VIII SAB/Wa 6/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie niewydania nowego świadectwa służby postanawia : odrzucić skargę Pismem z [...] grudnia 2011 r. (data wpływu do organu) W. D. (skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie niewydania nowego świadectwa służby. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia przedstawiając stan faktyczny sprawy skarżący wskazał, iż w Izbie Celnej "[...]" w W. pracował od [...] stycznia 1995 r. do [...] marca 2005 r., kiedy to na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. został zwolniony ze służby na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy z 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm., zwana dalej ustawą o Służbie Celnej). Podstawę zwolnienia stanowiła okoliczność skierowania przez Prokuraturę Rejonową W. – [...] aktu oskarżenia na podstawie art. 228 § 4 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ze zm., zwana dalej Kk). Wyrokiem z 29 listopada 2010 r. Sąd Rejonowy dla miasta [...] W. III Wydział Karny uniewinnił skarżącego od zarzucanego mu czynu. W tym stanie sprawy skarżący wystąpił do organu o wydanie nowego świadectwa służby, bez wskazania w treści tego dokumentu o zwolnieniu skarżącego ze służby na skutek wniesienia aktu oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. 228 § 4 Kk. Pismem z [...] września 2011 r. organ odmówił wydania nowego świadectwa służby wskazując, iż brak jest podstawy prawnej do zmiany świadectwa służby w części dotyczącej podstawy prawnej ustania stosunku służbowego. W konkluzji skargi skarżący podniósł, iż wydane mu świadectwo służby w sposób jednoznaczny wskazuje, że został zwolniony karnie, a to dyskryminuje go na rynku pracy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy p.p.s.a. stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zakres tych spraw enumeratywnie wymienia przepis art. 3 § 2 i 3 powołanej ustawy, który określa akty prawne poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Są to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego, akty jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne sprawy, które na mocy przepisów ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Oznacza to, że skarga do Sądu jest dopuszczalna jedynie na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej, zaś skarga na bezczynność organów służy jedynie w granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego. Sąd zauważa, że zgodnie art. 52 § 1 p.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast na podstawie art. 53 § 1 p.p.s.a skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stwierdzić należy, iż wniesiony w niniejszej sprawie środek zaskarżenia dotyczy bezczynności organu w wydaniu nowego świadectwa służby. Świadectwo służby wydane funkcjonariuszowi celnemu w związku z ustaniem stosunku służbowego nie zostało wymienione w katalogu zawartym w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a, jako akt podlegający kontroli sądów administracyjnych. Tym samym skarga w tym przedmiocie jest niedopuszczalna. Kwestię wydawania świadectw służby dla funkcjonariuszy zwolnionych ze służby reguluje art. 30 ustawy o Służbie Celnej. Zgodnie z art. 30 ust. 3 tej ustawy, świadectwo służby jest wydawane na zasadach określonych w przepisach prawa pracy (ust. 3). Stosownie do postanowień art. 97 § 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy pracodawca jest obowiązany niezwłocznie wydać pracownikowi świadectwo pracy. Pracownik może w ciągu 7 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy (art. 97 § 21). Właściwy w tym przedmiocie jest zgodnie z art. 461 § 11 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296) sąd rejonowy – sąd pracy. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.