I SA/Wr 1000/17

PostanowienieWSA we Wrocławiu2017-12-04

Skład orzekający: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy sąd administracyjny powinien odrzucić skargę, jeśli pełnomocnik skarżącego nie przedłożył dokumentów potwierdzających następstwo prawne i umocowanie do reprezentacji strony skarżącej, mimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych?
Ratio decidendi
Sąd odrzuca skargę, jeśli strona nie uzupełni w wyznaczonym terminie braków formalnych, w tym nie wykaże umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę. W przypadku braku dokumentów potwierdzających następstwo prawne i umocowanie do reprezentacji spółki przez komplementariusza, sąd jest zobowiązany odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ponadto, w sytuacji oczywistej bezzasadności skargi, która kwalifikuje się do odrzucenia, sąd odmawia przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a.
Stan faktyczny
Strona skarżąca A sp. z o.o. sp. k. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, w szczególności do wykazania umocowania do reprezentacji spółki. Pełnomocnik przedłożył dokumenty dotyczące zmian własnościowych w spółce, jednak nie wykazał jednoznacznie następstwa prawnego I. J. jako aktualnego komplementariusza uprawnionego do reprezentacji spółki. W związku z nieuzupełnieniem braków formalnych, sąd odrzucił skargę i oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Rozstrzygnięcie
I. odrzucić skargę, II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2015 r. oraz kwoty odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej i orzeczenie o zabezpieczeniu majątku postanawia: I. odrzucić skargę, II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Skarga na wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję, została sporządzona w imieniu strony skarżącej przez radcę prawnego H. W. Do skargi nie załączono pełnomocnictwa procesowego ani dokumentu z którego wynikałoby umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącego. W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 września 2017 r., pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia powyższych braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przedmiotowe wezwanie pełnomocnik skarżącej odebrał w dniu 9 października 2017 r. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 16 października 2017 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że dnia 31 sierpnia 2014 r. udziały w spółce A sp. z o.o. sp. k., zostały sprzedane przez B sp. z o.o. (dawniej C sp. z o.o.) na rzecz M. K., który z kolei dokonał zbycia przysługujących mu praw komplementariusza na rzecz I. J. Pełnomocnik wskazał, że zmiany w powyższym zakresie nie zostały dotychczas ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym. Do pisma załączono pełnomocnictwo datowane na dzień 1 października 2017 r., udzielone przez I. J., wydruk z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 16 października 2017 r. oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Stwierdzając, że celową w sprawie jest ocena legitymacji procesowej wnoszącego skargę oraz zdolności procesowej strony skarżącej, w wykonaniu zarządzenia z dnia 26 października 2017 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wykazanie następstwa prawnego przedstawionego w piśmie pełnomocnika z dnia 16 października 2017 r., z którego wynikałoby że I. J. jest komplementariuszem skarżącej spółki uprawnionym do jej reprezentacji oraz przedłożenia odpisu umowy spółki z dnia 3 września 2009 r. rep. A Nr [...] oraz umowy zmieniającej z dnia 29 listopada 2013 r. rep. A. Nr [...], w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 3 listopada 2017 r. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie pełnomocnik skarżącego, w dniu 10 listopada 2017 r. złożył poświadczone za zgodność z oryginałem kopie dokumentów tj. aktu notarialnego z dnia 29 listopada 2013 r. rep. A nr [...], umowy zbycia ogółu praw i obowiązków wspólnika w spółce komandytowej z dnia 31 sierpnia 2014 r. zawartej pomiędzy B sp. z o.o. a M. K. oraz umowy zbycia ogółu praw i obowiązków wspólnika w spółce komandytowej z dnia 1 września 2015 r. zawartej pomiędzy T. C. a I. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej - p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony winno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W myśl art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przez pełnomocnictwo rozumieć należy komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę. (Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 3191/14, LEX nr 1643279) W niniejszej sprawie skarga została podpisana przez pełnomocnika, który przedłożył pełnomocnictwo udzielone przez I. J. Zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika, I. J. jest aktualnym komplementariuszem skarżącej spółki. Niemniej jednak powyższa okoliczność nie wynika z dokumentów złożonych do akt sprawy na wezwanie Sądu. Należy zauważyć, iż z treści umów przedłożonych przez pełnomocnika skarżącego (k. 30-32 akt sądowych) wynika, że w dniu 31 sierpnia 2014 r. B sp. z o.o., jako komplementariusz skarżącego, zbyła przysługujący jej ogół praw i obowiązków w spółce komandytowej na rzecz M. K., zaś w dniu 1 września 2015 r. ogół praw i obowiązków wspólnika w spółce komandytowej nabył I. J. od T. C. Wobec powyższego brak dokumentów, które potwierdzają następstwo prawne, tak by uznać, że I. J. jest aktualnym komplementariuszem strony skarżącej, uprawnionym do jej reprezentowania oraz że jak oświadczył pełnomocnik skarżącego, ogół praw i obowiązków komplementariusza spółki I.J. nabył na podstawie umowy zawartej z M. K. Dowód na powyższą okoliczność nie został bowiem przedłożony przez pełnomocnika skarżącego. Tym samym, pełnomocnik nie wykazał umocowania do działania za mocodawcę. W art. 49 § 1 p.p.s.a. ustawodawca określił siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego, w tym skargi. Bezskuteczny upływ terminu powoduje, że stosownie do regulacji zawartej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd jest obowiązany odrzucić skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wykazanie następstwa prawnego, z którego wynika że I. J. jest komplementariuszem spółki uprawnionym do jej reprezentacji, upłynął w dniu 10 listopada 2017 r. Skarżący w niniejszym terminie nie przedłożył jednak dokumentów, które potwierdzałyby okoliczność, że I.J. jest komplementariuszem uprawnionym do reprezentowania skarżącej spółki i udzielenia pełnomocnictwa w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. Podstawę orzeczenia w punkcie drugim stanowi art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak podkreśla się w orzecznictwie, art. 247 p.p.s.a. wprowadza samodzielną, negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stwierdzenie przez sąd, że w sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi, skutkuje odmową przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 30 września 2014 r. sygn. akt II OZ 998/14, publ. LEX nr 1530922). Ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. W orzecznictwie przyjmuje się ponadto, że potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. zachodzi w sytuacjach gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna, ponieważ nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi. To zaś skutkowało niewykazaniem legitymacji procesowej wnoszącego skargę i zdolności procesowej skarżącego. Wobec powyższego, na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie drugim sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło