VIII SAB/Wa 34/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2010 r. sprawy ze skargi K. L., I. L. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) zobowiązuje Prezydenta Miasta R. do wydania rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku K. L. i I. L. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy garaży w zabudowie szeregowej na działkach nr ewidencyjny [...] i [...] przy ul. [...] w R. w terminie dwóch miesięcy od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz ze stwierdzeniem prawomocności wyroku; 2) zasądza od Prezydenta Miasta R. na rzecz skarżących K. L. i I. L. kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VIII SAB/Wa 34/10 Uzasadnienie Niniejsza sprawa była przedmiotem ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie / dalej jako "WSA"/ w rezultacie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego /dalej " NSA"/ z dnia 11 maja 2010r. sygn. akt II OSK 759/09. Wspomnianym wyżej wyrokiem NSA po rozpoznaniu skargi kasacyjnej I. L. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2009r. sygn. akt VIII SAB/Wa 7/08 w sprawie ze skargi K. i I. małż. L. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu : 1/ uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania 2/ zasądził od Miasta R. na rzecz I. L. kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Orzeczenie NSA zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2009r. sygn. akt VIII SAB/Wa 7/08 WSA w Warszawie oddalił skargę K. i I. małż. L. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia WSA w Warszawie podniósł, że na dzień złożenia skargi na bezczynność, tj. [...] kwietnia 2008r. Prezydent Miasta R. niewątpliwie pozostawał w zwłoce w załatwieniu sprawy. Jednak w dniu [...] kwietnia 2008r. organ wystąpił do skarżących w trybie art.64 § 2 kpa o uzupełnienie wniosku, stosownie do wymagań art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm./, oraz wskazań Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. w decyzji instancyjnej. Wobec tego Sąd uznał, że organ, wprawdzie dopiero po złożeniu skargi na bezczynność, jednak podjął czynności zmierzające do załatwienia sprawy, co uchyliło stan bezczynności organu w rozpoznawanej sprawie. W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżył wyrok w całości, a orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.145 § 1 pkt 1 lit."c" i art. 149 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na nie uwzględnieniu skargi na bezczynność organu i nie zobowiązaniu tegoż organu do wydania decyzji mimo, że organ pozostawał w bezczynności w wydaniu decyzji administracyjnej. NSA wydając powołany wyżej wyrok z dnia 11 maja 2010r. wskazał, że skarga kasacyjna zawierała usprawiedliwione podstawy, bowiem za trafny NSA uznał zarzut kasacji dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz.1270 ze zm., dalej określana jako "p.p.s.a"/. NSA w wydanym orzeczeniu wyraził pogląd, że aby uznać, że organ administracji nie pozostaje w bezczynności, o której mowa w art.149 p.p.s.a. konieczne jest ustalenie, iż organ podjął czynności zmierzające do załatwienia danej sprawy co do jej istoty. Za czynności zmierzające do załatwienia sprawy co do jej istoty mogą być uznane jedynie czynności oceniane jako celowe w świetle przepisów prawa mających zastosowanie w danej sprawie dla załatwienia sprawy. A contrario działania organu administracji publicznej niezgodnego z prawem, nie znajdującego uzasadnienia w aspekcie przepisów prawa mających zastosowanie w danej sprawie, nie można uznać za działanie, które przerywa stan bezczynności organu. Przenosząc powyższe na stan rozpoznawanej sprawy, NSA wskazał, że WSA w Warszawie rozpoznając skargę małż. L. na bezczynność Prezydenta Miasta R. nie może uchylić się od oceny czy wezwanie skarżących do uzupełnienia wniosku stosownie do wymagań art. 53 ustawy z dn. 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm., dalej jako "ustawa p.z.p."/ kilka lat po wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie było czynnością konieczną dla załatwienia sprawy, czy też pozbawione było podstaw prawnych. Z powyższych względów NSA za usprawiedliwiony uznał zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art.149 p.p.s.a, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za nieuzasadniony natomiast NSA uznał zarzut kasacyjny naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit."c" p.p.s.a., bowiem przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku uwzględnienia przez Sąd skargi na decyzję lub postanowienie, zaś w niniejszej sprawie skarga była wniesiona na bezczynność organu administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.). Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga rozpoznawana z uwzględnieniem powyższych kryteriów sądowej kontroli działalności administracji jest zasadna. Jak wskazano wyżej, Sąd rozpoznaje ponownie niniejszą skargę w rezultacie powołanego wcześniej wyroku NSA z dn.11 maja 2010r. W rozpoznawanej sprawie znajduje zastosowanie art.190 p.p.s.a., stosownie do którego Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Oceniając ponownie całokształt faktycznego i prawnego stanu sprawy oraz mając na względzie oceny i poglądy zawarte w uzasadnieniu orzeczenia NSA – Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznaje, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi bezczynność Prezydenta Miasta R. w rozstrzygnięciu wniosku małż. L. w sprawie wydania decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu garaży na działkach nr [...] , [...] przy ul. [...] w R.. W rozpoznawanej sprawie skarżący wyczerpali przysługujące im środki zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a., gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. postanowieniem z dnia [...] lutego 2008r. znak [...] uznało za zasadne zażalenie skarżących na bezczynność Prezydenta Miasta R. i zobowiązało wspomniany organ do załatwienia sprawy w terminie do dn. 31 marca 2008r. Sąd stwierdza, że organ administracji Prezydent Miasta R. pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżących i za przerwanie tej bezczynności nie można uznać wezwania w trybie art. 64 § 2 kpa do uzupełnienia wniosku na podstawie cyt. art. 53 ustawy p.z.p. Sąd orzekający w sprawie, nie wnikając w merytoryczną ocenę czynności administracji publicznej, uznaje stosownie do instancyjnej decyzji SKO w R. z dnia [...] listopada 2007r. znak [...] uchylającej decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...], że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dn. 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. nr 19/1999r. poz. 139/ a nie przepisy ustawy z dn. 27 marca 2003r. p.z.p. W tym zakresie SKO w R. zawarło w odniesieniu do prowadzonego postępowania we wspomnianym postanowieniu z dn. [...].02.2008r. wytyczne co do dalszego kierunku postępowania. W kontekście zasygnalizowanych wskazań i wytycznych, wezwanie skarżących do uzupełnienia wniosku na podstawie art. 53 ustawy p.z.p., należy potraktować jako czynność nie zmierzającą do załatwienia sprawy co do istoty i nie skutkującą uznaniem uchylenia stanu bezczynności organu. Takie postępowanie organu nie może podlegać aprobacie, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji. Nakładając obowiązek załatwienia sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej wniosek skarżących, Sąd określił 2 miesięczny termin od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz ze stwierdzeniem prawomocności wyroku, mając na względzie ilość i charakter czynności niezbędnych do wykonania przez organ administracyjny w prowadzonym postępowaniu, stosownie do art. 35 § 3 kpa / przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie szczególnie skomplikowanej./ O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od Prezydenta Miasta R. na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości uiszczonego wpisu sądowego.