VIII SAB/Wa 34/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na bezczynność Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektora Pracy w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Państwową Inspekcję Pracy Okręgowego Inspektora Pracy w W. do rozpoznania wniosku [...] S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. zarejestrowanego w sprawie znak: [...] o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że Państwowa Inspekcja Pracy Okręgowy Inspektor Pracy w W. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala wniosek [...] S.A. z siedzibą w [...] o wymierzenie grzywny; 5. zasądza od Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektora Pracy w W. na rzecz [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę [...] zł (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. We wniesionej do tut. Sądu skardze z dnia [...] stycznia 2017 r. na bezczynność Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektora Pracy w [...] w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, skarżąca [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej także jako: "skarżąca") reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła o: 1) zobowiązanie Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektora Pracy w [...] do rozpoznania wniosku [...] S.A. z dnia [...] lipca 2016 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3) wymierzenie organowi grzywny w wysokości [...] zł; 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje żądania skarżąca podniosła, że wnioskiem z dnia [...] lipca 2016 r. zwróciła się do ww. organu o udostępnienie informacji publicznej obejmującej: 1) przekazanie informacji na temat sposobu rejestrowania wniosków o udzielenie informacji publicznej, które wpływają do Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...], w tym czy w sposób szczególny rejestrowane są wnioski o przetworzoną informację publiczną, 2) przekazanie informacji na temat ilości informacji publicznych udzielonych przez Okręgowy Inspektorat Pracy w [...] w okresie od wejścia w życie ustawy o dostępie do informacji publicznej do daty złożenia wniosku, 3) przekazanie informacji, czy w okresie od dnia wejścia w życie ustawy o dostępie do informacji publicznej do daty złożenia wniosku, wystąpiły przypadki wzywania wnioskodawcy o wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego w przypadku występowania przez niego o przetworzoną informacje publiczną; jeżeli takie przypadki wystąpiły spółka [...] S.A. wniosła o podanie ilości takich przypadków za okres wskazany powyżej. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] organ poinformował wnioskodawcę (kierując pismo imiennie do p. M. M.), że żądana informacja stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Uzasadniając swoje twierdzenie organ nie odniósł się jednak do konkretnie żądanej informacji publicznej, poprzestając jedynie na ogólnikowym wyjaśnieniu pojęcia informacji przetworzonych, odwołując się do wybranych orzeczeń oraz stanowisk przedstawicieli doktryny, bez odniesienia do konkretnego analizowanego przypadku. W realiach niniejszej sprawy, według skarżącej, Okręgowy Inspektor Pracy w [...], pomimo wykazania na jego żądanie (zdaniem skarżącej - nieuzasadnione) szczególnie istotnego interesu publicznego (w pismach z dnia [...] sierpnia 2016 r. i [...] września 2016 r.), nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej. Nie wydał też decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, czy też decyzji o umorzeniu postępowania. Tym samym organ pozostaje w bezczynności, nie wykazując żadnej aktywności, która prowadziłaby do załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia [...] stycznia 2017 r.) organ podniósł, że w zakresie złożonego wniosku udzielono wnioskodawcy odpowiedzi z dnia [...] lipca 2016 r. nr rej. [...], powołując się w szczególności na brak takiego zbioru danych za żądany okres, a ponadto na konieczność dokonania przetworzenia danych, a co za tym idzie wezwano wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w otrzymaniu informacji przetworzonej. Skarżąca kolejne pismo, w którym próbowała wykazać szczególny interes publiczny w otrzymaniu żądanej informacji, złożyła w formie elektronicznej organowi dnia 4 sierpnia 2016 r. Skarżąca uchybiła zatem terminowi przewidzianemu w art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Złożenie pisma po upływie terminu ustawowego należy traktować jako brak działania wnioskodawcy. Brak zaś jakiejkolwiek odpowiedzi ze strony wnioskodawcy na powiadomienie, ewentualne podtrzymanie przez niego pierwotnych żądań co do sposobu i formy realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wobec braku możliwości technicznych, które pozwalałby na uczynienie wnioskowi zadość, uprawnia podmiot zobowiązany do podjęcia czynności zmierzających do wydania decyzji o umorzeniu postępowania o udzielenie informacji publicznej (zob. wyrok NSAz 30 listopada 2012 r., I OSK 1811/12, LEX nr 1291356). Pozostałe pisma kierowane przez skarżącą do Okręgowego Inspektora Pracy w [...], tj. pismo z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz z dnia [...] września 2016 r. stanowiły jedynie zbędną polemikę z organem w zakresie braku konieczności wykazywania interesu publicznego i nie wnosiły nic do sprawy. Jednocześnie organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności szczególne - za okres od 2001 roku do 2013 roku (a taki między innymi okres wskazany został w żądaniu strony - dokładnie od wejścia w życie ustawy z dnia 6.09.2001 r. do dnia złożenia wniosku w 2016 r.) Okręgowy Inspektorat Pracy w [...] nie posiadał i nie posiada pełnych danych liczbowych o złożonych wnioskach o udzielenie informacji publicznej. Udzielanie informacji publicznej odbywało się w sposób uproszczony tj. bezpośrednio przez inspektora pracy który prowadził kontrolę. Informacji o wnioskach o udzielenie informacji publicznej np. za lata 2001, 2002, 2003, 2004 i 2005 tutejszy Urząd nie posiada i nie posiadał w czasie wpływu wniosku strony (w lipcu 2016 r.). Po prostu jeszcze w latach 2001-2005 nie prowadzono rejestru takich spraw, nie były one przedmiotem sprawozdań z działalności Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...]. Od około 10 lat rejestr taki był już prowadzony to jednak przed 2014 rokiem nie zawierał pełnych danych (np. o wnioskach rozpatrywanych w Oddziałach OIP, czy też o wnioskach rozpatrywanych przez rzecznika prasowego). Zatem Okręgowy Inspektorat Pracy nie dysponuje pełnymi danymi w zakresie wniosków o udzielenie informacji publicznej za lata 2001 - 2013, ponieważ w tym okresie nie funkcjonowały jeszcze uregulowania wewnętrzne w zakresie zasad rozpatrywania wniosków o udostępnianie informacji publicznej zarówno w Okręgowym Inspektoracie Pracy w [...], jak też w Państwowej Inspekcji Pracy. Skoro danego pełnego zbioru informacji organ nie posiada (za znaczną część wskazanego przez wnioskodawcę okresu) - nie mógł udzielić żądanych przez stronę informacji za lata 2001 - 2016. W tej sytuacji powołując się na wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2013 r. (sygn. akt I OSK 2718/2012) - w przypadku wystąpienia niemożności udzielenia informacji publicznej podmiot nie wydaje decyzji administracyjnej - jedynie informuje o tych okolicznościach wnioskodawcę. Jednocześnie organ nadmienił, że działania strony inicjowane są przede wszystkim dlatego, że Okręgowy Inspektor Pracy w [...] A. K. w 2014 roku jako nadinspektor pracy (samodzielny organ PIP uprawniony do kontroli i wydawania decyzji) przeprowadził w [...] S.A. kontrolę w sprawie zaistniałego śmiertelnego wypadku przy pracy, a wyniki tej kontroli były niezadowalające dla podmiotu kontrolowanego, a w następstwie tej kontroli i stwierdzonych nieprawidłowości prowadzone były także stosowne działania przez organy prokuratury. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2017 r. pełnomocnik skarżącej spółki podtrzymał żądania skargi i dodatkowo podniósł, że to organ dopuścił się rażących zaniedbań formalnych. Jeśli wnioskodawca faktycznie uchybił terminowi na wniesienie ponownie uzasadnionego wniosku o udzielenie informacji przetworzonej, to nie można jednak przyjąć, iż na tej podstawie nastąpiło samoistne umorzenie postępowania formalnie kończące sprawę. Obowiązkiem organu było w takim przypadku wydanie decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej, czego organ nie wykonał. W takiej sytuacji w ocenie pełnomocnika skarżącej nie może ulegać wątpliwości, że w realiach sprawy organ administracji, Państwowa Inspekcja Pracy Okręgowy Inspektor Pracy w [...], dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania administracyjnego, co biorąc pod uwagę pozbawiony prawnego uzasadnienia brak formalnego załatwienia sprawy przez rażąco długi okres, przemawia jednoznacznie za uznaniem, że bezczynność organu w zakresie postępowania nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. To z kolei skutkować powinno nałożeniem na organ administracji grzywny w trybie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2017 r. organ, odnosząc się do ww. twierdzeń skarżącej, podtrzymał swoje stanowisko co do oddalenie skargi jako niezasadnej, a ponadto stwierdził, że wniosek z dnia [...] lipca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej wniesiony przez [...] S.A. został rozpatrzony przez Okręgowego Inspektora Pracy w [...]. Należy podkreślić, iż w tym zakresie udzielono wnioskodawcy odpowiedzi w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. nr rej. [...], powołując się w szczególności na brak takiego zbioru danych za żądany okres, a ponadto na konieczność dokonania przetworzenia danych, a co za tym idzie wezwano wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w otrzymaniu informacji przetworzonej. Skoro danego pełnego zbioru informacji organ nie posiada (za znaczną część wskazanego przez wnioskodawcę okresu) - nie mógł udzielić żądanych przez stronę informacji za lata 2001-2016. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, w myśl art. 1 § 2 przywołanej ustawy, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W tym miejscu należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Wyjaśnienia wymaga także, iż celem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie tej skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu przewlekłości lub bezczynności, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienia NSA: z dnia 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; z dnia 19 lipca 2013 r. o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 143. W przypadku złożenia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). Podstawą orzekania przez sąd administracyjny w sprawie skargi na bezczynność czy przewlekłość jest zatem art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nadto brzmienie przepisu art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącego podstawę orzekania przez Sąd przy uwzględnianiu skargi na bezczynność organu, nakłada jednak na sąd obowiązek nie tylko zobowiązania bezczynnego organu do załatwienia sprawy ale również wypowiedzenia się, czy bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Odnosząc powyższe uregulowania do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że wniesiona skarga jest zasadna. Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organu, jak i skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie jest wyłącznie ocena, czy organ pozostawał w bezczynności lub przewlekle prowadził postępowanie ustosunkowując się do żądania strony w związku z jej wnioskiem z dnia [...] lipca 2016 r. o udostępnienie wskazanych w nim informacji publicznych. Na podstawie art. 13 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku w zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie o dostępie do informacji publicznej, następuje w formie czynności materialno – technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, zaś w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia, gdy w terminie ustalonym przez prawo zobowiązany podmiot nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął czynności, do której był zobowiązany. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Natomiast przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego. Odnosząc powyższe pojęcia do okoliczności rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że powodem dla którego organ nie udostępnił skarżącej wnioskowanej informacji publicznej, była przesłanka wynikająca z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. stosownie do którego, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Powyższe zostało wskazane w piśmie organu z dnia [...] lipca 2016 r. w którym poinformowano stronę, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną przetworzoną i zobowiązano w terminie 14 dni do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w jej udostepnieniu w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jednocześnie pozostała korespondencja pomiędzy stronami (pisma z dnia [...] sierpnia 2016 r., z dnia [...] sierpnia 2016 r., [...] września 2016 r. w aktach administracyjnych sprawy) wskazuje na stanowisko organu, że wnioskodawca nie udokumentował przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. a ponadto nie zachował 14 dniowego terminu, natomiast strona kwestionuje powyższe stanowisko. Wreszcie w odpowiedzi na skargę oraz w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2017 r. organ wskazuje, że nie posiada zbioru informacji żądanych przez stronę i dlatego nie mógł udzielić ww. informacji. W powyższym działaniu organu występuje niekonsekwencja polegająca na tym, że pierwotnie organ żąda od strony wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w dostępie do wnioskowanych informacji, a następnie w odpowiedzi na skargę stwierdza, że strona nie dochowała terminu w jego wskazaniu, wreszcie by w ww. piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. wskazać, że w ogóle nie posiada żądanych informacji. Powyższe jest sprzeczne z zasadami udostępniania informacji publicznej na wniosek przedstawionymi we wcześniejszych rozważaniach. Jeżeli organ nie jest w posiadaniu żądanych informacji to powinien jednoznacznie o tym pisemnie poinformować stronę stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli natomiast uważa, że strona nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego w dostępie do informacji przetworzonej lub uchybiła terminowi w tym zakresie, organ powinien postępowanie w sprawie jej udostępnienia umorzyć również na zasadzie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Sąd nie ma kompetencji, aby przesądzić, jak powinien w okolicznościach sprawy postąpić organ, należy to do obowiązków organu i dlatego Sąd w pkt 1 wyroku zobowiązał organ na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Z uwagi na powyższe, ponieważ organ nie udostępnił skarżącej żądanej przez nią informacji, ani też nie wydał decyzji odmawiającej jej udzielenia, bądź postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie Sąd uznał zasadność skargi co do bezczynności (pkt 2 wyroku). Nie mniej Sąd nie uznał powyższej bezczynności za rażącą, gdyż organ w zakreślonym terminie wyrażał swoje stanowisko, a nieudzielenie informacji wynikało z interpretacji przepisów prawa co do tego, czy żądane informacje stanowią informacje publiczną przetworzoną i czy strona dochowała terminu w wykazaniu szczególnie istotnego interesu publicznego w jej dostępie (pkt 3 wyroku). Z tych też przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do nałożenia grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. uznając, że w działaniach organu skutkujących zaistnieniem formalnej bezczynności brak jest zawinienia, czy nawet niedbalstwa (pkt 4 wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 206 p.p.s.a. w związku z § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804) w kwocie [...] złotych, tj. jako połowę należnych kosztów postępowania (połowa kwoty wpisu i połowa kwoty wynagrodzenia pełnomocnika) uznając, że skarga została uwzględniona w części (pkt 5 wyroku). Reasumując, organ powinien rozpatrzyć wniosek skarżącej spółki przez udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej w drodze czynności materialno – technicznej lub wskazania przyczyn braku możliwości jej udostępnienia, czy też wydania postanowienia o umorzeniu postępowania, jeśli stwierdzi okoliczności określone w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.