I SA/Wr 1002/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), sędzia WSA Katarzyna Radom, , Protokolant: Daria Laskowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. sprawy ze skargi T.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. (dalej: DIS, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej: organ I instancji) z dnia [...] nr [...] określającą T.J. (dalej: strona, skarżący, podatnik) kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. Z akt sprawy wynika, że podatnik w 2012 r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych pod nazwą A. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji stwierdził, że podatnik odliczył naliczony podatek od towarów i usług wynikający z 41 faktur wystawionych przez B dotyczących zakupu oleju napędowego. Faktury zostały wystawione w okresie od marca do grudnia 2012 r. i dokumentowały zakup oleju napędowego o łącznej wartości [...] zł. Według organu I instancji faktury dotyczące sprzedaży oleju napędowego nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, ponieważ brak jest dowodów, aby spółka B posiadała paliwo i sprzedawała je podatnikowi. Organ I instancji powyższe stwierdzenie oparł na zgromadzonym materiale dowodowym oraz włączonych do akt sprawy materiałach zgromadzonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. (dalej: DUKS), zebranych w związku z postępowaniem wobec B zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...]. Stwierdził organ I instancji, że spółka B nie posiadała zaplecza technicznego do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu paliwami, nie posiadała środków transportu, nie przedłożyła ewidencji i dowodów nabycia paliwa, koncesja na obrót paliwami została cofnięta w marcu 2010 r., spółka posiadała tylko adres dla celów korespondencyjnych (mbiuro), ale umowa wygasła w październiku 2012 r. Przedłożone przez stronę w toku postępowania kserokopie deklaracji Vat-7 B za miesiące od stycznia 2012 r. do lutego 2013 r., które organ I instancji ocenił jako próbę uwiarygodnienia transakcji, były niezgodne z deklaracjami złożonymi w Urzędzie Skarbowym W. Stare Miasto. Ponadto w deklaracjach w okresie od stycznia 2012 r. do kwietnia 2012 r. spółka wykazywała w każdym miesiącu nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł, a wartość podatku naliczonego do odliczenia w miesiącach czerwiec-sierpień była równa wartości podatku należnego. Ustalił organ I instancji, że strona oprócz spornych faktur nie posiadała żadnych dokumentów potwierdzających współpracę ze spółką, a nadto co wynika z zeznań strony nigdy nie była w siedzibie spółki, a zamówienia składała przez telefon, kontakt ze spółką strona nawiązała przez jej przedstawiciela p. P., który sam zgłosił się do strony. Podatnik wyjaśnił również, że paliwo dostarczane było do jego bazy nieoznaczonymi cysternami, a nieznani z nazwiska kierowcy przekazywali mu faktury i odbierali od niego gotówkę. Podmioty wskazane przez prokurenta B – W.K. jako dostawcy paliwa, tj. C oraz D nie prowadziły działalności. C ostatnie deklaracje VAT złożyła w 2003 r. a druga z firm w 2005 r. Stąd 16 faktur VAT wystawionych przez ww. firmy na rzecz B, które wpłynęły wraz z niepodpisanym pismem z dnia 19 lipca 2013 r. (już po uprawomocnieniu się decyzji wobec B) do DUKS we W., organ uznał za niewiarygodne. Wobec powyższego organ podatkowy uznał ewidencje zakupu za miesiące od marca do grudnia 2012 r. za nierzetelną i stwierdził brak prawa do odliczenia podatku wynikającego z faktur wystawionych przez spółkę B na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz.1054 ze zm., dalej uVAT). W odwołaniu od decyzji podatnik wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie: art. 122 w związku z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613, dalej O.p.) przez zaniechanie działań niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy; art. 191 O.p. przez całkowicie dowolną ocenę zgromadzonych w sprawie materiałów i zamieszczenie informacji nie mających odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy; art. 194 § 3 O.p. przez nieuwzględnienie lub pominięcie dowodów wskazywanych przez stronę; art. 86 ust. 1 uVAT przez bezpodstawną odmowę prawa do odliczenia. Według podatnika organ podatkowy nie wykazał się inicjatywą dowodową i oparł rozstrzygnięcie na decyzji wydanej przez DUKS wobec B, u której podstaw legły same domysły, ponieważ spółka nie przedłożyła dokumentów. Ponadto organ nie wskazał, jakie dowody świadczą o braku dostaw paliwa przez B, nie sprawdził wskazywanych przez prokurenta stacji paliw. Niesłuszny jest również zdaniem strony zarzut dotyczący braku dokumentacji dostaw paliwa, strona przedłożyła zeszyt, z którego wynika, że paliwo było fizycznie dostarczane przez B. Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, wskazał że organ I instancji przeprowadził własne postępowanie dowodowe, a materiały włączone w związku postępowaniem DUKS wobec B stanowią cześć zgromadzonego materiału dowodowego. Wskazał organ odwoławczy, że materiał dowodowy uprawnia do stwierdzenia, że dostawcą paliwa dla skarżącego nie była spółka B, co uzasadnia wskazane w decyzji skutki podatkowe. B nie posiadała zaplecza do prowadzenia działalności. Przeprowadzone (w ramach art. 229 O.p.) oględziny stacji paliw w L. przy ul. [...] nie potwierdziły, aby B prowadziła tam działalność. Z oględzin wynika, że w ww. miejscu od dłuższego czasu nie jest prowadzona żadna działalność, znajduje się tam tylko zniszczone (skorodowane) zadaszenie, brak jest oświetlenia, dystrybutorów paliwa, pokrywy zbiorników są porośnięte trawą, nie ma bezpośredniego wjazdu na teren stacji, są tam złomy samochodów. Z wyjaśnień osób prowadzących działalność na sąsiadujących posesjach (p. R.G. i J.Ś.) wynika, że stacja nie jest prowadzona od 5-6 lat. Ustalono również na podstawie informacji od Prezydenta Miast L., że B nie była w 2012 r. podatnikiem podatku od nieruchomości, nie ma w urzędzie również żadnych informacji o działalności stacji pod tym adresem. Z Urzędu Dozoru Technicznego Oddział we W. pozyskano informację, że B urządzenia stacji paliw wyrejestrowała 13 marca 2007 r. W ramach art. 229 O.p. przeprowadzono zostały dowody z zeznań świadków - kierowców strony (P.J.,D.N.), które w ocenie organu II instancji potwierdzają jedynie, że strona wchodziła w posiadanie paliwa (czego organ nie kwestionuje), natomiast nie potwierdziły, że dostawcą była spółka B. Z zeznań wynika, że informacje o pochodzeniu paliwa świadkowie mieli od strony, samochody, które przywoziły paliwo nie były oznakowane, kierowców świadkowie nie znali, nie dokumentowali dostaw, nie brali udziału w rozliczeniach finansowych, dostawy były w piątki po południu, sobotę, niedzielę, paliwo zlewano bezpośrednio do zbiorników samochodów lud do zbiorników stacjonarnych. Zdaniem organu odwoławczego wiarygodnego dowodu nie stanowi przedłożony przez stronę zeszyt kontroli tankowania paliwa przez kierowców, ponieważ część paliwa była przechowywana w zbiornikach firmy podatnika, a następnie tankowana do własnych pojazdów. Organ odwoławczy podkreślił również, że nie kwestionuje nabycia paliwa w ilości wskazywanej przez podatnika, jednakże sprzedaż wobec zebranych dowodów nie została dokonana przez B. Ponadto zeszyt wydań paliwa nie zawiera danych odnośnie okresu jakiego dotyczy, jest nieopisany, ma ślady wyrywania kartek, co czyni go niewiarygodnym. Dowodu na okoliczność działania B i dostaw paliwa do strony nie mogą również stanowić zeznania M.M. - byłego prokurenta, ponieważ jego wiedza o spółce dotyczy okresu od 2005 do 2007 r. Ponadto twierdzeniom ww. odnoszącym się do prężnego działania spółki w latach 2010 i 2011 r. przeczy zgromadzony materiał dowodowy. Organ odwoławczy wskazał również, że poczynione ustalenia jednoznacznie wskazują, że dostawcami paliwa dla B nie mogły być firmy C oraz D. Podkreślił organ II instancji, że podatnik nie posiada dokumentacji handlowej, dotyczącej nabywanego paliwa, transakcje zawierał telefonicznie, nie sprawdzał koncesji spółki ani jakości paliwa, płacił gotówką i nie posiada żadnego potwierdzenia zapłaty na rzecz spółki. Ponadto prokurent spółki zeznał, że spółka nie posiadała magazynów, cystern do przewozu paliwa i nie zatrudniała pracowników. W deklaracjach VAT – 7 spółka wykazywała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w stałej wysokości [...] zł. Dostarczone w toku postępowania kopie deklaracji VAT-7 oraz kopie dokumentów WZ ocenił organ jako zmierzające do "dopasowania do składanych wcześniej zeznań". W ocenie organu odwoławczego okoliczności transakcji oraz zebrany materiał dowodowy wskazują, że strona zdawała sobie sprawę, że paliwo nie pochodziło od podmiotu widniejącego na fakturze jako sprzedawca. W opinii organu II instancji, o tym, że strona miała świadomość, że przyjmuje faktury niedokumentujące rzeczywistych zdarzeń gospodarczych świadczą m.in. zeznania strony, że zakupu paliwa od firmy B dokonywała od wielu lat, ale nigdy nie była w siedzibie spółki, nie żądała świadectw jakościowych paliwa, nie miała żadnej (oprócz faktur) dokumentacji dotyczącej transakcji ze spółką, nie sprawdziła koncesji spółki, płaciła gotówką nieznanym osobom. Jako niedające podstaw do uznania staranności strony przy dokonywaniu transakcji ocenił organ przedłożenie w toku postępowaniu kopii faktur VAT-7 otrzymanych od prokurenta oraz umowy dzierżawy stacji paliw w L. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we Wrocławiu podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie: - art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p przez zaniechanie działań niezbędnych do prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego, wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy; - art. 191 O.p. przez zawarcie w uzasadnieniu faktycznym informacji nie mających odzwierciedlenia w materiale dowodowym oraz całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego; - art. 194 § 3 O.p. przez nieuwzględnienie i celowe pominięcie przedstawionych przez stronę przeciwdowodów; - art. 86 ust. 1 uVAT przez bezpodstawne pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez B. W uzasadnieniu skargi podatnik zarzucił, że organy podatkowe oparły się na jednym dowodzie - decyzji DUKS z dnia [...], wydanej w sprawie spółki B. Zarzuciła strona, że organy pominęły dowody przedstawione przez podatnika. Powołała strona orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) o niemożności pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego w sytuacji, gdy podatnik działał w dobrej wierze, a tak jest w sprawie. W piśmie procesowym skarżący ponownie zarzucił, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób niewyczerpujący. Wskazał na posłużenie się decyzją wobec B, a to postępowanie toczyło się bez jego udziału. Zarzucił, że niedopuszczalne jest uznanie wszystkich kontrdowodów skarżącego za niewiarygodne. Nie zgodził z twierdzeniem organu, że skarżący wiedział lub powinien był przewidzieć, że uczestniczy w procederze zakupu paliwa z niewiadomego źródła. Świadomość w ocenie strony powinna być zbadana na chwilę rozpoczęcia współpracy. Podkreśliła strona, że nie ma obowiązku posiadania dokładnych informacji i danych firm, z którymi współpracował jej dostawca. Powołała się strona na umowę dzierżawy stacji w L. oraz oświadczenie prokurenta z adresami stacji paliw, co przeczy tezie organów, że nie interesowała się działalnością spółki. W ocenie strony nieznajomość kierowców nie może stanowić dowodu braku dostaw paliwa, podobnie dostawy w weekend. Zdaniem Skarżącego niezrozumiałe jest stwierdzenie organu, że transakcje zakupu charakteryzowały się szybką wymianą handlową. W odpowiedzi na skargę i pismo procesowe Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli legalności według ww. kryteriów nie stwierdził aby zaskarżona decyzja oraz decyzja pierwszoinstancyjna, wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością ich uchylenia. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia rzetelności faktur wystawionych przez spółkę B dokumentujących zakup przez stronę oleju napędowego. Dokonując oceny prawidłowości przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania, Sąd stwierdza, że postępowanie to czyni zadość zasadom procesowym przewidzianym w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa. Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe przeprowadziły wyczerpujące postępowanie dowodowe w ramach, którego przesłuchały stronę, przesłuchały świadków, przeprowadziły oględziny, wystąpiły o informacje do innych organów, włączyły do akt materiały z innych postępowań i z zebranych dowodów wyprowadził prawidłowe wnioski i oceny. Wbrew twierdzeniu strony organy podatkowe podjęły niezbędne czynności dowodowe i zgromadziły materiał uprawniający do wydania decyzji. Nie znajduje Sąd uzasadnienia dla zarzutów skargi, że organy podatkowe wydały rozstrzygnięcie bazując na decyzji wydanej przez DUKS wobec B. Z akt wynika, że organy podatkowe włączyły do akt sprawy materiał dowodowy dotyczący B zgromadzony przez inny organ, (co jest zasadne i słuszne z punktu widzenia ekonomiki procesowej), ale poddały go własnej - samodzielnej ocenie i dodatkowo uzupełniły. Przebieg postępowania i zgromadzony materiał wskazują również, że strona miała możliwość przedkładania dowodów i miała zapewniony udział w postępowaniu, mogła zatem również odnieść się do wszelkich ustaleń dotyczących B, które wynikały z materiału pochodzącego od DUKS. Nie są zatem uzasadnione zarzuty, że brak udziału strony w postępowaniu wobec B ograniczał środki dowodowe w niniejszymi postępowaniu, czy też uniemożliwiał ustalenie stanu faktycznego. Akta sprawy potwierdzają także, że organy podatkowe uwzględniały wnioski dowodowe strony, a kwestia, że strona z oceną zgromadzonych dowodów się nie zgadza nie oznacza, że materiał dowodowy jest niewystarczający. W ocenie Sądu postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z zachowaniem reguł wynikających z art. 122 i art. 187 O.p., a wyprowadzone przez organy podatkowe wnioski w zakresie oceny materiału dowodowego należy uznać za trafne i nie przekraczające granic swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 O.p. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy niezbicie wskazuje, że transakcje opisane wystawionymi przez spółkę B fakturami w rzeczywistości nie miały miejsca. Przed stwierdzeniem powyższego organy podatkowe poczyniły ustalenia dotyczące zarówno wystawcy faktur, jak i odbiorcy- strony. Jak ustalono wystawca faktur w 2012 r. nie posiadał zaplecza technicznego, umożliwiającego prowadzenie działalności gospodarczej, polegającej na handlu paliwami ciekłymi, tj. nie posiadał magazynów paliwa, zbiorników do przechowywania paliwa, cystern do przewozu paliwa. Powyższe potwierdzają zeznania prokurenta W.K. z dnia 25 września 2013 r. Oględziny dzierżawionej - według dostarczonej przez strony w toku postępowania odwoławczego umowy - stacji paliw w L. również jednoznacznie wykazały, że na tym terenie od kilku lat nie jest prowadzona działalność stacji paliw. Jak stwierdzono teren po adresem [...] w L. jest zapuszczony, zadaszenie skorodowane, nie ma dystrybutorów, światła, pokrywy zbiorników są porośnięte trawą, nie ma dojazdu. Brak prowadzenia działalności w tym miejscu potwierdzili również wiarygodni świadkowie (podmioty prowadzące działalność gospodarczą na sąsiadujących nieruchomościach - p. J.Ś., R.G.) oraz informacje od Prezydenta Miasta L. odnośnie nieopłacania podatku od nieruchomości przez spółkę, braku informacji w ewidencjach o stacji paliw, informacja z Urzędu Dozoru w L. o wyrejestrowaniu urządzeń stacji paliw z ewidencji przez spółkę 13 marca 2007 r. Spółka nie posiadała koncesji na obrót paliwami ciekłymi, takowa został cofnięta decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w W. z dnia [...] Spółka nie posiadała biura. Jedynym adresem spółki i miejscem prowadzenia działalności oraz przechowywania dokumentacji był [...] lokal [...] we W. Pod tym adresem na podstawie umowy z dnia [...] z E (świadczącej usługi mbiura) spółka miała możliwość korzystania z biura, jednak jak wynika z pisma Prezesa E umowa wygasła [...], a ponadto w tym miejscu nie były przechowywane księgi spółki, ani też nie odbywały się spotkania z kontrahentami. Adres powyższy służył jedynie celom rejestracyjnym. Przesłuchany prokurent spółki nie przedstawił żadnych ewidencji spółki ani dokumentów potwierdzających działalność spółki. Nie potrafił również wskazać kontrahentów - rzeczywistych dostawców oleju napędowego w 2012 r. Podani dostawcy paliwa, tj. C oraz D okazali się nieprawdziwi. Jak ustalił organ podatkowy, spółka C złożyła ostatnie deklaracje podatkowe we właściwym urzędzie skarbowym za 2003 r., natomiast spółka D za 2005 r. Także skarżący nie znał źródeł pochodzenia oleju napędowego. Prokurent spółki mimo twierdzenia, że zawsze był obecny przy dostawach paliwa, to jednak nie potrafił wskazać firm transportujących paliwo, nie znał kierowców, ani innych okoliczności związanych z wynajmem firm transportowych. W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie uznały za niewiarygodne wyjaśnienia podatnika odnośnie nabycia oleju napędowego od spółki. Jak wynika z zeznań strony, podatnik nigdy nie był w siedzibie spółki, nie zna nazwisk osób wchodzących w skład zarządu spółki, towar zamawiał telefonicznie. Kontakt ze spółką nawiązał przez nieznanego z nazwiska p. P., który sam się do strony zgłosił z ofertą i miał dobre ceny. Cysterny dostarczające paliwo nie były oznaczone logo dostawcy, podatnik nie sprawdzał do kogo należą samochody; nie potrafił określić marki samochodów i nie był w stanie podać numerów rejestracyjnych samochodów. Nie znał nazwisk kierowców przywożących paliwo, nie sprawdzał w jakiej firmie byli zatrudnieni kierowcy i czy byli uprawnieni do poboru gotówki. Strona przekazywała kierowcom pieniądze i nie żądała dowodu zapłaty, nie dokumentowała również przyjęcia paliwa. Podatnik nie posiada także żadnej korespondencji handlowej ze spółką, jedyną dokumentację stanowią faktury. Przesłuchani w charakterze świadków kierowcy strony, co słusznie zauważa organ II instancji potwierdzili jedynie, że ktoś paliwo przywoził, ale nie wiadomo kto to był, ponieważ samochody były nieoznakowane, a kierowców nie znali. O tym, że paliwo jest od spółki B pracownicy strony wiedzieli wyłącznie z informacji od samej strony. Podkreślenia wymaga, że strona kwestionując ustalenia organów podatkowych nie przedłożyła żadnego dowodu, ani nie podała informacji, która wskazywałaby na odmienny przebieg zdarzeń. Zeszyt wydań paliwa na który powołuje się strona również nie stanowi dowodu, że B był dostawcą. Fakt dysponowania przez skarżącego paliwem, czego organ nie kwestionuje nie jest dowodem na to, że paliwo to zostało dostarczone przez B. Fakt ten świadczy jedynie o tym, że skarżący mógł nabyć paliwo, ale od innych podmiotów (rzeczywistych sprzedawców). Ponadto przedmiotowy zeszyt nosi ślady wyrywania kartek i nie zawiera informacji odnośnie okresu, którego dotyczy. Uzasadnione zdaniem Sądu jest również stanowisko organu podatkowego, że zeznania byłego prokurenta M.M. nie wnoszą nic do sprawy, ponieważ funkcję prokurenta pełnił on w latach 2005-2007, a sprawa dotyczy roku 2012 r. Zarzuty strony dotyczące braku wyjaśnienia przez organy podatkowe działania innych stacji paliw wskazywanych przez prokurenta W.K. w świetle zgromadzonych dowodów, a przede wszystkim z uwagi na brak dostawców paliwa dla spółki B, a zatem i niemożność sprzedaży dla strony, są także bez znaczenia. W ocenie Sądu zebrany materiał nie budzi wątpliwości, że faktury wystawione przez B nie potwierdzają czynności dokonanych pomiędzy skarżącym a tym podmiotem. Wobec powyższego nieuzasadnione są zarzuty podatnika odnośnie naruszenia art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz art. 191 O.p. przez dowolną ocenę materiału dowodowego. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 194 § 3 O.p. przez pominięcie dowodów przedstawianych przez stronę i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na decyzji wydanej dla spółki B. Stosownie do art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jak już powiedziano na wstępie z akt administracyjnych sprawy wynika, że organy podatkowe zgromadziły w sprawie wyczerpujący materiał dowodowy, w postaci wyjaśnień strony, zeznań świadków, informacji od innych organów i osób oraz dokumentów zgromadzonych w postępowaniu podatkowym dotyczącym spółki. Nie znajduje również usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 uVAT przez bezpodstawne pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez B. Zgodnie z art. 86 ust. 1 uVAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Natomiast w myśl art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a uVAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne, w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności. Powyższe przepisy zostały przez organy podatkowe prawidłowo zastosowane. Z orzecznictwa TSUE wynika, że podatnicy nie mają nieograniczonego prawa do odliczenia podatku naliczonego i nie jest ono zależne od subiektywnego nastawienia podatnika w zakresie świadomości, co do tego, że nie były spełnione przesłanki odliczenia. Z wyroku w sprawie C-439/04 z dnia 6 lipca 2006 r. (Axel Kittel), wynika, że podmiot gospodarczy, który nie podjął wszelkich możliwych działań mających na celu zapewnienie, że realizowana przez niego transakcja nie stanowi części łańcucha obejmującego transakcję dotkniętą oszustwem w podatku VAT nie może powoływać się na ich legalność i może ponieść ryzyko utraty prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT. Orzecznictwo wskazuje, że jeżeli podmiot gospodarczy podjął wszelkie działania, jakich można od niego w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje, w których uczestniczy, nie wiążą się z przestępstwem, czy to w zakresie VAT, czy w innej dziedzinie, może on domniemywać legalność tych transakcji bez ryzyka utraty prawa do odliczenia naliczonego VAT. Natomiast nie jest sprzeczne z prawem Unii Europejskiej wymaganie, by podmiot przedsięwziął wszystkie działania, jakich można od niego racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywana przez niego transakcja nie prowadzi do udziału w przestępstwie podatkowym. Określenie działań, jakich podjęcia w konkretnym przypadku można w sposób uzasadniony oczekiwać od podatnika, który zamierza skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT, w celu upewnienia się, że dokonywane przez niego transakcje nie wiążą się z popełnieniem przestępstwa przez podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu, zależy przede wszystkim od okoliczności rozpatrywanego przypadku. Jeżeli istnieją przesłanki, by podejrzewać nieprawidłowości lub naruszenie prawa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego przypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się, co do jego wiarygodności (por. wyrok TSUE z z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11, Mahagében kft i Dawid, nie publ. w Zb.Orz., pkty 53, 54, 59 i 60 czy wyrok z dnia 28 lutego 2013r. w sprawie C-563/11, Forvards V SIA, nie publ. w Zb. Orz., pkty 39-43). W sprawie organy podatkowe poddały ocenie tzw. dobrą wiarę strony i należytą staranność. W ocenie Sądu ustalone okoliczności zakupu przez skarżącą spółkę paliwa pozwalają na wniosek, że podatnik nie zachował należytej staranności przy wyborze kontrahenta i zawieraniu z nim transakcji. Przede wszystkim podatnik nie interesował się źródłem pochodzenia paliwa, kontakt nawiązał przez nieznanego z nazwiska p. P., nie sprawdzał jakości paliwa, nie weryfikował posiadania koncesji przez sprzedawcę, paliwo zamawiał telefonicznie, nie posiadał żadnych dokumentów dotyczących transakcji oprócz faktur, płacił gotówką wręczając pieniądze nieznanym osobom. Zwraca również Sąd uwagę, że obrót paliwem, co jest powszechnie wiadomym obarczony jest szeregiem nieprawidłowości i nadużyć podatkowych, a okoliczności w jakich strona dokonywała transakcji świadczą, że co najmniej winna nabrać podejrzeń, co do zgodności z prawem tych transakcji. O staranności strony i weryfikacji kontrahenta w 2012 r. nie może również świadczyć przedłożenie kserokopii deklaracji VAT-7 spółki, jak wynika bowiem z oświadczenia strony z dnia 3 kwietnia 2013 r. strona deklaracje te "otrzymała w dniu dzisiejszym". W sprawie biorąc pod uwagę okoliczności ustalone po stronie wystawcy faktury oraz dotyczące strony - organy podatkowe prawidłowo uznały, że zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Powyższe czyni zasadnym pozbawienie strony prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w zakwestionowanych fakturach VAT w oparciu o treść art. 86 ust. 1 i 2 oraz 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) uVAT. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.