skarbowego w R. postanawia : odrzucić skargę A. M.. W dniu [...] czerwca 2007r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. w zakresie prowadzonego przez niego postępowania w przedmiocie umorzenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. Wyjaśnił, że w dniu [...] stycznia 2005r. nadał do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. pismo datowane na dzień [...] stycznia 2005r., zawierające wniosek o umorzenie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. Do dnia [...] stycznia 2007r. Urząd Skarbowy nie zajął żadnego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania zarzutów merytorycznych w niej zawartych. Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej u.p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB/Gd 8/97, nie publ. oraz postanowienie NSA z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SAB 131/00, LEX nr 55763) oraz poglądów wyrażanych w doktrynie (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, str. 100) nie budzi wątpliwości, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć również wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm. - dalej: Ordynacja podatkowa). Przepis ten stanowi bowiem, iż na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 Ordynacji podatkowej stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu konieczne jest uprzednie złożenie ponaglenia, o którym mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący wystąpił z ponagleniem do organu wyższego stopnia. Za takowe nie może być uznane jego pismo z dnia [...] sierpnia 2007r., gdyż jest ono spóźnione. Zostało ono złożone po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie został wyczerpany tryb przewidziany w art. 141 Ordynacji podatkowej, to tym samym nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu. Z tej przyczyny skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 u.p.p.s.a., należało odrzucić.