I SA/Wr 1022/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r. pr. K. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi L. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi, r. pr. K. P., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy za zastępowanie strony skarżącej przed sądem administracyjnym II instancji w kwocie 738 (słownie: siedemset trzydzieści osiem) zł, w tym 23% VAT. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2013 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika L. G. została wyznaczona r. pr. K. P., która zastępowała skarżącego przed tutejszym Sądem. Koszty w tym zakresie zasądzone zostały w wyroku z dnia 23 stycznia 2014 r. Następnie, w wyniku wniesienia przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. skargi kasacyjnej, w dniu 13 maja 2014 r. pełnomocnik przedłożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o zasądzenie kosztów postępowania oraz oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części. Z protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z dnia 8 września 2016 r. wynika, że w imieniu skarżącego nikt się nie stawił przy prawidłowym doręczeniu zawiadomienia o terminie posiedzenia. Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Na dzień wydania niniejszego postanowienia zasady wynagradzania radcy prawnego zawarte są w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), który w przepisie § 22 stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Tożsame uregulowanie w § 22 zawiera poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 507 ze zm.). W niniejszej sprawie postępowanie w drugiej instancji wszczęte zostało jeszcze pod rządami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) i zakończyło się wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2016 r. W związku tym stawkę wynagrodzenia za zastępowanie skarżącego przed Sądem II instancji określają przepisy tego rozporządzenia. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł, c) w innej sprawie - 240 zł. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot sprawy, stawkę minimalną określa § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ w związku z § 6 pkt 4 i wynosi ona 1.200 zł. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej radcy prawnemu działającemu przed sądem pierwszej instancji instancji przysługuje 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1. Jakkolwiek w niniejszej sprawie pełnomocnik nie dokonała żadnej z wymienionych wyżej czynności, to jednak należy mieć tutaj na uwadze przepis § 5 rozporządzenia z 2002 r., który stanowi, że wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w rozporządzeniu ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju. Kierując się przytoczoną regulacją, w ocenie referendarza sądowego, wnioskującej pełnomocnik za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną należało przyznać wynagrodzenie w wysokości 600 zł, które podlega podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest o 138 zł, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r. Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia oraz art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.