I SA/Wr 105/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. N. i J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok wskutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] o nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej we W. OZ w L., po rozpatrzeniu odwołania D. N. i J. N. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] o nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok, utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, D. N. i J. N., reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zawarli m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji na podstawie art. 135 kpa, do czasu rozstrzygnięcia skargi przez Sąd. W ocenie skarżących, wyegzekwowanie należności wynikającej z decyzji, może doprowadzić do ich niewypłacalności i w konsekwencji, do ogłoszenia upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że przywołany przez pełnomocnika skarżących przepis art. 135 kpa, nie ma zastosowania do wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Podstawa prawną w tym zakresie będzie przepis art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa, sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego do Sądu aktu jest zatem instytucją o charakterze wyjątkowym - odstępstwem od ogólnej wyrażonej w art. 61 § 1 ppsa reguły, w myśl której wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Z powołanej regulacji wynika więc, że decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie przez sąd ochrony tymczasowej należy do strony, a jej podjęcie wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienia NSA: z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt II FZ 530/08 i z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 – dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazali, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodować trudne do odwrócenia skutki. Dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest wystarczające ogólne stwierdzenie, że wyegzekwowanie określonej decyzją kwoty może doprowadzić do niewypłacalności i w konsekwencji do upadłości skarżących. Nie zostało ono bowiem poparte żadnymi danymi, które obrazowałyby aktualną sytuację materialną skarżących. W rozpatrywanej kwestii dodać również należy, iż przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne i w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi, nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, orzekł jak w sentencji postanowienia.