I SA/Wr 1074/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności J. P. jako osoby trzeciej – byłego wspólnika spółki cywilnej A , – za zaległe zobowiązanie tej spółki w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: odrzucić skargę. W stanie faktycznym sprawy, skargę na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. sporządził – w imieniu skarżącej J. P. – pełnomocnik doradca podatkowy W. S. Do skargi nie zostało załączone pełnomocnictwo procesowe. Zarządzeniem z dnia [...] Sąd wezwał – występującego w sprawie - doradcę podatkowego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Analogiczne zarządzenia zostały wydane w odniesieniu do pozostałych skarg J. P. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w J. G., zarejestrowanych pod sygnaturami o numerach od I SA/Wr 1069/07 do I SA/Wr 1073/07. W odpowiedzi na to zarządzenie, doradca podatkowy przedłożył 1 egzemplarz uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa wraz z pismem procesowym z dnia [...]. Pismo to zostało opatrzone zbiorczą sygnaturą akt, tj., jako przedłożone do spraw o sygn. akt I SA/Wr 1069/07 do I SA/Wr 1078/07. W odniesieniu do spraw wniesionych na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. o numerach [...] do [...] doradca podatkowy oświadczył, iż w stosunku do tych decyzji skarżąca cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 37 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej u.p.s.a.), pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Niedołączenie pisemnego pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej, w tym przy wnoszeniu skargi, stosownie do obowiązku przewidzianego w art. 37 § 1 u.p.s.a., jest usuwalnym brakiem formalnym i wymóg zawarty w tym uregulowaniu spełnia pisemne potwierdzenie udzielonego pełnomocnictwa również wówczas, gdy zostanie sporządzone po wniesieniu skargi. Należy przy tym podkreślić, że od obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa, zgodnie z wymogiem art. 37 § 1 u.p.s.a., nie zwalnia w żadnym razie fakt, iż pełnomocnictwo to zostało złożone – w odrębnym od sądowego – administracyjnym postępowaniu i pełnomocnik drugim egzemplarzem pełnomocnictwa nie dysponuje. W takiej bowiem sytuacji rzeczą pełnomocnika jest sporządzenie uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa z dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2001 r., sygn. akt V SA 2663/00 LEX nr 50112). W stanie faktycznym sprawy, zarządzeniem z dnia [...] Sąd wezwał pełnomocnika do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego stwierdzającego umocowanie do działania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie, pełnomocnik przedłożył jeden egzemplarz uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa wraz z pismem procesowym z którego treści wynikało, iż zarówno pełnomocnictwo jak i pismo procesowe zostały złożone do spraw zarejestrowanych pod sygnaturą akt od I SA/Wr 1069/07 do I SA/Wr 1078/07. W nawiązaniu do powyższego należy stwierdzić, iż przedłożenie jednego egzemplarza pełnomocnictwa, złożonego do wszystkich spraw ze skarg J. P., nie może spełniać wymogu o jakim mowa w treści art. 37 § 1 u.p.s.a. Złożenie pełnomocnictwa do innej sprawy sądowej, nie czyni zadość wymaganiom procesowym, przewidzianym w dyspozycji art. 37 § 1 i art. 46 § 3 u.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt I GSK 89/05). Mając na uwadze powyższe, złożoną w sprawie skargę na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. należało odrzucić, albowiem brak należytego wykazania umocowania do działania w imieniu skarżącej skutkował stwierdzeniem, że w/w skarga została sporządzona przez osobę nieuprawnioną. Z tych też względów Sąd nie odniósł się do zawartego w piśmie procesowym z dnia [...] wniosku o cofnięciu skargi w sprawie. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 u.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.