VIII SAB/Wa 60/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego na rzecz skarżącego kwotę [...] (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 2 września 2016 r. K. W. (dalej jako "skarżący") reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej "p.p.s.a."), wniósł skargę na bezczynność Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego (dalej także jako "organ") w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej w terminie określonym w ustawie. Organowi zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058, z późn zm., dalej "u.d.i.p."), poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie ze złożonym wnioskiem w ustawowo zakreślonym terminie. Jednocześnie wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] maja 2016 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że złożył do Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego wniosek z dnia [...] maja 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie materiałów potwierdzających współpracę Służby Kontrwywiadu Wojskowego z P. F. N., [...] S.A., [...] Sp. z o.o. Na powyższy wniosek organ odpowiedział w dniu 23 maja 2016 r. prezentując dwutorową – wewnętrznie sprzeczną w ocenie skarżącego - linię argumentacji. Z jednej bowiem strony organ wskazał, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, w żaden sposób jednak powyższego nie uzasadniając. W dalszej zaś części pisma organ powołał szereg przepisów, które mają stanowić podstawę dla odmowy udostępnienia informacji. W kontekście ww. przepisów organ wskazał, że udzielenie wnioskowanej informacji publicznej stwarzałoby zagrożenie dla porządku prawnego, bezpieczeństwa żołnierzy i funkcjonariuszy oraz bezpieczeństwa prowadzonych przez nich informacji. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, o ile organ chciał odmówić dostępu do wnioskowanej informacji publicznej, to powinien wydać w tym zakresie stosowną decyzję. Organ nie wydał zaś decyzji administracyjnej, ani też nie udostępnił żądanej informacji zgodnie z wnioskiem skarżącego. Niezałatwienie wniosku skarżącego w prawem przewidziany sposób, w zastrzeżonym do tego terminie 14 dni stanowi o bezczynności organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę z dnia 2 września 2016 r. na bezczynność organu w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., ponieważ niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe, ewentualnie o oddalenie skargi w przypadku nie podzielenia przez Sąd stanowiska organu w przedmiocie umorzenia postępowania. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał, że bezprzedmiotowość postępowania wynika z faktu poinformowania skarżącego pismem z dnia [...]września 2016 r. o przeprowadzonej w jednostkach organizacyjnych Służby Kontrwywiadu Wojskowego kwerendy materiałów, w wyniku której nie uzyskano informacji wskazujących na okoliczność współpracy SKW z podmiotami wskazanymi we wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2016 r. Pismem z dnia [...] września 2016 r. skarżący poinformował Sąd, że organ udzielił mu całości informacji publicznej o którą się zwrócił w swoim wniosku z dnia [...] maja 2016 r. Dlatego też cofa wniosek o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej. Podtrzymuje jednak skargę co do zasady wnosząc o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności przy prowadzeniu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd, o czym stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W sprawie niniejszej ocenie podlegało, czy organ, do którego strona skarżąca zwróciła się z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, dopuścił się bezczynności. W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70). W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 ww. ustawy jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zgodnie zaś z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Wyjaśnić również wypada, że nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia. Bezczynności podmiotu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie usuwa zaś błędne przekonanie co do jego statusu jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia, jak i jej charakteru. Zauważyć należy, że wniosek skarżącego wpłynął do organu w dniu [...] maja 2016 r. Poza sporem w niniejszej sprawie jest, że żądana przez skarżącego informacja publiczna udzielona została dopiero w dniu [...] września 2016 r. Termin 14 dni na udostępnienie żądanej informacji publicznej bądź jej odmowę poprzez wydanie na podstawie art. 16 u.d.i.p. decyzji administracyjnej upłynął zaś w dniu [...] czerwca 2016 r. Słusznie podnosi skarżący, że skoro organ chciał odmówić dostępu do wnioskowanej informacji publicznej, to powinien wydać w tym zakresie stosowną decyzję. Poza sporem zaś pozostaje, że organ w wymaganym przez u.d.i.p. terminie nie wydał decyzji administracyjnej, ani też nie udostępnił żądanej informacji zgodnie z wnioskiem skarżącego. Niezałatwienie wniosku skarżącego w prawem przewidziany sposób, w zastrzeżonym do tego terminie 14 dni stanowi więc o bezczynności organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Wobec cofnięcia przez skarżącego skargi w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, postępowanie w tej części stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku. Jednakże stwierdzić należy, że w okresie od [...] czerwca 2016 r. do [...] września 2016 r. miała miejsce bezczynność organu w udostępnieniu żądanej przez skarżącego informacji, a tym samym w załatwieniu sprawy w wymaganym przez prawo terminie. Bezczynność organu ustała dopiero wskutek wniesienia przez skarżącego skargi. W ocenie Sądu bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ bowiem w zakreślonym terminie wyraził swoje stanowisko, a nieudzielenie żądanej przez skarżącego informacji wynikało jedynie z dokonanej przez podmiot zobowiązany interpretacji co do tego, czy żądana informacja stanowi, czy też nie stanowi informacji publicznej. Z tych też przyczyn, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie drugim wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania wydane zostało na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.