VIII SAB/Wa 46/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi I. L., K. L. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. oddala skargę. 1.1. Pismem z [...] października 2011 r. K. L. i I. L. (dalej: "skarżący") wnieśli skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IS") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "Sąd"). Skarżący dopatrzyli się bezczynności organu w sprawie nierozpoznania odwołania z [...] grudnia 2000 r. wniesionego przez [...] K. L., I. L., R., ul. [...] od dwunastu decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "Naczelnik US") z [...] listopada 2000 r. za wszystkie miesiące 1995 r. Decyzje te zostały wydane dla [...] "[...]" K.L., I. L. (R., ul. [...]). Czyli zdaniem skarżących dla innego podmiotu. Skarżący wystąpili zatem do Sądu o "przymuszenie orzeczeniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. do rozpoznania odwołania". 1.2. W uzasadnieniu skargi jej autor powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2006 r. (I FSK 575/04) oraz wydany w wyniku tego orzeczenia wyrok WSA w Warszawie z 12 lipca 2007 r. (VIII SA/Wa 197/07) uchylający 12 decyzji Dyrektora IS z [...] marca 2001 r. za wszystkie miesiące 1995 r. Zdaniem skarżących, Dyrektor IS pozostaje w bezczynności, ponieważ do dnia dzisiejszego nie rozpoznał odwołania wniesionego przez [...] "[...]" K.L., I. L., R., ul. [...] od w/w decyzji Naczelnika US. W następstwie powołanego orzeczenia Sądu z 12 lipca 2007 r., stwarzając pozory działania wydał [...] sierpnia 2008 r. decyzję rozpoznającą odwołanie, ale dla K. i I. L., R., ul. [...], gdy odwołanie złożył inny podmiot. Skarżący nie są zaś stroną tego postępowania podatkowego. Pomimo tego, Sąd wyrokiem z 20 kwietnia 2011 r. (VIII SA/Wa 971/10) oddalił skargę na decyzję Dyrektora IS z [...] sierpnia 2008 r. wydaną w wyniku rozpoznania odwołania z [...] grudnia 2008 r. złożonego przez podmiot [...] "[...]" K. L., I. L., R., ul. [...]. Zdaniem skarżących, odwołanie to dotychczas nie zostało rozpoznane, gdyż decyzje były wydawane dla innego podmiotu. W skardze jej autor powołał się także na inne wyroki. Pismem z [...] sierpnia 2011 r. skarżący wnieśli ponaglenie do Ministra Finansów, domagając się rozpoznania przez Dyrektora IS odwołania z [...] grudnia 2000 r. Zarówno kopię decyzji Dyrektora IS z [...] sierpnia 2008 r., jak i kopię ponaglenia, skarżący załączyli do skargi (między innymi). 2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wystąpił o jej oddalenie. Wyjaśnił przy tym, że w wyniku rozpoznania przedmiotowego odwołania [...] marca 2001 r. wydał 12 decyzji, które zostały następnie uchylone wyrokiem Sądu z 12 lipca 2007 r. (VIII SA/Wa 197/07). Czyli nie pozostawał w bezczynności. Mając na względzie wymieniony wyżej wyrok (VIII SA/Wa 197/07) wydał [...] sierpnia 2008 r. decyzję kasatoryjną. Zawiadamiał skarżących o przewidywanym terminie załatwienia sprawy. Dlatego skargę uznał za całkowicie niezasadną, a argumentację przedstawioną przez jej autora za niezrozumiałą. 3. W pismach procesowych z [...] stycznia 2012 r. i z [...] marca 2012 r. skarżący podtrzymali skargę. Powtórzyli, że dotychczasowe decyzje Dyrektora IS zostały wydane dla innego podmiotu od tego, który złożył przedmiotowe odwołanie z [...] grudnia 2000 r. Dlatego niniejsza skarga jest w ich ocenie zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "u.p.p.s.a.") wynika, że zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy natomiast do czynienia wówczas, gdy w terminie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego lub Ordynacji podatkowej, bądź przepisami innego aktu szczególnego, organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem stosownej decyzji, postanowienia lub też innego aktu, bądź też nie podjął stosownej czynności. Składając ponaglenie do Ministra Finansów skarżący wyczerpali tryb, o którym mowa w art. 52 § 3 u.p.p.s.a. 3.2. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Dyrektora IS, który zdaniem skarżących nie rozpoznał dotychczas odwołania z [...] grudnia 2000 r. (zob. k. 88 – 94 tomu VI akt podatkowych sprawy oznaczonej ostatnio sygn. akt III SA/Wa 1155/12) wniesionego przez [...] "[...]" K. L., I. L., R., ul. [...] od 12 decyzji Naczelnika US z [...] listopada 2000r. za wszystkie miesiące 1995 r. Dotychczasowe działania Dyrektora IS podejmowane zaś były zdaniem skarżących wobec innego podmiotu od tego, który wniósł odwołanie. Dyrektor IS uważa, że nie pozostaje w bezczynności, gdyż rozpoznał przedmiotowe odwołanie wydając stosowne decyzje [...] marca 2001 r., a także wydając [...] sierpnia 2008 r. decyzję kasatoryjną. 4. Zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Dyrektor IS nie pozostaje w bezczynności. Wydał bowiem [...] sierpnia 2008 r. decyzję kasatoryjną w niniejszej sprawie, rozpoznając przedmiotowe odwołanie z [...] grudnia 2000 r. w wyniku uchylenia przez Sąd prawomocnym wyrokiem z 12 lipca 2007 r. (VIII SA/Wa 197/07) uprzednich decyzji Dyrektora IS z [...] marca 2001 r. Czyli Dyrektor IS nie pozostawał w bezczynności zarówno w czasie po wniesieniu przedmiotowego odwołania, jak i w czasie, gdy pierwotne decyzje tego organu z [...] marca 2001 r. zostały wyeliminowane z obrotu prawnego wyrokiem tut. Sądu z 12 lipca 2007 r. (VIII SA/Wa 197/07). Skoro w obrocie prawnym pozostaje decyzja Dyrektora IS z [...] sierpnia 2008 r., to za oczywiście bezzasadne należy uznać żądanie skargi, aby Sąd "przymusił orzeczeniem" Dyrektora IS do rozpoznania przedmiotowego odwołania. Sąd nie może bowiem nakazywać organowi działania sprzecznego z obowiązującymi przepisami, w szczególności sprzecznego z art. 128 w związku z art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "Op"). Odnosząc się do argumentacji skarżących dotyczącej podmiotu, który wniósł przedmiotowe odwołanie (podstawa faktyczna skargi), zauważyć należy, że zaakceptowanie sposobu rozumowania skarżących prowadziłoby do niekorzystnego dla nich wniosku. Jeżeli bowiem przedmiotowe odwołanie zostało złożone przez inny podmiot od tego, dla którego [...] listopada 2000 r. Naczelnik US wydał 12 decyzji wymiarowych w przedmiocie podatku od towarów i usług za wszystkie miesiące 1995 r., to znaczy, że odwołanie to należałoby uznać za niedopuszczalne w rozumieniu art. 220 § 1 Op. Argumentacja skarżących prowadzi do oczywiście chybionego wniosku, wyciągniętego przez autora skargi i późniejszych pism procesowych z [...] stycznia 2012 r. oraz z [...] marca 2012 r. składanych przez skarżących, że dotychczas nie byli oni stronami postępowania podatkowego, którego dotyczy przedmiotowe odwołanie. Skarżący byli traktowani jako strony zarówno przez organy podatkowe, jak i przez sądy administracyjne. W realiach niniejszej sprawy, mając na względzie art. 128 w związku z art. 247 § 1 pkt 3 Op, dotychczasowe wyroki sądów administracyjnych obu instancji wydane w związku z przedmiotowym odwołaniem oraz zasadę przewidzianą w art. 134 § 2 u.p.p.s.a., Sąd nie może jednak nakazać Dyrektorowi IS wydania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność przedmiotowego odwołania, tj. aktu o którym mowa w art. 228 § 1 pkt 1 Op. Dlatego, z uwagi na argumentację skarżących, Sąd uznał, że ich skargę należało rozpoznać merytorycznie. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, gdyż skarga na bezczynność Dyrektora IS okazała się bezzasadna.