VIII SAB/Wa 31/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 4 października 2018 r. sprawy ze skargi A. T. na bezczynność Wójta Gminy M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga A. T. na bezczynność Wójta Gminy M. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z [...]lutego 2018 r. A.T. (dalej: wnioskodawca, skarżący) zwrócił się do Wójta Gminy M.(dalej: Wójt, organ) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. kto i kiedy nadał Panu stopień generała brygady; 2. proszę o podanie siedziby organizacji, (instytucji) w której otrzymał Pan nominacje generalskie; 3. proszę o podanie miejsca siedziby organizacji dokładny adres i dane kontaktowe, nr telefonu, adres, e-mail; 4. czy otrzymana nominacja nadana przez organizację (instytucję) do której Pan przynależy upoważnia Pana do noszenia i występowania w mundurze generała brygady Wojska Polskiego. Pismem z [...] marca 2018 r. Wójt Gminy M. poinformował wnioskodawcę, że aktualnie jest generałem brygady [...]. Dalej wyjaśnił, iż Dekret generalski otrzymał w maju 2017 r. od Pana Prezydenta [...] z W.. Wszelkie dane kontaktowe znajdują na stronie www.l[...].org. Odnosząc się do kwestii noszenia munduru wojskowego, organ poinformował skarżącego, iż zagadnienie to reguluje rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej w sprawie szczególnych zasad i trybu postępowania w sprawach o uzyskanie zezwolenia przez żołnierzy niepełniących czynnej służby wojskowej na noszenie umundurowania oraz odznak i oznak wojskowych. W kolejnym piśmie skierowanym do Wójta, wnioskodawca powtórzył pytania, informując jednocześnie, że we wskazanym rozporządzeniu MON nie znalazł odpowiedzi na postawione pytania. Ponadto wskazał, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że Wójt mógł złamać obowiązujące prawo i dokonać czynów zabronionych. W odpowiedzi na powyższe pismo, organ stwierdził, iż udzielił wyczerpującej informacji na nurtujące pytającego pytania, zaznaczając, iż każde pismo które wpływa do Urzędu Gminy jest opieczętowane stosownymi pieczęciami urzędowymi. W skardze z [...] czerwca 2018 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Wójta, skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniósł o: - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która ma charakter rażącego naruszenia prawa; - nakazanie organowi rozpoznania wniosku w terminie przez Sąd oznaczonym; - wymierzenie organowi grzywny w wysokości wedle uznania Sądu; - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż według jego wiedzy, osoba pełniąca funkcję Wójta jest kapitanem Wojska Polskiego w stanie spoczynku. Natomiast Wójt Gminy M. od kilku lat występuje publicznie jako wójt w mundurze generała brygady Wojska Polskiego, mundur nosi podczas uroczystości państwowych i gminnych. Następnie skarżący wywiódł zasady noszenia mundurów, które jak podał określa ustawa z dnia 21 grudnia 1978 r. Odwołał się także do Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie zakazu używania munduru wojskowego lub jego części oraz art. 67 ust. 3a Ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie której wydano Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach o uzyskanie zezwolenia przez żołnierzy niepełniących czynnej służby wojskowej na noszenie umundurowania oraz odznaki oznak wojskowych. Autor skargi zasygnalizował, iż zgodnie z art. 61 § 1 i 2 kodeksu wykroczeń, noszenie munduru bez uprawnień lub bez wymaganej zgody stanowi wykroczenie. Zdaniem skarżącego zadane we wniosku z [...] lutego 2018 r. pytania związane są z pełnieniem funkcji publicznej, a więc podlegają udostępnieniu w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pomimo istnienia po stronie organu ustawowego obowiązku skarżący nie uzyskał jednoznacznej odpowiedzi na zadane pytania. W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie skargi w całości oraz obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż udzielenie odpowiedzi na pytania kierowane do osoby sprawującej funkcję Wójta dokonano tylko i wyłącznie z uprzejmości i dobrej woli, a nie z obowiązku leżącego po stronie organu władzy publicznej. Żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej pomimo, że jej adresatem jest organ władzy publicznej. Zakres informacji bowiem nie pozostaje w związku z pełnieniem funkcji Wójta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W pierwszej kolejności podać należy, iż w przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2011r., sygn. akt I OSK 1991/12 i 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05 oraz postanowienie z 23 kwietnia 2010r., sygn. akt I OSK 646/10, publ.: cbois). Zatem skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Wbrew stanowisku organu niniejsza skarga nie może zostać odrzucona. Albowiem odrzucenie skargi na bezczynność przy jednoczesnej kwalifikacji żądania strony na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, pozbawiałoby skarżącego prawa do kwestionowania bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, w przypadku, gdy podmiot ten twierdzi, iż żądane informacje nie są informacjami publicznymi w rozumieniu powyższej ustawy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I OSK akt 1049/12). Skarga zatem podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Na wstępie należy wyjaśnić, iż bezczynnością podmiotu zobowiązanego do działania mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, a czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy tez wynika z przeświadczenia, że stosowny akt w ogóle nie powinien zostać podjęty, a czynność dokonana (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Kontrola przez sąd administracyjny skargi na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej wymaga w pierwszej kolejności zbadania, czy żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U 2018, poz. 1330, dalej u.d.i.p.) oraz czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, w rozumieniu tej ustawy. Innymi słowy, konieczne jest ustalenie, czy spełniony jest zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że Wójt jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej. Zgodnie ze wskazaną wyżej regulacją, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są bowiem władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytwarzana lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z 25 marca 2003 r. sygn. akt II SA 4059/02). Wskazać trzeba przy tym, że taka informacja musi dotyczyć sfery istniejących już faktów i danych. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do szeroko rozumianego organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i dokumenty, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Takie rozumienie pojęcia "informacji publicznej", uwzględniające treść art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, uzyskało również akceptację doktryny (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28; M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, C. H. Beck 2010, s. 22). Jeżeli zatem wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą, lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienny tryb dostępu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 807/07, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu stwierdzenie więc przez organy, że w rozpoznawanej sprawie wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej nie może prowadzić do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, lecz do pisemnego poinformowania wnioskodawcy o powyższym fakcie. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 stycznia 2010 r., I OSK 1557/09, stwierdzając, że w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej lub gdy podmiot zobowiązany jej nie posiada, bądź gdy istnieje do niej inny tryb dostępu, adresat wniosku kieruje do wnioskodawcy pismo informacyjne o stosownej treści. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wymienionego przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Ponadto, w związku z żądaniem skarżącego udostępnienia informacji w zakresie i formie określonym w jego wniosku należało rozstrzygnąć, czy żądane informacje stanowią informację publiczną. W ocenie Sądu, nie można zarzucić organowi, by pozostawał w bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego, ponieważ informacje których udostepnienia domaga się skarżący nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Nota bene w przedmiotowej sprawie Wójt udzielił informacji w związku z zadanymi pytaniami. W przedmiotowej sprawie żądana informacja, nie dotyczyła munduru zakupionego ze środków organu i w przekonaniu Sądu nie mamy tu do czynienia z informacją publiczną. Wnioskowane informacje nie pozostają bowiem w związku z pełnieniem funkcji publicznej. Należy wskazać, iż istnieje sfera ogólnej działalności osób pełniących funkcje publiczne, w tym piastunów organów i urzędów, która nie podlega prawu do informacji publicznej. Informacja ta nie pozostaje w bezpośrednim związku z wykonywaną funkcją. Kwestia występowania przez Wójta w mundurze generała brygady oraz uprawnień do jego noszenia w związku z przynależnością do organizacji [...], nie pozostaje w związku ze sposobem wypełniania przez niego określonych zadań publicznych i realizowania określonych interesów i celów publicznych. Nie ma wpływu ani na zakres i charakter jego obowiązków, ani na sposób sprawowania urzędu. Dlatego, w tym stanie rzeczy, nie zachodzi po stronie Wójta bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., i w konsekwencji nie ma podstaw do uwzględnienia skargi w tym zakresie i zawartych w niej wniosków. Zarzut bezczynności jest nieuzasadniony i skargę należało oddalić. Nie doszło do naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. podnoszonego w skardze. W odniesieniu do uwag skarżącego zawartych w skardze co do naruszenia przepisów ustawy o zasadach noszenia mundurów, czy też art. 61 § 1 i 2 kodeksu wykroczeń skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, może podjąć działania zgłoszenia powyższego faktu do odpowiednich organów. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 119, art. 132 i art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku