VIII SAB/Wa 6/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi B. T. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w R. w przedmiocie postępowania odszkodowawczego postanawia : odrzucić skargę. Pismem z 7 grudnia 2020 r. B. T. (strona, skarżący) powołując się na ustawę. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą wniósł do Komendanta Miejskiego Policji w R. o wszczęcie postępowania odszkodowawczego i wydanie decyzji odszkodowawczej, na mocy której zostanie przyznane mu jednorazowe odszkodowanie z tytułu choroby zawodowej. Skarżący pismem z 12 lutego 2021 r. wniósł do Komendanta Wojewódzkiego w R. ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a. Pismem z 29 stycznia 2022 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w R. (organ, Komendant) w przedmiocie rozpoznania wniosku z 7 grudnia 2020 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w razie nieuwzględnienia wniosku o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że w ramach postępowania w sprawie o przyznanie świadczenia odszkodowawczego nie jest wydawana decyzja, na która służyłaby skarga do sądu administracyjnego. Odwołanie od decyzji zapadłej w tym przedmiocie służy do sądu powszechnego – sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Odwołanie do ww. sądu przysługuje także w przypadku niewydania decyzji w terminie 60 dni od dnia zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia odszkodowawczego. To z kolei w ocenie organu prowadzi do wniosku, że zaskarżanie decyzji w sprawie świadczeń odszkodowawczych, a także ewentualnej bezczynności w zakresie niewydania w ustawowym terminie decyzji we wskazanym przedmiocie może być skierowane do sądu powszechnego a nie sądu administracyjnego. Jednocześnie organ wskazał, że decyzją z 14 lutego 2022 r. nr [...] Komendant odmówił skarżącemu przyznania jednorazowego odszkodowania w związku z doznanym uszczerbkiem na zdrowiu w związku z chorobą pozostająca w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby w Policji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowania administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowania, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4 ) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Biorąc powyższe pod uwagę, należy podkreślić, że skoro możliwość zaskarżenia bezczynności organów administracji jest ograniczona zakresem przedmiotowym zawartym w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest - na mocy powyższego przepisu - zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności w nim określonych. W rozpatrywanej sprawie skarżący pismem z 7 grudnia 2020 r. zwrócił się do organu o wszczęcie postępowania odszkodowawczego w związku ze stwierdzeniem choroby zawodowej. Kwestie zasad oraz trybu: 1) przyznawania i wypłaty: a) jednorazowego odszkodowania przysługującego w razie wypadku pozostającego w związku ze służbą, lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, b)odszkodowania za przedmioty osobistego użytku utracone, zniszczone lub uszkodzone wskutek wypadku; 2) ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku oraz związku choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, reguluje ustawa z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1448; j ustawa o świadczeniach). Zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 ustawy o świadczeniach, w razie ujawnienia u funkcjonariusza choroby, co do której zachodzi podejrzenie, że powstała w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, kierownik jednostki organizacyjnej kieruje funkcjonariusza do właściwej komisji lekarskiej z urzędu lub na wniosek funkcjonariusza. O uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanym wskutek wypadku lub choroby lub o związku śmierci funkcjonariusza z wypadkiem lub chorobą orzekają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych albo komisje lekarskie Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo Agencji Wywiadu (art. 31 ustawy o świadczeniach). Prawo do świadczeń odszkodowawczych i ich wysokość ustala się w drodze decyzji (art. 34 ust. 1 ustawy o świadczeniach ), którą wydają organy, o których mowa w art. 34 ust. 2 ustawy o świadczeniach. W myśl art. 37 ustawy, decyzję w sprawie przyznania świadczeń odszkodowawczych wydaje się w terminie 30 dni od dnia wszczęcia postępowania (ust. 1.). Jeżeli organ, o którym mowa w art. 34 ust. 2, uzna, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, może przedstawić również, odpowiednio Marszałkowi Sejmu, Prezesowi Rady Ministrów, ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych albo ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, wniosek o podwyższenie odszkodowania albo o jego przyznanie w wysokości określonej w art. 14, wraz z dokumentami zebranymi w sprawie (ust. 2.). Decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 2, Marszałek Sejmu, Prezes Rady Ministrów, minister właściwy do spraw finansów publicznych albo minister właściwy do spraw wewnętrznych wydaje w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku organu (ust. 3.). Jeżeli w związku z wypadkiem, któremu uległ funkcjonariusz, jest prowadzone postępowanie karne lub postępowanie dyscyplinarne, a wynik tego postępowania może mieć wpływ na uprawnienia funkcjonariusza lub członków jego rodziny do jednorazowego odszkodowania, organ, o którym mowa w art. 34 ust. 2, może zawiesić wydanie decyzji lub przedstawienie wniosku, o którym mowa w ust. 2, do czasu zakończenia postępowania karnego lub postępowania dyscyplinarnego, o czym powiadamia się te osoby (ust. 4.). Zgodnie zaś z treścią art. 38 ustawy o świadczeniach, od decyzji, o której mowa w art. 37 ust. 1, przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 151, z późn. zm.) (ust. 1). Odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych przysługuje także w razie niewydania decyzji w terminie 60 dni od dnia zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia odszkodowawczego bądź powstania obowiązku wszczęcia postępowania z urzędu. Odwołanie można wnieść w każdym czasie po upływie tego terminu (ust. 2). Od decyzji, o której mowa w art. 37 ust. 3, przysługuje skarga do sądu administracyjnego (ust. 3). Z treści przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że w ramach postępowania o przyznanie świadczeń odszkodowawczych prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach nie jest wydawana decyzja, na którą służyłaby skarga do sądu administracyjnego. Odwołanie od decyzji zapadłej w omawianym przedmiocie służy bowiem do sądu powszechnego, a ponadto odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych przysługuje także w przypadku niewydania decyzji w terminie 60 dni od dnia zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia odszkodowawczego. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w uzasadnieniu postanowienia z 13 grudnia 20216 r., sygn. akt II SAB/Ol 44/16 powyższymi regulacjami prawnymi koresponduje dyspozycja przepisu art. 47714 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego, zgodnie, z którym jeżeli odwołanie wniesiono w związku z niewydaniem decyzji przez organ rentowy lub niewydaniem orzeczenia przez wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, sąd w razie uwzględnienia odwołania zobowiązuje organ lub zespół do wydania decyzji lub orzeczenia w określonym terminie, zawiadamiając o tym organ nadrzędny, albo orzeka co do istoty sprawy. Jednocześnie sąd stwierdza, czy niewydanie decyzji przez organ rentowy nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie Sąd zauważa, że zgodnie z przepisem art. 38 ust. 3 ustawy o świadczeniach istnieje możliwość zaskarżenia aktu wydanego w ramach opisywanej ustawy, ale dotyczy to wyłącznie decyzji, o której mowa w art. 37 ust. 3 tj. na decyzję w przedmiocie wniosku o podwyższenie odszkodowania albo o jego przyznanie w wysokości określonej w art. 14 ustawy o świadczeniach. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a, orzekł jak w postanowieniu.