I SA/Wr 1038/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I w dniu 8 czerwca 2015 r. w sprawie ze skargi K. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) zł, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego w imieniu Ministra Finansów. Zgodnie z pouczeniem, na ww. interpretację stronie przysługiwało prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. Skargę należało wnieść za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca ww. interpretację indywidualną została dwukrotnie awizowana (w dniach: 18 i 29 grudnia 2014 r.), a następnie, odesłana do nadawcy w dniu 5 stycznia 2015 r., jako niepodjęta w terminie. W dniu 12 stycznia 2015 r. (data stempla pocztowego) strona wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze, że wezwanie to nie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem osoby je wnoszącej, organ podatkowy wezwał stronę do jego podpisania w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono na adres strony w dniu 10 lutego 2015 r., a stwierdzony brak formalny wezwania do usunięcia naruszenia prawa został uzupełniony 16 lutego 2015 r. (data stempla pocztowego), a zatem w terminie. Pismem z 19 lutego 2015 r., Dyrektor Izby Skarbowej w P. poinformował stronę, że nie stwierdził podstaw do zmiany wykładni przepisów prawa podatkowego, jaką przyjął w ww. interpretacji, ponownie pouczając ją o prawie i trybie wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego. Jak wynika z dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru tego pisma, ww. pismo zostało doręczone stronie w trybie zastępczym (przesyłkę odebrała teściowa) w dniu 24 lutego 2015 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła 30 marca 2015 r. (data stempla pocztowego). W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o odrzucenie skargi (jako wniesionej po terminie), a z ostrożności, o jej oddalenie. W piśmie z dnia 27 maja 2015 r., strona zawarła polemikę ze stanowiskiem wyrażonym w odpowiedzi na skargę odnośnie ww. przesłanki do odrzucenia skargi. Zdaniem strony, skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu, co strona powiązała z zarzutem, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa otrzymała 26 lutego 2015 r., a nie, jak twierdził organ podatkowy, 24 lutego 2015 r. Liczony w ten sposób termin mijał - zdaniem strony - w dniu 28 marca 2015 r., a z uwagi na fakt, że dzień ten wypadał w sobotę, strona była uprawniona do wniesienia skargi 30 marca 2015 r. W piśmie tym strona zobowiązała się jednocześnie do niezwłocznego przesłania dowodu w postaci wyciągu z ewidencji przesyłek prowadzonych przez Pocztę Polską S.A. W kolejnym piśmie procesowym, z dnia 1 czerwca 2015 r., strona zawarła oświadczenie o cofnięciu skargi i wniosła o umorzenie postępowania sądowego oraz o zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić, z uwagi na jej wniesienie po upływie wymaganego prawem terminu. Okoliczność ta wykluczała możliwość umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.), o co wniósł pełnomocnik strony w piśmie z dnia 1 czerwca 2015 r. Nie ulega bowiem wątpliwości, że "umorzyć" można jedynie postępowanie, które zostało skutecznie wszczęte (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 sierpnia 2010 r., II SAB/Wa 187/10; LEX nr 668289). Terminowość wniesienia skargi jest jednym z warunków takiej oceny i podlega badaniu przez Sąd z urzędu. Zgodnie z art. 52 § 3 u.p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W takim przypadku, zgodnie z art. 53 § 2 u.p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W stanie faktycznym sprawy, strona wyczerpała tryb przedsądowy, jaki był w sprawie niezbędny do skutecznego wniesienia skargi, tj. wezwała na piśmie właściwy organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. Bezspornie również, organ podatkowy udzielił stronie odpowiedzi na to wezwanie. Jednak samą skargę strona wniosła już po upływie trzydziestodniowego terminu, o jakim mowa w treści ww. art. 53 § 2 u.p.p.s.a. Jak wynika bowiem ze zwrotnego potwierdzenia odbioru odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, odpowiedź tę strona otrzymała w dniu 24 lutego 2015 r. Zgodnie z powyższym, skargę w sprawie należało wnieść najpóźniej w dniu 26 marca 2015 r. (czwartek). Okoliczność, że skarżąca skargę wniosła w dniu 30 marca 2015 r. obligowała Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. Ustosunkowując się do wniosku pełnomocnika strony, zawartego w piśmie z dnia 1 czerwca 2015 r., należy wyjaśnić, co zostało już zasygnalizowane na wstępie, że cofnięcie skargi, rozumiane jako wyraz przyznanego stronie skarżącej prawa do rozporządzalności skargą, wiąże Sąd pod warunkiem, że nie zachodzą przeszkody formalne uniemożliwiające nadanie skardze dalszego biegu, a także te, o których mowa w treści art. 60 u.p.p.s.a. Z tych powodów, z uwagi na wniesienie skargi po upływie ustawowego terminu, zastosowanie znalazł przepis art. 58 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., traktujący o odrzuceniu skargi, a nie przepis art. 161 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., stanowiący o tym, że sąd umarza postępowanie w przypadku skutecznego cofnięcia skargi. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na postawie art. 232 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a.