I SA/Wr 100/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca),, Sędziowie: Sędzia WSA Tadeusz Haberka,, Asesor WSA Łukasz Cieślak,, po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 czerwca 2025 r., sprawy ze skargi: M.J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2024 r., nr 0201-IEE2.7192.67.2024.5 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego: oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi M. J. (dalej jako: Strona, Skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: DIAS, Organ odwoławczy) z 6 grudnia 2024 r. nr 0201-IEE2.7192.67.2024.5, utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Legnicy (dalej jako: NUS, Organ I instancji) z 23.10.2024 nr 0210-SEE.7113.P.313.2024, odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze: [...] z dnia 17.06.2011 (VAT-7 za IV 2011 r.), [...] z dnia 13.07.2012 r. (PIT-36L za 2011 r.) i [...] z dnia 13.05.2014 r. (VAT-7 za I kwartał 2014 r.). Strona wnioskiem z 20 września 2024 r. zwróciła się o umorzenie postępowania egzekucyjnego toczącego się w oparciu o ww. tytuły egzekucyjne oraz o zawieszenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego do czasu ostatecznego rozpoznania wniosku o umorzenie (wniosek o umorzenie został rozpatrzony osobnym postanowieniem). Zdaniem Strony postępowanie egzekucyjne należało umorzyć, albowiem tytuły wykonawcze są przedawnione, mając na uwadze daty decyzji stanowiących podstawę ich wystawienia (a także datę wystawienia tytułów) - upłynęło 5 lat i niczego w tej sytuacji nie zmienia zabezpieczenie wierzytelności podatkowych hipotekami ustanowionymi na nieruchomościach Strony. Organ I instancji uznał, że nie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego (art. 56 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.) – w skrócie u.p.e.a.). DIAS w wyniku rozpatrzenia zażalenia na rozstrzygnięcie NUS postanowieniem z 6 grudnia 2024 r. utrzymał je w mocy. Strona nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Organu odwoławczego wniosła na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, podnosząc błędne - Jej zdaniem - nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia zobowiązań – naruszenie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) – w skrócie jako k.p.a. oraz art 56 § 1 i art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przez błędne uznanie, że brak jest podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wniesiono o uwzględnienie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego i umorzenie egzekucji, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona w uzasadnieniu skargi wskazała, że nie kwestionuje stanu faktycznego z materiału dowodowego, ale czynności egzekucyjne, mające miejsce po dacie zawieszenia postępowania egzekucyjnego - nie wpływają na skuteczność przerwania biegu przedawnienia. Wszystkie czynności po 5 latach od dnia 10.06.2016 r. były bezskuteczne, a wszczęcie egzekucji do przedawnionego zobowiązania jest nieuprawnione. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Skarga została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, albowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 120 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę w składzie trzech sędziów Skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem sporu jest zasadność wniosku Strony o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia podania Skarżącej o umorzenie postępowania egzekucyjnego, z uwagi na przedawnienie zobowiązań podatkowych, objętych ww. tytułami egzekucyjnymi. Należy wskazać, że instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek przeszkód w ich prowadzeniu - przeszkód, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego i co do których istnieje prawdopodobieństwo ich usunięcia. DIAS jak i Organ I instancji trafnie zidentyfikowały przepis art. 56 § 1 u.p.e.a. jako zawierający, enumeratywnie wymienione przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie zaś z treścią wskazanego przepisu postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Organ egzekucyjny jest związany treścią tego przepisu, co oznacza, że o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, czy o odmowie jego zawieszenia nie decyduje uznanie organu tylko wystąpienie jednej z przytoczonych powyżej przesłanek. Pojawienie się którejkolwiek z nich, obliguje organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania, natomiast brak zaistnienia jakiejkolwiek powoduje, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie jest możliwe. Powyższe stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie: "Należy przy tym zauważyć, że art. 56 § 1 u.p.e.a., wymienia przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobody co do orzekania o zawieszeniu, jak również nie zezwala na uwzględnienie innych powodów, aniżeli wyraźnie wskazane w ustawie (por.m.in. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 1996 r., sygn. akt I SA/Lu 339/96 (LEX nr 29731)." (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 4 czerwca 2019 r. o sygn. akt III SA/Łd 323/19 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/, w skrócie CBOSA). Organy obu instancji prawidłowo wykazały, iż żadna z przesłanek z art. 56 § 1 u.p.e.a. nie została spełniona, a też przepisy u.p.e.a. nie przewidują możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny na wniosek dłużnika/zobowiązanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lutego 2020 r. o sygn. akt II FSK 1812/19 – LEX/el nr 2848028). Ewentualny wniosek zobowiązanego należy traktować w takim przypadku, jako oświadczenie wiedzy o istnieniu podstaw do zawieszenia postępowania (tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 24 maja 2025 r. o sygn. akt III SA/Wr 130/24 – CBOSA): "Wniosek zobowiązanego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie stanowi zatem oświadczenia woli składanego w celu doprowadzenia do czasowego przerwania stosowania środków egzekucyjnych, ale oświadczenie wiedzy dotyczące istnienia podstaw do zawieszenia postępowania, które stanowi podstawę do podjęcia przez organ egzekucyjny działań z urzędu (por. wyrok NSA z 17 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 899/21)". Powołany zaś przez Skarżącą przypadek procedowaniem Jej podania o umorzenie postępowania egzekucyjnego, nie wypełnia którejkolwiek przesłanki z art. 56 § 1 u.p.e.a., w tym nie został zawarty w jakimkolwiek innym przepisie u.p.e.a., czy też przepisie innego aktu prawnego rangi ustawy Mając powyższe na uwadze skarga nie zasługują na uwzględnienie i Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. obowiązany był ją oddalić.