VIII SAB/Wa 62/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Leszek Kobylski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Gminy i Miasta [...] do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 8 września 2024 r. Nr rej. [...], 2. stwierdza, że Burmistrz Gminy i Miasta [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wskazanego w punkcie 1 wniosku, 3. stwierdza, że bezczynność w rozpoznaniu tego wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Burmistrza Gminy i Miasta [...] na rzecz skarżącego K.M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 26 września 2024 r. K. M. (dalej: "skarżący", "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta P. (dalej: "organ" lub "Burmistrz") w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Postawił zarzuty naruszenia: art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek, art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej także jako: "udip") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący wniósł o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji tj. kopii umowy dzierżawy z dnia 14.05.2007 r. zawartej pomiędzy Gminą P. a P.G. K. i M. w P. Sp. z o.o. na dzierżawę lokali mieszkaniowych komunalnych należących do Gminy P. wraz z aneksami, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w dniu 8 września 2024 r. złożył przez platformę ePUAP wniosek o udostępnienie informacji o następującej treści: "Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. 2022 poz. 902) zwracam się z prośbą o udostępnienie: - Kopii umowy dzierżawy z dnia 14.05.2007r pomiędzy Gminą P. a [...] Sp. z o.o. w P. na dzierżawę lokali mieszkaniowych komunalnych należących do Gminy P. wraz z aneksami. - Informacji czy wyżej wymieniona umowa dzierżawy z dnia 14.05.2007r. jest nadal obowiązująca (na dzień otrzymania niniejszego wniosku). Sposób i forma udostępnienia informacji: plik komputerowy wysyłany poprzez system ePUAP". Skarżący podniósł, iż jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazał plik komputerowy wysyłany poprzez system ePUAP. W dniu 19 września 2024 r. została skarżącemu udostępniona informacja dotycząca obowiązywania umowy dzierżawy z dnia 14 maja 2007 r. lokali mieszkaniowych komunalnych należących do Gminy P., zaś w kopia umowy dzierżawy z dnia 14 maja 2007 r. nie została udostępniona. Skarżący wskazał zatem, iż doszło do częściowego udostępnienia informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek. Wobec tego, iż upłynął termin do udostępnienia informacji, o którym mowa w art. 13 ust. 1 udip, a pomimo jego upływu część wniosku nie została zrealizowana, organ pozostaje w bezczynności, co czyni skargę zasadną i konieczną. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska podniósł, iż 26 września 2024 r. (data wpływu: 30 września 2024 r.) skarżący wniósł skargę na bezczynność Urzędu Gminy i Miasta P. w przedmiocie udostępnienia informacji, zarzucając naruszenie: art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia praw człowieka do informacji; art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. W pierwszej kolejności Burmistrz stwierdził, że skarga winna podlegać odrzuceniu z uwagi na fakt, że jej przedmiotem jest "bezczynność Urzędu Gminy i Miasta P.". Podniósł, iż oczywistym jest, że urząd nie jest organem administracji publicznej, urząd gminy (miasta) to jedynie aparat pomocniczy, przy pomocy którego wójt (burmistrz, prezydent miasta) wykonuje swoje zadania. Na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd powyższego argumentu, Burmistrz wniósł o oddalenie skargi jako bezpodstawnej i wskazał, że 8 września 2024 r. skarżący złożył poprzez platformę ePUAP wniosek o udostępnienie informacji w zakresie kopii umowy dzierżawy z dnia 14 maja 2007 r. zawartej pomiędzy Gminą P. a [...] Sp. z o.o. w P. na dzierżawę lokali mieszkaniowych komunalnych należących do Gminy P. wraz z aneksami oraz informacji czy wyżej wymieniona umowa dzierżawy z dnia 14 maja 2007 r. jest nadal obowiązująca na dzień otrzymania wniosku. W dniu 19 września 2024 r. organ udostępnił informację o braku obowiązywania umowy dzierżawy z dnia 14 maja 2007 r. Natomiast z uwagi na fakt, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji przetworzonej, skarżący pismem z 8 października 2024 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wykazanie spełnienia przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego. Organ podniósł, iż zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zatem, skoro wniosek o udostępnienie informacji był niekompletny, stosownym było wezwanie wnioskodawcy do jego uzupełnienia wraz z pouczeniem o konsekwencjach nieuzupełnienia wniosku w postaci braku możliwości udostępnienia informacji. Wobec powyższego, wydanie decyzji na tym etapie postępowania nie było zasadne. Burmistrz podniósł, iż na mocy art. 9 kpa organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Zdaniem organu, z tego względu skierowanie przez organ do skarżącego pisma z dnia 8 października 2024 r. było działaniem w pełni uzasadnionym, bowiem brak uzupełnienia wniosku o udostępnienie informacji niósłby za sobą negatywne konsekwencje w postaci wydania decyzji odmownej. Nie można zatem mówić o bezczynności organu w sytuacji, gdy niezwłocznie podjęte zostały działania zmierzające do załatwienia sprawy, a przekroczenie terminu jej załatwienia wynikało wyłącznie z oczekiwania organu na uzupełnienie wniosku. Organ wskazał także, iż należy mieć na uwadze nie tylko treść art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Zważyć bowiem należy na treść art. 13 ust. 2 powołanej wyżej ustawy, który stanowi, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W ocenie Burmistrza, wystosowane przez organ pismo z dnia 8 października 2024 r. traktować należy jako informację o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 ustawy. W świetle opisanych okoliczności, w ocenie Burmistrza złożenie skargi na bezczynność jest przedwczesne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "ppsa") sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 149 § 1 ppsa sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl § 1a cytowanego przepisu jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 roku, poz. 775 ze zm., także jako: "kpa") przez bezczynność należy rozumieć niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Przewlekłość oznacza prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 kpa). Zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej obejmuje rozważenie, czy w ustalonym stanie faktycznym, na podmiocie zobowiązanym spoczywał obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie oraz wyjaśnienia, jakie terminy określa ustawodawca do załatwiania spraw określonego rodzaju. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy organ to jest Burmistrz Gminy i Miasta P. pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej tj. udostępnienia kopii umowy dzierżawy z dnia 14 maja 2007 r. pomiędzy Gminą P. a [...] Sp. z o.o. w P. na dzierżawę lokali mieszkaniowych komunalnych należących do Gminy P. wraz z aneksami. Przypomnieć bowiem należy, iż skarżący wnioskiem z dnia 8 września 2024 r. zwrócił się do organu o udostępnienie kopii umowy dzierżawy z dnia 14 maja 2007 r. pomiędzy Gminą P. a [...] Sp. z o.o. w P. na dzierżawę lokali mieszkaniowych komunalnych należących do Gminy P. wraz z aneksami oraz udostępnienie informacji czy ww. umowa dzierżawy z dnia 14 maja 2007 r. jest nadal, to jest na dzień otrzymania wniosku, obowiązująca. Organ pismem z dnia 16 września 2024 r. udzielił skarżącemu informacji, że umowa dzierżawy z dnia 14 maja 2007 r. zawarta pomiędzy Gminą i Miastem P. a P. G. K. i M. w P. Sp. z o.o. z dniem 31 grudnia 2023 r. została rozwiązana i nie obowiązuje na dzień złożenia wniosku. Okoliczność ta nie jest przez skarżącego kwestionowana i wniesiona do tut. Sądu skarga na bezczynność tej części wniosku nie dotyczy. Skarżący podnosi zaś w skardze, iż mimo upływu terminu zakreślonego art. 13 ust. 1 udip nie została udostępniona kopia umowy dzierżawy z dnia 14 maja 2007 r., tym samym informację udostępniono jedynie częściowo. Z nadesłanych przez organ akt administracyjnych wynika, iż pismem z dnia 8 października 2024 r. (to jest po dacie wniesienia skargi na bezczynność) organ w odpowiedzi na przesłany przez skarżącego w dniu 9 września 2024 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia kopii umowy dzierżawy z dnia 14 maja 2007 r., na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) zwrócił się o wskazanie w terminie 14 dni od otrzymania pisma szczególnie istotnego interesu prawnego. W powyższym piśmie dodano, iż brak wskazania szczególnie istotnego interesu prawnego (w sytuacji wniosku o udostępnienie danych wymagających przetworzenia) będzie skutkować pozostawieniem sprawy – wniosku bez rozpatrzenia. Z powyższych ustaleń wynika, iż zastosowanie w sprawie mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., także jako: udip). Stosownie do art. 1 ust. 1 udip każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 udip, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Katalog podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 1 - 5 udip nie ma charakteru wyczerpującego. Ze sformułowania "w szczególności" wynika, że jest to wyliczenie przykładowe, otwarte, mające charakter porządkujący. Nie wyklucza istnienia innych podmiotów, nienależących do żadnej z kategorii tam wymienionych, które z uwagi na to, że wykonują określone zadania publiczne, pozostają zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, o ile ją posiadają. Struktura organizacyjna i własnościowa takich podmiotów nie ma decydującego znaczenia, gdyż obowiązany do udostępniania informacji publicznej jest każdy podmiot, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 grudnia 2022 r. II SAB/Go 89/22). W sytuacji, gdy do organu wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej, organ winien w pierwszej kolejności rozstrzygnąć czy żądana informacja należy do kategorii informacji publicznych, a jeśli tak czy jest to informacja publiczna prosta, czy też informacja publiczna przetworzona. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 udip prawo do informacji publicznej obejmuje uprawienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Tym samym uzyskanie informacji przetworzonej uzależnione jest od wykazania przez wnioskodawcę, że uzyskanie tej informacji jest istotne dla interesu publicznego. W przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności wówczas, gdy nie udostępnił zainteresowanemu podmiotowi żądanej przez niego informacji publicznej stosownie do przepisów udip, nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 udip, nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 udip, bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 udip. Zgodnie z art. 13 ust. 1 udip odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z art. 13 ust. 2 udip termin ten może być przedłużony, nie więcej jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Wskazać wypada, iż w sytuacji gdy organ uznał, iż przedmiotowa informacja dotycząca udostępnienia kopii umowy dzierżawy z dnia 14 maja 2007 r. jest informacją przetworzoną, to w sposób prawidłowy wezwał skarżącego pismem z dnia 8 października 2024 r. do wykazania istotnego interesu publicznego, zakreślając termin 14 dni. Jeżeli bowiem do uwzględnienia wniosku dostępowego niezbędne jest wytworzenie z posiadanych informacji prostych informacji przetworzonej, konieczne staje się uruchomienie postępowania polegającego na ustaleniu czy wnioskodawca spełnia przesłankę wskazaną w art. 3 ust. 1 pkt 1 udip, warunkującą uzyskanie takiej informacji, tj. czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W takiej sytuacji najbardziej odległym terminem, w jakim powinno nastąpić udzielenie informacji zgodnie z żądaniem, bądź wydanie decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji, jest termin 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. W ocenie Sądu pismo z dnia 8 października 2024 roku, skierowane do skarżącego należało rozumieć jako informacja, że termin do załatwienia sprawy o udzielenie informacji publicznej zostaje przedłużony o 14 dni w trybie art. 13 ust. 2 udip, ponieważ organ uznał, że skarżący winien mieć możliwość taki interes wykazać, aby powyższą informację pozyskać. Wobec tego, że organ zakreślił skarżącemu termin 14 dni na wykazanie istnienia interesu publicznego, winien przedmiotowy rozpoznać wniosek po upływie zakreślonego terminu. Zauważyć także, należy iż organ w przypadku niewypełnienia przez skarżącego zobowiązania do wykazania istnienia interesu publicznego, aby taką informację otrzymać, winien rozpoznać złożony wniosek poprzez odmowę dostępu do informacji publicznej w formie decyzji. Nawet w wypadku gdy wnioskodawca nie odpowie na wezwanie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, przemawiającego za udostępnieniem informacji publicznej przetworzonej, podmiot obowiązany do jej udzielenia musi zawsze w uzasadnieniu decyzji o odmowie odnieść się do kwestii, czy przesłanka, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 udip istnieje i przedstawić argumentację w tym zakresie. Nie mniej jednak brak jest podstaw do uznania, iż w dacie orzekania w niniejszej sprawie istniały okoliczności uzasadniające uwzględnienie skargi w zakresie zobowiązania Burmistrza Gminy i Miasta P. do rozpoznania wniosku o udostępnienie wskazanej w skardze informacji publicznej. Zostało bowiem podjęte działanie, które stanowiło podjęcie aktywności w celu jego załatwienia i brak jest informacji co do tego, że wniosek nie został lub został załatwiony. Z tego względu Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 8 września 2024 r. Nr rej [...], orzekając jak w punkcie 1 wyroku. Postępowanie w tym zakresie stało się bowiem bezprzedmiotowe. Jednocześnie w ocenie Sądu, wobec tego, iż organ w rozpoznaniu wniosku z dnia 8 września 2024 r., wezwał skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego dopiero pismem z dnia 8 października 2024 r., to jest z przekroczeniem terminu z art. 13 ust. 1 udip (art. 13 ust. 2 udip) na podzielenie zasługuje stanowisko skarżącego, iż organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu w całości złożonego przez skarżącego wniosku. Z tego względu Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa stwierdził, iż organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku, orzekając jak w punkcie 2 wyroku. Zdaniem Sądu bezczynność w rozpoznaniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, albowiem opóźnienie w podjęciu czynności zmierzających do rozpoznania wniosku nie było znaczne. Ponadto wniosek nie został załatwiony w terminie jedynie w części, która została objęta skargą. Z tych względów Sąd na podstawie art. 149 § 1a ppsa orzekł jak w punkcie 3 wyroku. W ocenie Sądu nie zachodziły podstawy do odrzucenia skargi z uwagi na fakt, że skarżący błędnie określił nazwę organu administracji publicznej jako Urząd Gminy i Miasta w P., a nie Burmistrz. Błędne przywołanie nazwy organu nie może stanowić podstawy do odrzucenia skargi, skoro z przepisów prawa wynika, że wniosek może być załatwiony przez Burmistrza Miasta i Gminy P.. Orzeczenie o kosztach Sąd oparł o treść art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 ppsa. Wskazana w punkcie 4 wyroku kwota stanowi uiszczony przez skarżącego wpis sądowy.