VIII SAB/Wa 26/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu zażalenia adwokata P. M. na postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 8 maja 2017 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 26/16 o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. P. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia: odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 8 maja 2017 r. referendarz sądowy przyznał adwokatowi P. M. wynagrodzenie za zastępstwo prawne z urzędu udzielone skarżącemu D. P. w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 27 grudnia 2016 r. w kwocie 221,40 zł, w tym 41,40 zł należnego podatku od towarów i usług. W dniu 19 maja 2017 r. adwokat P. M. złożył skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc zarzut naruszenia art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z zapisem § 19 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, poprzez nieprzyznanie kwoty [...] zł tytułem niezbędnych wydatków adwokata. Wyjaśnił, że na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. wniósł o przyznanie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według spisu, który przedłożył do akt sprawy, obejmującego w swej treści m.in. wniosek o zwrot wydatków w wysokości 170,50 zł. Wydatki te stanowią koszty przejazdu z siedziby kancelarii w W. do siedziby Wydziału VIII w Radomiu i zostały w sposób należyty udokumentowane kopią dowodu rejestracyjnego pojazdu, wydrukiem długości i przebiegu trasy oraz wydrukiem z CEIDG wykazującym miejsce położenia siedziby kancelarii. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. - od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W sprawie bezspornym jest, że postanowieniem z dnia 8 maja 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 221,40 zł. Jak wynika z akt sprawy w dniu 19 maja 2017 r. adwokat P. M. złożył za pośrednictwem tutejszego Sądu, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie na jego rzecz kwoty 391,90 zł obejmującej wynagrodzenie w wysokości 221,40 zł zawierającej podatek od towarów i usług oraz zwrot wydatków w wysokości [...] zł. Zdaniem Sądu, nie ma wątpliwości, iż ww. pismo sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika w reakcji na postanowienie referendarza sądowego było zażaleniem, nie zaś sprzeciwem. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano, iż zarówno sprzeciw, jak i zażalenie są środkami zaskarżenia o charakterze mniej sformalizowanym, niż skarga do sądu administracyjnego lub skarga kasacyjna. Nie oznacza to jednak, że ustawa nie stawia tym pismom sądowym jakichkolwiek wymogów formalnych, a jedynym elementem odróżniającym te środki jest ich nazwa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2017 r sygn. akt II GZ 299/16 – https://cbois.nsa.gov.pl). Można postawić tezę, że nie nazwa środka odwoławczego, lecz jego treść rozstrzyga o jego dopuszczalności i zasadności. W stanie faktycznym sprawy stwierdzenie to przemawia jednak na niekorzyść wnioskodawcy zwłaszcza wobec faktu, iż jest on adwokatem, a więc profesjonalistą, od którego wymagany jest najwyższy stopień staranność w wykonywanych działaniach. Podkreślić należy, że adwokat nie tylko zatytułował pismo jako "zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego", ale również zaadresował je do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W świetle powołanej wyżej regulacji wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie referendarza sądowego należało ocenić jako niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.