I SA/Wr 1070/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Barbara Ciołek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2016 r. przy udziale wniosku Syndyka masy upadłości przedsiębiorcy W. L. – A w P. w upadłości likwidacyjnej o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 1070/15 w sprawie ze skargi Syndyka masy upadłości przedsiębiorcy W.L. – A w P. w upadłości likwidacyjnej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok postanawia odmówić uzupełnienia wyroku. Decyzją z dnia 5.03.2015 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy Decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 4.07.2014 r. (nr [...]) określającą W.L. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok: zobowiązanie podatkowe ze źródła przychodów – działalności gospodarczej w wysokości 156.390 zł (wraz z odsetkami) oraz wysokość straty 2.854.819,56 zł ze źródła przychodów – kapitałów pieniężnych. Po rozpoznaniu skargi wniesionej na decyzję organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 27.10.2015 r. (sygn. akt I SA/Wr 1070/15), w punkcie I. – uchylił zaskarżoną decyzję w całości, zaś w punkcie II. – zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 5.617 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7.12.2015 r. Pismem z dnia 18.12.2015 r. (nadanym na poczcie w tym samym dniu) Syndyk wniósł o uzupełnienie wyroku poprzez dodanie do jego pkt I. orzeczenia w zakresie uchylenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 7.07.2014 r. przy zastosowaniu art. 135 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie "p.p.s.a."). W uzasadnieniu żądania strona podniosła, że w treści skargi zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5.03.2015 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a, a także – dodatkowo – o uchylenie poprzedzającej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 7.07.2014 r. przy zastosowaniu art. 135 tej ustawy, które jednak zostało pominięte przez Sąd w wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy winien był zamieścić z urzędu. Z przepisu art. 157 § 2 p.p.s.a. wynika a contario, że o uzupełnieniu wyroku, bądź o odmowie uzupełnienia, sąd rozstrzyga na rozprawie, jeżeli wniosek nie dotyczył uzupełnienia wyroku co do kosztów postępowania. O uzupełnieniu wyroku może orzec wyłącznie sąd, który wydał wyrok, nie jest jednak konieczne, aby uczynił to ten sam skład orzekający. Odnosząc się do wniosku Syndyka o uzupełnienie wyroku w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego decyzji z dnia 4.07.2014 r. wydanej w pierwszej instancji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, to Sąd podziela wyrażone w doktrynie stanowisko, że nie można żądać uzupełnienia wyroku z tym uzasadnieniem, że sąd - stosownie do postanowień art. 135 p.p.s.a. - nie objął zakresem orzekania wszystkich aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga (pod red. T. Wosia, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 489, J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Gdyby jednak uznać, że wniosek tego rodzaju byłby dopuszczalny, to i tak w okolicznościach sprawy nie był uzasadniony. Przede wszystkim należy przypomnieć, że sięgnięcie przez sąd administracyjny do innych aktów wydanych w granicach danej sprawy w trybie art. 135 p.p.s.a. musi być poprzedzone stwierdzeniem niezbędności takiego działania do końcowego załatwienia sprawy. Syndyk nie sformułował argumentacji, która by dowodziła takiej niezbędności, a którą mógłby pominąć orzekający Sąd. Należy zauważyć, że sprawa podatkowa ma być przedmiotem dalszego załatwienia, uwzględniającego konieczność zaliczenia spornych w sprawie przychodów (oraz kosztów ich uzyskania) do źródła w postaci pozarolniczej działalności gospodarczej. Po wtóre należy podnieść, że zastosowanie w konkretnej sprawie przepisu art. 135 p.p.s.a. zależy wyłącznie od oceny sądu, tj. ustalenia przez sąd, czy w danej sprawie zachodzi potrzeba zastosowania tego przepisu. Wniosek zgłoszony w tej materii przez samą stronę nie jest dla sądu wiążący (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1.10.2008 r. (sygn. akt II FSK 1726/07, publ. LEX nr 446989). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19.10.2006 r., (sygn. akt II FSK 1003/06, publ. LEX nr 280391) wskazał, że wprawdzie art. 135 p.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek stosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów (w tym decyzji) wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, ale tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ocena, czy taka sytuacja zachodzi należy do sądu administracyjnego. Sąd jest zobowiązany wyjaśnić, dlaczego uchylił inne jeszcze – niż zaskarżony – akty administracyjne. Nie ma natomiast takiego obowiązku, gdy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 135 p.p.s.a. Ponieważ działanie w trybie art. 135 jest prerogatywą sądu administracyjnego, to w sentencji wyroku sąd nie orzeka w przedmiocie wniosku strony odnośnie uchylenia innych niż zaskarżona decyzji na podstawie tego przepisu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 157 § 1 i § 3 w związku z art. 160 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.