I SA/Wr 1080/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia, skarżąca D. K. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na uzasadniony interes skarżącej oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Podstawę prawną dla udzielenia przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W myśl tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zasadą jest, że w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji Sąd działa wyłącznie na wniosek strony. Zatem to strona skarżąca zobowiązana jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym wyżej przepisie. Tym samym, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Przy czym, wniosek w tej materii powinien być poparty nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (por. Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przeciwnym wypadku, jak przyjmuje się w orzecznictwie, np. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1013/14 (dostępnym w internetowej Bazie Orzeczeń NSA), brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i podanie konkretnych faktów, uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku, bowiem to na stronie ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących podstawę wniosku. Dodać też trzeba, że w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Ponadto, w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny przez pryzmat podniesionych w skardze zarzutów, gdyż zaskarżona decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku Sąd stwierdza, że skarżąca formułując przedmiotowy wniosek wskazała jedynie na jej uzasadniony interes oraz, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Na poparcie tych twierdzeń skarżąca nie przedstawiła jednak żadnej argumentacji i nie udokumentowała w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej oraz ewentualnego wpływu na tą sytuację wykonania decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania wobec skarżącej ochrony tymczasowej. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.