VIII SAB/Wa 31/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. sprawy ze skargi K. L., I. L. na bezczynność Burmistrza Gminy K. w przedmiocie nierozpoznania żądania uzupełnienia decyzji oddala skargę. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. K. L. i I. L. (dalej: "skarżący") złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Gminy K. polegającą – ich zdaniem – na uchylaniu się od rozpoznania wniosku skarżących z dnia [...] grudnia 2013 r. dotyczącego uzupełnienia postanowienia Burmistrza Gminy K. z dnia [...] października 2013 r. znak: [...], co do terminu wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...]. Skarżący wnieśli o zobowiązanie orzeczeniem Sądu Burmistrza Gminy K. do zaniechania pozostawania w bezczynności w tej sprawie i rozpoznanie ich wniosku zgodnie z jego treścią. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, iż Burmistrz Gminy K. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. uzupełnił postanowienie własne z dnia [...] października 2013 r. (jakoby zgodnie z wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r.), lecz z uzupełnienia tego – zdaniem skarżących – nadal nie wynika, jaki jest faktyczny nowy termin na wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia [...] czerwca 2013 r., nie wskazując czasookresu na wniesienie odwołania liczonego od dnia doręczonego tego postanowienia (ilość dni, miesiąca, czy też innego czasookresu). W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy K. podniósł, iż postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] uzupełnił postanowienie z dnia [...] października 2013 r. w zakresie pouczenia stron postępowania o terminie odwołania od decyzji dnia [...] czerwca 2013 r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. Dlatego też uznał, iż wniosek skarżących z dnia [...] grudnia 2013 r. został rozpatrzony postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. W ocenie Burmistrza Gminy K. nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny, rozpoznając sprawę na bezczynność organu, obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 punkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Następnie winien rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem określonego trybu przeciwdziałania bezczynności oraz czy taki tryb przed wniesieniem doń skargi został wyczerpany. W dalszej kolejności, o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny, sąd musi ustalić, czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 18 maja 2010 r., II GSK 381/10, LEX nr 596787). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4"a" tego przepisu. Z dyspozycji art. 52 § 3 p.p.s.a. wynika natomiast, iż jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4 "a" p.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi jest bezczynność Burmistrza Gminy K. polegająca na uchylaniu się od rozpoznania wniosku skarżących z dnia [...] grudnia 2013 r. dotyczącego uzupełnienia postanowienia Burmistrza Gminy K. z dnia [...] października 2013 r. znak: [...], co do terminu wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...]. W przypadku skargi na bezczynność sąd kontroluje, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w ten sposób, że w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub pomimo prowadzenia postępowania w sprawie, nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Przy czym zasadnym jest wyjaśnienie, że w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracyjnych sąd administracyjny orzeka biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w dniu orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (J.Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wydanie 3, Warszawa 2008, s. 329). Orzekając więc w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu, sąd nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności danego organu, lecz biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy rozstrzyga, czy istotnie organ pozostaje w bezczynności, czy też nie. Stwierdzenie bezczynności obliguje sąd do zobowiązania organu do dokonania czynności, której zaniechał, jeżeli nie wykaże, że wykonanie nie było możliwe. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę Burmistrz Gminy K. nie pozostaje w bezczynności. Z materiału dowodowego zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie wynika, iż organ ten postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] działając na podstawie art. 111 § 1 i § 1b k.p.a. uzupełnił co do rozstrzygnięcia decyzję własną z dnia [...] czerwca 2013 r. wskazując równocześnie, iż postanowienie to jest integralną częścią decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. Wnioskiem z [...] grudnia 2013 r. skarżący wnieśli o uzupełnienie w trybie art. 111 § 1 k.p.a. postanowienia z dnia [...] października 2013 r. w zakresie nowego pouczenia o terminie wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia [...] czerwca 2013 r., którą to decyzję uzupełnił co do rozstrzygnięcia postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] Burmistrz Gminy K. uzupełnił postanowienie własne z dnia [...] października 2013 r. w zakresie pouczenia stron postępowania o terminie odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. Zawarte w sentencji tego postanowienia pouczenie otrzymało następującą treść: "zgodnie z art. 111 § 2 k.p.a. termin dla strony do wniesienia odwołania od decyzji znak: [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. biegnie od dnia doręczenia niniejszego postanowienia. Postanowienie to jest integralną częścią decyzji znak: [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.". W świetle powyższego, Sąd w składzie orzekającym uznał, iż wniosek skarżących z dnia [...] grudnia 2013 r. został rozpatrzony przez Burmistrza Gminy K. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., które jest integralną częścią decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. Nadto Sąd zauważa, iż decyzja Burmistrza Gminy K. z dnia [...] czerwca 2013 r. zawierała w swej treści pouczenie o 14 dniowym terminie oraz sposobie wniesienia odwołania. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.