I SA/Wr 1007/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie sędzia WSA Anetta Chołuj, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant referent Edyta Forysiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. w Wydziale I sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 4 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z 4 kwietnia 2012 r. nr [...] określającą A. S.A. z siedzibą w W. podatek od nieruchomości za 2007 r. w kwocie 173.923 zł. Z akt sprawy wynika, że w dniu 18 stycznia 2007 r. (data nadania 15.01.2007 r.) wpłynęła do organu gminy deklaracja na podatek od nieruchomości za 2007 r., w której A. S.A. zs. w W. (dalej także: Strona, Spółka, Skarżąca) wykazała do opodatkowania m. in. budowle o wartości 8 694 800 zł, podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki 2%, podatek do zapłaty w kwocie 173 896 zł. Dnia 16 stycznia 2007 r. wpłynęła deklaracja na podatek od nieruchomości za 2007 r. od A. S.A. B. zs. w O. na kwotę 27 zł. Podstawą opodatkowania w tej deklaracji były grunty (2,8 m²) i budynki (1,4 m²), tj. budki telefoniczne związane z działalnością gospodarczą. Dnia 18 grudnia 2007 r. do organu gminy wpłynęła korekta deklaracji nadanej w dniu 15.01.2007 r. W skorygowanej deklaracji Strona zmniejszyła podstawę opodatkowania w pozycji budowle do kwoty 4.332 966 zł, podatek do kwoty 86.659,32 zł. Wyjaśniając przyczyny korekty stwierdziła, że z wykładni przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przepisów prawa budowlanego wynika, że telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zakres pojęciowy obiektu budowlanego lub urządzenia budowlanego nie może obejmować telekomunikacyjnych linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej. Dlatego uzasadnione jest złożenie korekty deklaracji. Wójt Gminy K., kwestionując rozliczenie podatku dokonane w skorygowanej, deklaracji postanowieniem z dnia 17 października 2007 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe i decyzją określił Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie 173 896 zł, tj. w kwocie wykazanej w pierwotnej deklaracji. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. z uwagi na skierowanie jej do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w kolejnej decyzji z dnia z dnia 7 sierpnia 2009 r. Wójt Gminy K. określił stronie zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2007r. w tej samej wysokości, co w poprzedniej decyzji. W uzasadnieniu, powołując się na obowiązujące przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Prawo budowlane oraz poglądy orzecznictwa sądowego i doktryny, a także pozyskane w toku postępowania opinie biegłego stwierdził, że linie kablowe wraz z kanalizacją kablową stanowią budowlę związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą, a zatem, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jako podstawę opodatkowania przyjął organ I instancji dane wykazane przez stronę w pierwotnej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej także: SKO, Kolegium) decyzją z dnia 4 listopada 2009 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazało na zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm. – dalej: u.p.o.l.) definicję pojęcia budowli, którą jest obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Powołało się na przepis art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity w Dz. U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 ze zm. – dalej: Prawo budowlane) i wyjaśniło, że na gruncie prawa budowlanego do pojęcia budowli zaliczono także "sieci techniczne". Budowla, a tym samym sieć techniczna stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Skoro sieć techniczna jest budowlą, to wchodzące w jej skład elementy są niezbędne aby sieć mogła funkcjonować. Kolegium zauważyło, że niewątpliwie trwale z gruntem związana jest kanalizacja kablowa, zaś umieszczona w jej wnętrzu linia kablowa jest funkcjonalnie z nią związana, stanowiąc sieć. W sytuacji występującej w sprawie budowlą są zarówno kable jak i kanały połączone w całość techniczno-użytkową. Podstawową funkcją kanalizacji jest jej ochronne działanie w stosunku do kabla, a zatem została wybudowana jako niezbędny element sieci technicznej, jaką stanowi linia telekomunikacyjna umieszczona w kanalizacji telekomunikacyjnej. Ta funkcja kanalizacji wskazuje na to, że stanowi ona wraz z umieszczoną w niej linią całość techniczno-użytkową. Końcowo Kolegium, stwierdziło, że przy ustalaniu podstawy opodatkowania, w szczególności w odniesieniu do linii kablowych organ I instancji przyjął dane wynikające z pierwotnej deklaracji na 2007 r. złożonej przez Stronę realizującą obowiązek z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy, w której Strona obliczyła wysokość zobowiązania podatkowego uwzględniając wartość linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej. Wartość tę ostatecznie zweryfikowano poprzez jej odniesienie do wartości budowli zadeklarowanych przez Spółkę w poprzednich latach podatkowych. Jednocześnie podkreśliło Kolegium, że strona bezskutecznie była wzywana do przedłożenia wykazu budowli stanowiących jej własność na terenie gminy. W wyniku rozpoznania skargi wniesionej przez Spółkę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 11 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 277/11 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzje Wójta Gminy K. z 7 sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd za prawidłowe uznał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych (telekomunikacyjnych) umieszczonych w kanalizacji kablowej, wskazał także na analogiczne stanowisko zawarte w innych wyrokach sądów administracyjnych, jak wyrok z dnia 7 sierpnia 2008 r. (sygn. ISA/Po 604/08, niepubl.,), wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2006 r. (sygn. FSK 2316/2004, M. Podat. 2006/6/44) wyrok z dnia 26 stycznia 2009 r. (sygn. I SA/GI 792/08 niepubl.). Sąd nie podzielił stanowiska, że zastosowanie w sprawie winno znaleźć rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., bowiem rozporządzenie to reguluje jedynie kwestie techniczno-budowlane, zgodnie z którym należy budować i projektować telekomunikacyjne obiekty budowlane, i jest to rozporządzenie wykonawcze do Prawa budowlanego wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych. Rozporządzenie to nie może tym samym stanowić podstawy do kwalifikowania danego obiektu dla celów podatku od nieruchomości. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego NSA z dnia 27 stycznia 2006 r. (sygn. akt FSK 2316/04), Sąd uznał, że przepisy art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego są wystarczające dla wyjaśnienia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, oraz że nie ma podstaw ani potrzeby aby odwoływać się do innych przepisów, gdyż art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 u.p.o.l. nie stwarza tego rodzaju podstawy. Za uzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia przez organy podatkowe określonych w art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 5 i 7 u.p.o.l. reguł określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazał, że wartość linii kablowych na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy przyjmować z ewidencji środków trwałych. Tym samym za nieprawidłowe uznał określenie w niniejszej sprawie wartość linii kablowej na podstawie danych wskazanych przez Spółkę, w złożonej deklaracji dla potrzeb podatku od nieruchomości za rok 2007 r., wskazując, że Spółka w piśmie z dnia 8 października 2009 r. (wpłynęło od organu II instancji przed wydaniem decyzji) zwróciła się z wnioskiem o przeprowadzenie, na okoliczność wartości budowli podlegających opodatkowaniu, dowodu z ksiąg podatkowych. Sąd zauważył też, że w przypadku nieokreślenia przez podatnika wartości podlegającej opodatkowaniu budowli, organ, zgodnie z powołanym wyżej art. 4 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustala tę wartość po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego. W konsekwencji Sąd uznał, że doszło do naruszenia przepisów art. 122 i art. 187 §1 O.p. które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd, podzielając argumentację Spółki stwierdził, że zaskarżona decyzja nie obejmowała całości przedmiotu opodatkowania, pominięto w niej wartość znajdujących się na terenie gminy i należących do Spółki budek telefonicznych określonych w odrębnej deklaracji, a zdaniem Sądu decyzja określająca wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, o której mowa w art. 21 §1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 8 poz.60 ze zm. – dalej: O.p.) powinna uwzględniać wszystkie położone na terenie gminy przedmioty opodatkowania, z uwzględnieniem zwolnień i wyłączeń spod opodatkowania. Wyrok nie został przez strony zaskarżony. Ponownie orzekając w sprawie Wójt Gminy K. decyzją 4 kwietnia 2012 r. nr [...] określił Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie 173.923 zł. Jako podstawę opodatkowania przyjął budowle o wartości 8.694.800 zł (stawka podatku 2%) oraz budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 2,80 m² i grunty związane z działalnością gospodarcza o powierzchni 1,40 m² (budki telefoniczne). Organ podatkowy uznał, że należące do Spółki linie kablowe ułożone w kanalizacji technicznej, stanowią całość techniczno-użytkową i podlegają opodatkowaniu jak budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Organ I instancji, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Sądu, jaki zapadł w niniejszej sprawie, wezwała Spółkę do określenie wartości budowli oraz do przedłożenia wykazu środków trwałych i dokumentacji technicznej. Spółka zamiast ww. dokumentów przesłała nośnik danych w postaci płyty CD wskazując, że znajduje nie na nim wyciąg z ewidencji środków trwałych. Mimo kolejnych wezwań Spółka żadnych innych dokumentów nie udostępniła, w związku z tym organ podatkowy przyjął wartość budowli zgodnie z pierwotną deklaracją Spółki, uwzględniać także dane dotyczące budek telefonicznych zawarte w odrębnej deklaracji, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Sądu. Od decyzje tej Spółka odwołała się zarzucając naruszenie przepisów procesowych (art. 122, art. 180, art. 187 §1 i art. 191 O.p.) przez niezbadanie czy budowle, które nie zostały ujęte w deklaracji na podatek od nieruchomości należą do Spółki i niepodjęcie czynności dowodowych mających na celu ustalenie ich wartości i cech, które wskazują, że kanalizacja techniczna i znajdujące się w niej kable stanowią całość techniczno-użytkową. Podniosła także zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez obciążenie Spółki podatkiem od linii kablowej, które budowlanymi nie są oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez przyjęcie do podstawy opodatkowani wartości innej niż wartość, o której mowa w tym przepisie. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że sprzeczne z przepisami Ordynacji podatkowej jest oparcie wymiaru na niezweryfikowanej przez organ podatkowych, a skorygowanej następnie przez podatnika deklaracji na podatek od nieruchomości. Kwestionowała też przyjętą w decyzji wykładnię przepisów prawa materialnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Podzieliło stanowisko organu I instancji, że linie kablowe ułożone w kanalizacji technicznej, stanowią całość techniczno-użytkową i podlegają opodatkowaniu jak budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Następnie, powołując się na wykładnię systemową zewnętrzną i sięgając do ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy zauważył, że ustawodawca w zakresie pojęciowym "obiektu budowlanego" zamieścił m in. budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego), a dopiero w dalszej części szczegółowo definiuje pojęcia "budowla" i "urządzenie budowlane". Przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jak: lotniska, drogi , linie kolejowe (...) sieci techniczne, wolnostojące maszty antenowe (...), a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Analiza ww. przepisu, zdaniem Kolegium, potwierdza, że pod pojęciem budowli ustawodawca rozumie także "sieci techniczne", "sieci uzbrojenia terenu", "wolnostojące maszty antenowe". A przynależność sieci telekomunikacyjnych do sieci technicznych (obok sieci ciepłowniczych, gazowych, energetycznych) nie budzi wątpliwości, gdyż zadaniem tych sieci, przewodów (tradycyjnych lub światłowodowych) jest przekazywanie sygnałów, które przez przyłącza przy poszczególnych budynkach zasilają je w poszczególne media. W konsekwencji wykazanie związku techniczno-użytkowego pozwala na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości, jako budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., obiektu budowlanego składającego się z części budowlanych (np. studzienka kanalizacyjna) oraz niebudowlanych (instalacja i urządzenia techniczne), ponieważ całość techniczno-użytkowa dotyczy wszystkich składników budowli, które są ze sobą powiązane po to, aby budowla mogła być wykorzystywana do prowadzenia określonej działalności gospodarczej, w tym telekomunikacyjnej. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że Spółka mimo wezwań nie przedłożyła dokumentacji, w szczególności ewidencji środków trwałych, na podstawie których możliwe było zweryfikowanie danych przedstawionych w kolejnych deklaracjach. Ponadto wskazano, że Spółka uzasadniając korektę deklaracji stwierdziła, że różnica wynika z pominięcia w wartości budowli wartości linii kablowych. Organ odwoławczy, wskazując na brak współdziałania Spółki w ustaleniu wartości budowli, miał podstawy do przyjęcia danych z pierwotnej deklaracji. Tym bardziej, że Spółka nie formułowała konkretnych zarzutów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. S.A. zs. w Warszawie wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i o zwrot kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie: - art. 122 w zw. z art. 180 §1 i art. 187 §1 , art. 188 oraz art. 191 O.p. gdyż organ podatkowy nie przeprowadził dowodów, z których wynikałoby, że (a) Skarżąca jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości za 2007 r., choć powinna była je zadeklarować; (b) wartość spornych linii kablowych, która – przy założeniu ich opodatkowania – powinna zostać ustalona zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji złożonej za poprzedni rok podatkowy; - art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie. W uzasadnieniu skargi Spółka podnosi, że organ podatkowy nie przedstawił żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że sporne linie kablowe posiadają cechy budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., co świadczy o naruszeniu art. 122, art. 180, art. 187 §1 O.p. Przyjmując, że linie kablowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomymi organy obu instancji nie ustaliły jaka jest łączna wartość tych budowli, które stanowią własność Spółki. Nie ustaliły zatem podstawy opodatkowania tych budowli za 2007 r. Brak tych ustaleń jest następstwem nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego. Deklaracje podatkowe nie są dokumentami urzędowymi (art. 194 §1 O.p.), nie maja takiej mocy jak księgi podatkowe, a przez złożenie korekty deklaracja pierwotna została zakwestionowana przez podatnika, a organ podatkowy który nie badał wcześniej jej prawdziwości nie mógł a priori przyjmować, że jest ona prawidłowa. Jeśli podatnik uznał deklarację za nieprawidłową a organ podatkowy nie badał jej prawidłowości, to przyjęcie, że deklaracja ta przesądza o ustaleniach faktycznych przedmiotowej sprawy, wykraczało poza granice swobodnej oceny dowodów i naruszało art. 191 O.p. W tym zakresie strona skarżąca powołuje się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17.08.2010 r. II FSK 482/09, który zapadł w podobnym stanie faktycznym, a takaż na wyrok tut. Sądu jaki zapadł w niniejszej sprawie. Na skutek dokonania ustaleń faktycznych z naruszeniem przepisów procesowych wartość przyjęta w przez organy podatkowe do wymiaru podatku nie jest wartością określoną zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wrażone w zaskarżonej decyzji. W związku ze skarga konstytucyjną skarżącej Spółki dotyczącą niegodności z art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (sprawa SK 25/12) Sąd postanowieniem z 11 lutego 2013 r. zawiesił postępowanie. Po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 5 czerwca 2013 r. postanowienia w sprawie SK 25/12 o umorzeniu postępowania Sąd podjął zawieszone postępowanie postanowieniem z 8 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016, poz. 718 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejsze sprawie zastosowanie ma także art. 153 P.p.s.a. W zakresie tak określonej kognicji skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępnie należy przypomnieć, że stosowanie do art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą organy podatkowe, których działanie, bezczynności lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 11 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 277/11 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z 4 listopada 2009 r. i poprzedzająca ją decyzje Wójta Gminy K. z 7 sierpnia 2009 r. W wyroku tym Sąd - dokonując wykładni przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w powiązaniu z przepisami Prawa budowlanego - przyjął, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego budowlą jest obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Budowlą jest zatem sieć telekomunikacyjna, której elementem są linie kablowe, kanału kablowe, studzienki telekomunikacyjne, stanowiące, w wyniku ich technicznego powiązania, funkcjonalną całość i służące przekazywaniu informacji. Za prawidłowe Sąd uznał zatem stanowisko zawarte w uchylonych decyzjach w zakresie opodatkowania linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej. Wymieniony wyżej wyrok nie został zaskarżony, a postępowanie wszczęte skargą konstytucyjną Spółki o zbadanie zgodności art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z art. 2 art. 31 ust. 3 w zw. z art. 84 i art. 217 oraz w zw. z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zostało, na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U nr 102, poz. 643 ze zm.), umorzone, zatem dokonana w ww. wyroku wykładnia przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w powiązaniu z przepisami Prawa budowlanego wiązała organy podatkowe ponownie orzekające w sprawie, wiąże też Sąd, stosownie do powołanego przepisu art. 153 P.p.s.a. W zaskarżonej decyzji prawidłowo zatem przyjęto, że budowlą, będącą przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jest sieć telekomunikacyjna, której elementem są linie kablowe, kanały kablowe, studzienki telekomunikacyjne, stanowiące, w wyniku ich technicznego powiązania, funkcjonalną całość służącą przekazywaniu informacji. Uwzględniając powyższe, na obecnym etapie postępowania spór między stronami ogranicza się do zarzutów procesowych, tj. czy organy podatkowe zgodnie z przepisami procesowymi ustaliły podstawę opodatkowania. Sąd w wyroku wydanym w niniejszej sprawie wskazał na naruszenie, wynikających z art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 5 i 7 u.p.o.l., reguł określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, przez przyjęcie wartości linii kablowych nie na podstawie ewidencji środków trwałych, ale na podstawie danych wykazanych w złożonej przez Spółkę, na potrzeby podatku od nieruchomości za 2007 r., deklaracji, nie uwzględniając wniosku, zawartego w piśmie Spółki z dnia 8 października 2009 r. (tj. przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy), o przeprowadzenie w tym zakresie dowodu z ksiąg podatkowych. W ponownie prowadzonym postępowaniu, wykonując zalecenie zawarte w wyroku Sądu, organ I instancji wezwał Spółkę do określenia wartości budowli i przedłożenia wykazu środków trwałych i dokumentacji technicznej (pismo z dnia 23.09.2011 r.). W odpowiedzi Spółka przesłał na płycie CD wykaz środków trwałych w formie tabelarycznej, zawierający środki trwałe z całego województwa dolnośląskiego, także wielkopolskiego, przy czym nie wszystkie pozycje zawierały opisy położenia budowli, co uniemożliwiało jednoznaczne odczytanie czy dany obiekt jest położony na terenie gminy Kostomłoty. Opisy danych zawarte w tabelach są niepełne, nie określają położenia, albo powtarzają się te same nazwy miejscowości z różnych gmin, powiatów. W piśmie z 1 marca 2012 r. Spółka poza twierdzeniem, że na podstawie przesłanego zestawienia tabelarycznego jest możliwe ustalenie wartości środków trwałych, zaproponowała udostepnienie tych samych danych w siedzibie Spółki. Na kolejne pismo organu podatkowego o precyzyjne wskazanie przedmiotów opodatkowani Spółka nie odpowiedziała. Z uwagi na bierną postawę Spółki nie było zatem możliwe ustalenie podstaw opodatkowania w sposób wskazany w art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 5 i 7 u.p.o.l. Organ podatkowy uwzględniając, że korekta deklaracji złożona przez Spółkę wynikała wyłącznie z innego rozumienia pojęcia budowli przyjął, że wartość wskazana w pierwotnej deklaracji jest wartością budowli stanowiącą podstawę opodatkowania, tj. kanalizacji technicznej i ułożonych w tej kanalizacji sieci telekomunikacyjnych. Należy przypomnieć, że przyczyną uchylenia przez Sąd decyzji był m in. fakt pominięcia przez organ odwoławczy wniosku Spółki o określenie podstaw opodatkowania z wykorzystaniem danych z ksiąg podatkowych. Na obecnym etapie postępowania, mimo wezwań kierowanych do Spółki, Spółka nie przedstawiła oferowanych dokumentacji. Wobec bierności Spółki w zakresie przedstawienia stosownej dokumentacji dotyczącej przedmiotów opodatkowania zasadnie organ podatkowy odwołał się do danych wykazanych w pierwotnej deklaracji Spółki na podatek od nieruchomości i wskazał na przyczyny korekty tej deklaracji podane przez Spółkę. Przyczyny te związane były wyłącznie z inną wykładnią przepisów prawa materialnego, a nie z nieprawidłowościami w zakresie wartości środków trwałych przyjętej jako podstawa opodatkowania, czy też innego stanu własnościowego wskazanych środków trwałych, który miałby wpływ na opodatkowanie. Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że organ podatkowy w przypadku zakwestionowanie dokonanej przez podatnika korekty deklaracji nie może uwzględnić danych wynikający z deklaracji pierwotnej, w szczególności gdy w toku całego postępowania dane te nie były kwestionowane, bowiem spór wynikał wyłącznie z odmiennej wykładni przepisów prawa materialnego co do przedmiotu opodatkowania. W tym miejscu należy przypomnieć, że w odniesieniu do osób prawnych w podatku od nieruchomości obowiązuje zasada samoobliczenia podatku. Zgodnie z art. 6 ust. 9 u.p.o.l. osoby prawne (...) są obowiązane: (1) składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu (..) deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, (2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia; (3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Spółka była zatem zobowiązana wykazać wszystkie budynki, budowle i grunty będące przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Na Spółce ciążył też obowiązek wykazania w deklaracji (korekcie deklaracji) wartości budowli zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., tj. wartości, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalonej na dzień 1 stycznia roku podatkowego, która stanowi podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszonej o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych – ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Jak wynika z pisemnego uzasadnienia przyczyn korekty pierwotnej deklaracji (tj. deklaracji z dnia 18.01.2007 r.), która wpłynęła do organu podatkowego 18 grudnia 2007 r., skorygowana deklaracja zmniejszyła wartość budowli, wykazaną w deklaracji pierwotnej, o wartość kabli telekomunikacyjnych, które znajdowały się w kanalizacji kablowej, ponieważ zdaniem Spółki nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie są budowlami w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca w pierwotnej deklaracji wskazała zatem wartość budowli będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, ujmując zarówno wartość kanalizacji technicznej jak i wartość znajdujących się w niej sieci telekomunikacyjnych. W ocenie Sądu, organy podatkowe orzekające ponownie w sprawie wykonały zalecenia wynikające z wyroku Sądu jaki zapadł w niniejszej sprawie. Wystąpiły bowiem do Spółki o przedłożenie ewidencji środków trwałych obejmujących przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dokumentacja, która został przedstawiona nie pozwalała na ustalenie istotnych dla opodatkowania danych, o czym Spółkę poinformowano. Spółka mimo ponownej prośby stosownej dokumentacji nie przedstawiła. Uwzględniając, że mimo podjętych przez organ podatkowy działań Spółka nie przedstawiła dokumentacji dotyczącej wartości stanowiącej podstawę obliczenia amortyzacji budowli położonych na terenie gminy związanych z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, tj. kanalizacji technicznej i ułożonych w tej kanalizacji sieci telekomunikacyjnych, prawidłowo organ podatkowy przyjął wartość tych budowli na podstawie pierwotnej deklaracji Spółki, która stanowi oświadczenie Spółki co do wartości budowli objętych opodatkowaniem ustalonej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wskazać należy także, że Spółka w odwołaniu od decyzji organu I instancji poza przekonaniem, że kable znajdujące się w kanalizacji technicznej nie podlegają opodatkowaniu, nie wskazała z jakich przyczyn uważa, że nieprawidłowo została określona wartość budowli podlegających opodatkowaniu. Także w skardze poza formułowaniem zarzutu, że wartość przedmiotu opodatkowania nie została ustalona na podstawie dokumentacji, o której mowa w art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l., której to dokumentacji nie przedstawiła, nie skonkretyzowała zarzutów poprzez wskazanie dlaczego przyjęta wartość i jakim zakresie nie odpowiada wartości, będących przedmiotem opodatkowania, budowli wskazanej w ewidencji środków trwałych. W tych okolicznościach, uwzględniając po pierwsze brak woli Skarżącej do współpracy z organem podatkowym w celu określenie zobowiązania i nieprzedkładanie dowodów umożliwiających zweryfikowanie prawidłowości danych wykazanych w deklaracji i korekcie deklaracji i po drugie nie wskazanie, w toku całego postępowania, powodu dla którego Spółka uważa, że pierwotna deklaracja jest nieprawidłowa - oczywiście poza przyczynami wynikającymi z odmiennej wykładni przejawów podatkowych, która to wykładania nie została zaakceptowana przez Sąd i orzeczeniem tym związany był organ podatkowy i Sąd – należy przyjąć, ze organy podatkowe prawidłowo powołały się na dane z pierwszej deklaracji oraz uzasadnienia korekty deklaracji. Prawidłowo też organy podatkowe - wykonując zalecenia Sądu (sformułowane na wniosek Spółki) - uwzględniły w rozliczeniu budynki w postaci budek telefonicznych, które pominięto w pierwotnej deklaracji i wykazano w odrębnej deklaracji. Ponieważ to na Spółce ciąży obowiązek wykazania przedmiotu opodatkowania i w przypadku budowli ich wartości, Spółka nie może oczekiwać korekty w zakresie zadeklarowanego zobowiązania w przypadku gdy nie wykaże, że dokonała nieprawidłowego rozliczenia i nie wskaże przyczyn takiego rozliczenia. Wskazania zawarte w wyroku Sądu co do ustaleń dotyczące wartości budowli, jak już wyjaśniono, wynikały z faktu, że dowody takie Spółka oferowała w toku postępowania podatkowego, a organ odwoławczy wniosek ten pominął. Odnosząc się do zarzutów skargi związanych z niepowołaniem do określenia wartości budowli biegłego na podstawie art. 4 ust.7 u.p.o.l. należy stwierdzić, że zgodnie z ww. przepisem organ podatkowy zobowiązany jest powołać biegłego jeśli podatnik nie określi wartości budowli, o których mowa w art. 4 ust.1 pkt 3 oraz ust.5 u.p.o.l. W niniejszej sprawie podatnik określił wartość budowli będących przedmiotem opodatkowania, zatem organ podatkowy nie miał obowiązku powoływać biegłego, gdyż wartości tej nie kwestionował. Należy także wskazać, że w toku całego postępowania skarżąca Spółka nie podnosiła, że nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z nieposiadaniem praw wskazanych w art. 3 ust. 1 u.p.o.l. niezrozumiałe są zatem ogólne uwagi dotyczące braku sprawdzenia w tym zakresie dokonanego przez organy podatkowe. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako bezzasadną.