I SA/Wr 1034/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędzia WSA Dagmara Dominik – Ogińska, Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi A we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Przedmiotem skargi Fundacji A była interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego w imieniu Ministra Finansów, z dnia 11 grudnia 2013 r. (nr [...]), w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług (dalej: VAT) w zakresie uznania za działalność gospodarczą czynności udzielania pożyczek ze środków zgromadzonych w ramach organizacji pożytku publicznego. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że fundacja posiada status organizacji pożytku publicznego, której celem statutowym jest popieranie wszechstronnego rozwoju i edukacji społeczeństwa. Środki na realizację wskazanych celów wnioskodawca pozyskuje przede wszystkim z wpływów 1 % PIT oraz darowizn. Czynności te fundacja wykonuje nieodpłatnie, w konsekwencji czego są to czynności niepodlegające opodatkowaniu VAT a przychody osiągane w związku z prowadzeniem działalności niepodlegającej opodatkowaniu VAT nie są uwzględniane w deklaracjach VAT składanych przez fundację. Niezależnie od prowadzenia działalności statutowej fundacja jest zarejestrowanym podatnikiem VAT i może prowadzić odpłatną działalność gospodarczą oraz wykonywać czynności opodatkowane VAT. W przypadku posiadania nadwyżki środków pieniężnych uzyskanych w ramach aktywności niepodlegającej VAT (1 % PIT oraz darowizny) fundacja udziela pożyczek podmiotom trzecim, co ma na celu efektywne lokowanie wolnych środków, które co do zasady mają być przeznaczane na cele statutowe. Przychody uzyskiwane w związku z udzielaniem pożyczek podmiotom trzecim są przekazywane na cele statutowe fundacji. Wobec powyższego zwrócono się z pytaniem czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, że udzielanie pożyczek ze środków zgromadzonych przez wnioskodawcę w ramach działalności pożytku publicznego nie stanowi działalności gospodarczej podlegającej VAT? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, fundacja wskazała, że udzielanie pożyczek ze środków zgromadzonych w ramach działalności pożytku publicznego nie stanowi działalności gospodarczej podlegającej VAT. Powołując przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej ustawa o VAT) oraz Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.L z 2006 r. Nr 37, s. 1 ze zm., dalej: Dyrektywa 2006/112/WE) wnioskodawca wskazał, że o uznaniu danej osoby za podatnika VAT przesądza fakt prowadzenia działalności gospodarczej a nie status prawny jednostki. Dla opodatkowania VAT danej transakcji warunkiem jest natomiast nie sam fakt bycia podatnikiem tego podatku, lecz występowanie w roli podatnika VAT w odniesieniu do konkretnej transakcji wchodzącej w zakres działalności gospodarczej danego podmiotu. Dodał, że objęcie danej czynności VAT wymaga każdorazowej analizy, czy do dostawy towarów lub świadczenia usług doszło w warunkach pozwalających na uznanie, że strona transakcji, w odniesieniu do konkretnej czynności działała jako podatnik. Innymi słowy, każdorazowo należy ocenić czy konkretne transakcje dokonywane przez podatnika spełniają zakres definicji działalności gospodarczej czyli czy działalność taka nastawiona jest na osiąganie zysku i jaki jest jej ogólny cel. W związku z powyższym, lokowanie przez fundację środków otrzymanych z 1 % PIT oraz darowizn – a więc uzyskanych w ramach czynności niepodlegających VAT – na lokacie bankowej czy też w formie udzielania pożyczek nie jest czynnością opodatkowaną VAT bez względu na to, że fundacja dla potrzeb innej działalności zarejestrowana jest jako podatnik VAT. Ponadto wnioskodawca wyjaśnił, że udzielanie pożyczek jest alternatywnym do lokat bankowych sposobem lokowania wolnych środków pieniężnych a wynagrodzenie za udzielenie pożyczki przekazywane jest wyłącznie na realizacje celów statutowych w ramach działalności pożytku publicznego. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 11 grudnia 2013 r. Minister Finansów uznał, że stanowisko strony skarżącej wyrażone we wniosku jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu powołując się na treść art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust.1 ustawy o VAT, a także art. 6 oraz art. 9 ust.1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz. 873 ze zm.) organ wskazał, że definicja działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej różni się od definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. O ile w pierwszym przypadku jednym z warunków jest jej prowadzenie w celu zarobkowym, to już w drugim przypadku, definicja ta tego warunku nie zawiera, bowiem zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z przytoczonych przepisów organ podatkowy wywiódł, że dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży. Następnie organ interpretacyjny wyjaśnił, że czynności polegające na udzielaniu pożyczek pieniężnych w zamian za wynagrodzenie w postaci odsetek lub prowizji z tytułu korzystania z cudzego kapitału, stanowią odpłatne świadczenie usług i podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niezależnie od częstotliwości i celu ich udzielenia czy statusu nabywcy. O odpłatnym charakterze usług fundacji przesądza istnienie po stronie usługobiorcy obowiązku spełnienia na rzecz fundacji świadczenia w zamian za tę usługę, tj. zapłaty wynagrodzenia (odsetek) w zamian za możliwość czasowego korzystania z kapitału udostępnionego przez wnioskodawcę. W konsekwencji czynność udzielenia pożyczki spełnia definicję usług zawartą art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, można bowiem zidentyfikować beneficjenta świadczenia, którym jest pożyczkobiorca mogący korzystać z kapitału udostępnionego przez pożyczkodawcę, tj. fundację. Organ stwierdził ponadto, że z tytułu udzielania pożyczek podmiotom trzecim wnioskodawca jest podatnikiem VAT i usług, gdyż w związku z wskazaną czynnością pobierane jest wynagrodzenie w postaci ustalonych odsetek czy innych opłat w zamian za udostępnienie kapitału. Opłaty te są zatem ściśle związane z uzyskiwaniem korzyści przez pożyczkobiorcę. Stąd też, w sprawie występują przesłanki pozwalające uznać, że udzielając odpłatnie pożyczek wnioskodawca wystąpi w charakterze podatnika VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Bez znaczenia natomiast pozostaje źródło z jakiego pochodzą środki zgromadzone przez fundację na udzielanie pożyczek oraz na jaki cel są przeznaczone. Tym samym ww. czynności wykonywane są przez zarejestrowanego podatnika VAT w ramach prowadzonej z tego tytułu działalności gospodarczej. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, organ uznał brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie. W skardze strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 15 ust. 1 i 2 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT poprzez uznanie, że fundacja udzielając pożyczek ze środków zgromadzonych w ramach działalności organizacji pożytku publicznego występuje w charakterze podatnika VAT oraz że udzielenie tych pożyczek stanowi czynność mieszczącą się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu VAT, jak i przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) poprzez niepełne ustosunkowanie się do stanowiska fundacji przedstawionego we wniosku o interpretację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Przedmiotem skargi jest wydana przez Ministra Finansów interpretacja indywidualna, w której wyrażono stanowisko, że udzielanie przez skarżącą oprocentowanych pożyczek ze środków zgromadzonych w ramach działalności organizacji pożytku publicznego stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu VAT jako odpłatne świadczenie usług, na podstawie art. 5 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, wnioskodawca zaś jest podatnikiem VAT o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT prowadzącym działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Według przeciwnego stanowiska strony skarżącej, czynność udzielania pożyczek ze środków zgromadzonych w ramach działalności organizacji pożytku publicznego nie stanowi działalności gospodarczej podlegającej VAT, gdyż fundacja w zakresie tych czynności nie występuje w charakterze podatnika VAT. Z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wynika, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy VAT). Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się natomiast każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa (art. 8 ust. 1 ustawy o VAT). Z powyższego wynika, że każde odpłatne świadczenie polegające na działaniu, zaniechaniu, tolerowaniu czy określonym zachowaniu mieści się w tak sformułowanej definicji usługi. Zasadnie przyjął organ podatkowy, iż aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć bezpośredni związek między świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna i bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Mając na uwadze powyższe regulacje oraz brzmienie art. 720 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) Sąd stwierdza, iż - co do zasady - wykonywane w okolicznościach wskazanych w art. 15 ust. 2 ustawy VAT, przez podatnika VAT, czynności udzielania oprocentowanych pożyczek stanowią odpłatne świadczenie usług i podlegają opodatkowaniu VAT. Słusznie przyjmują jednak strony sporu, iż nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika VAT. Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik VAT wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Nie jest tym samym możliwe przyjęcie z góry konkretnych założeń, modelowego rozwiązania, mającego zastosowanie w każdym przypadku. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei ust. 2 art. 15 ustawy o VAT zawiera definicję działalności gospodarczej. Ma ona charakter podmiotowy, odnosi się bowiem nie tyle do charakteru działalności, ile do podmiotów tę działalność prowadzących. Działalność gospodarcza obejmuje bowiem wszelką działalność producentów, handlowców, usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność wykonana została jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy (por. A. Bartosiewicz, R. Kubacki, komentarz do art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, stan prawny na dzień 10 stycznia 2012 r., LEX). Reasumując stwierdzić należy, iż dana transakcja będzie podlegała tylko wówczas opodatkowaniu, gdy podatnik - dokonując jej - będzie działał w takim charakterze (podatnika), to znaczy, gdy zostanie dokonana w okolicznościach pozwalających na przypisanie jej cech działalności gospodarczej, a zatem jeśli będzie miała ona charakter profesjonalny i ciągły (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I FSK 1010/11, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Konieczność spełnienia tego warunku opodatkowania danej czynności VAT jest akcentowana także w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TS). Wynika z niego, że w przypadku osób fizycznych oraz prawnych, nawet jeśli są one podatnikami VAT, transakcje przez nich dokonane podlegają opodatkowaniu wyłącznie wówczas, gdy dana czynność ma charakter działalności gospodarczej (por. wyroki TS w sprawie: Dieter Ambrecht, C-291/92, EU:C:1995:304; Laszlo Baksci, C-415/98, EU:C:2001:136). Nie ulega zatem wątpliwości, iż posiadanie statusu podatnika VAT nie powoduje automatycznie rozciągnięcia skutków podatkowych na całą sferę aktywności danego podmiotu. Zatem tylko tę działalność, którą można zidentyfikować i zaliczyć do zawodowej płaszczyzny jednostki, należy uznać za rodzącą obowiązki w VAT. Z powołanych wyżej przepisów ustawy o VAT wynika więc, że zakres opodatkowania VAT determinowany jest przez dwa czynniki: - przedmiotowy (opodatkowaniu podlega wyłącznie dostawa towarów i świadczenie usług) oraz - podmiotowy (dostawa i świadczenie usług muszą być dokonane przez podatnika działającego w takim charakterze). Istotne jest to, iż obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Takie uregulowanie zakresu opodatkowania jest zgodne z postanowieniami Dyrektywy 2006/112/WE, jej przepis art. 2 ust. 1 lit. c) stanowi bowiem, że opodatkowaniu VAT podlega odpłatne świadczenie usług na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego opisanego we wniosku o interpretację należy zauważyć, iż fundacja jest podatnikiem VAT i prowadzi działalność gospodarczą polegającą w szczególności na odpłatnym udostępnieniu danych osobowych oraz świadczeniu usług agencji reklamowych. Jednocześnie strona skarżąca posiada status organizacji pożytku publicznego i prowadzi działania statutowe w zakresie wszechstronnego rozwoju i edukacji społeczeństwa. Środki pieniężne na działalność statutową skarżąca pozyskuje z 1% PIT oraz darowizn. W przypadku, gdy na rachunku bankowym posiada nadwyżki tych środków udziela oprocentowanych pożyczek podmiotom trzecim. Nie było kwestią sporną pomiędzy stronami, że czynności udzielania oprocentowanych pożyczek stanowią świadczenie usług podlegających opodatkowaniu VAT. Rozbieżność stanowisk koncentrowała się zaś wokół drugiego czynnika determinującego zasadność opodatkowania VAT, tj. odpowiedzi na pytanie czy świadczenie usług dokonywane jest przez podatnika działającego w takim charakterze. Zdaniem Sądu, udzielając podmiotom trzecim oprocentowanych pożyczek strona skarżąca działa w charakterze podatnika VAT, wykorzystując posiadane środki pieniężne w sposób ciągły w celach zarobkowych. Wykonując w istocie działania identyczne jak działania usługodawcy wykonującego usługi pośrednictwa finansowego, uzyskując obrót (odsetki) podlegający opodatkowaniu VAT. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca udzielając pożyczek wykorzystywała w tym celu środki finansowe pochodzące z przekazywanych na rzecz fundacji darowizn oraz 1 % PIT. Należy jednak wskazać, że okoliczność iż środki te zostały zgromadzone na własne potrzeby nie stoi na przeszkodzie temu, by były one wykorzystywane do celów wykonywania działalności gospodarczej. Takie też stanowisko jest zgodne z orzecznictwem TS (zob. wyrok w sprawie: Ainārs Rēdlihs, C-263/11,EU: , pkt 31, 34, 39). Należy od razu wyjaśnić, że pojęcie "wykorzystywania" odnosi się, zgodnie z wymogami zasady neutralności wspólnego systemu VAT, do wszelkich czynności, niezależnie od ich formy prawnej, które służą stałemu czerpaniu zysków z danego dobra (zob. podobnie wyroki TS w sprawie: Van Tiem, C-186/89, EU: , pkt 18; EDM, C-, EU:, pkt 48; C-8/03 BBL, EU:, pkt 36; T-Mobile Austria GmbH, C-284/04 , EU: , pkt 38). Okoliczność, iż majątek nadaje się wyłącznie do wykorzystania gospodarczego, z reguły wystarcza, aby uznać, że jego właściciel wykorzystuje go na potrzeby działalności gospodarczej i w konsekwencji w celu uzyskiwania z tego tytułu stałego dochodu. Jeżeli natomiast majątek ze względu na swój charakter może być wykorzystywany zarówno do celów gospodarczych, jak też prywatnych, to aby ustalić, czy jest używany rzeczywiście w celu uzyskania z tego tytułu stałego dochodu, należy zbadać ogół okoliczności, w jakich jest wykorzystywany (wyrok TS w sprawie Enkler, C‑230/94, EU: pkt 27). W tym ostatnim wypadku porównanie z jednej strony okoliczności, w jakich zainteresowany w rzeczywistości wykorzystuje majątek, a z drugiej strony okoliczności, w jakich zwykle jest prowadzona odpowiadająca temu wykorzystaniu działalność gospodarcza, może stanowić jedną z metod pozwalających na sprawdzenie czy dana działalność jest prowadzona w celu uzyskania stałego dochodu (ww. wyrok w sprawie Enkler, pkt 28). Ponadto z orzecznictwa Trybunału wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności przez uprawnionego nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE (zob. wyrok TS w sprawie: Słaby i in.,C-180/10 i C-181/10, EU:, pkt 36, 39). Takie też aktywne działania w celu realizacji usług mających charakter usług pośrednictwa finansowego (pozyskiwanie usługobiorców, przygotowywanie oferty pożyczki, monitorowanie spłaty pożyczek) podejmowała strona skarżąca udzielając pożyczek podmiotom trzecim. Tyko bowiem podejmując przedstawione powyżej czynności skarżąca jest w stanie uzyskiwać przychody z udzielania oprocentowanych pożyczek. Bez podejmowania niezbędnej w tym zakresie aktywności strona nie posiadałaby środków, które następnie pożyczała. Podkreślenia wymaga, iż środki finansowe fundacja zdobywa głównie na realizację działań statutowych, jednak pozyskując je ma w perspektywie możliwość pomnożenia ich nadwyżki w ramach świadczenia usług pożyczkowych. Ponadto, bez aktywnego pozyskiwania pożyczkobiorców – którymi były podmioty trzecie, a więc niezwiązane ze skarżącą fundacją – usługi pożyczkowe nie byłyby możliwe do realizowania. Powyższe daje podstawę do twierdzenia, że działalność pożyczkowa strony przybrała formę profesjonalną (zawodową) i powtarzalną (powielania czynności i zamiar ich kontynuacji). Jak wskazano we wniosku, strona udziela pożyczek w sytuacji, gdy na rachunku bankowym posiada wolne środki pieniężne, co należy interpretować jako zamiar świadczenia usług pośrednictwa finansowego w sposób powtarzalny, częstotliwy. Stan faktyczny wniosku nie pozostawia zatem wątpliwości, że intencją strony jest świadczenie przedmiotowych usług w przyszłości, tak często jak pozwolą na to możliwości finansowe, bez względu na ilość dotychczas udzielonych przez skarżącą pożyczek. To zaś dowodzi, iż w odniesieniu do czynności udzielania pożyczek podmiotom trzecim skarżąca działa w charakterze podatnika VAT. W ocenie Sądu, niepodważalny jest również zarobkowy cel świadczenia usług pożyczkowych, gdyż skarżąca za te usługi pobierała wynagrodzenie (osiągała przychód/obrót) w postaci oprocentowania. Ponadto, skoro fundacja zdecydowała się na taki sposób zagospodarowania pozyskanych wcześniej środków pieniężnych, to oznacza, że w jej ocenie posiada to uzasadnienie ekonomiczne i jest najbardziej efektywnym w danej sytuacji rozwiązaniem ekonomicznym. Nie jest to również działalność konieczna i niezbędna dla organizacji pożytku publicznego, lecz wybrana przez skarżącą jako najbardziej opłacalna z ekonomicznego punktu widzenia. Bez wątpienia zatem zamiarem strony skarżącej jest maksymalizacja zysku, jaki może osiągnąć wolnych środkami pieniężnymi, a udzielając pożyczek podmiotom trzecim przyświeca jej cel gospodarczy. Nie zasługują również na aprobatę argumenty strony skarżącej w świetle których, udzielanie przez nią pożyczek nie jest działalnością gospodarczą gdyż wynagrodzenie uzyskane z tytułu udzielenia pożyczki przekazywane jest wyłącznie na realizację celów statutowych w ramach działalności pożytku publicznego. Okoliczność ta bowiem, jako związana z celem zrealizowanych usług pożyczki nie ma wpływu na to, czy usługi te należy kwalifikować jako "działalność gospodarczą" (zob. wyrok TS w sprawie: Ainārs Rēdlihs, C-263/11 ,EU: pkt 29). Z uwagi na powyższe Sąd stwierdził, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi traktujący o naruszeniu art. 15 ust. 1 i 2 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT przez błędne uznanie, że fundacja udzielając pożyczek ze środków zgromadzonych w ramach działalności organizacji pożytku publicznego występuje w charakterze podatnika VAT. Zgodzić się natomiast należy z zarzutem skargi dotyczącym naruszenia przez organ podatkowy art. 121 § 1 O.p. poprzez to, że organ nie ustosunkował się do będącego podstawową argumentacją strony orzecznictwa sądów administracyjnych oraz TS. Wskazać należy, iż Minister Finansów ma obowiązek wyczerpującego rozważenia w interpretacji kwestii prawnych występujących w sprawie. Posiadając argumentację strony, popartą orzecznictwem sądowym w zbliżonych stanach faktycznych i prawnych, organ zobowiązany jest odnieść się w sposób szczegółowy do tej argumentacji, w szczególności w sytuacji, gdy uznaje stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Ogólnikowe stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu interpretacji, że powołane przez wnioskodawcę wyroki nie mogą stanowić o rozstrzygnięciu w niniejszej sprawie, bowiem są one rozstrzygnięciami zapadłymi w sprawach o rozbieżnych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych, jak i ze względu na specyfikę prowadzonej przez fundację działalności, narusza zasadę zaufania do organów podatkowych, wyrażoną w art. 121 O.p. Opisane wyżej uchybienie nie miało jednak wpływu na ostateczny wynik sprawy, nie mogąc stanowić podstawy do uchylenia interpretacji. Mając na uwadze powyższe Sąd - działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.