I SA/Wr 1081/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Horobiowski (sprawozdawca),, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska,, Sędzia WSA Tadeusz Haberka,, , po rozpoznaniu w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, w dniu 24 lutego 2022 r., przy udziale Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo C., sprawy ze skargi Wójta Gminy B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, oddala skargę w całości. 1. Postępowanie przed organami administracji publicznej. 1.1. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 8 września 2021 r. nr 0201-IEE1.711.229.2021.MO Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: DIAS, organ odwoławczy) stwierdził niedopuszczalność zażalenia Wójta Gminy Bolesławiec (dalej jako: Strona, Skarżący) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Lubinie (dalej jako: NUS) nr 0211-SEE.711.POS.724.2021 z dnia 22 lipca 2021 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr 15.0238.2021.KT z dnia 16 lutego 2021 r. 1.2. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia 22 lipca 2021 r. NUS umorzył postępowanie egzekucyjne dotyczące nieuregulowanej zaległości w podatku od nieruchomości za 2015 r., w zakresie której wierzycielem była Strona. W dniu 23 czerwca 2021 r. Strona przesłała bowiem zawiadomienie o wydaniu ostatecznego postanowienia o uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, tj. postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 19 maja 2021 r. nr SKO/41/EA-4/2021, którym uchylono w całości postanowienie Strony z dnia 31 marca 2021 r. nr FB 3120.03.20201.MB w sprawie zgłoszonych zarzutów, tj. wygaśnięcia obowiązku w całości na skutek przedawnienia tego zobowiązania. Z tego powodu NUS umorzył postępowanie egzekucyjne, wydając postanowienie, które zawierało pouczenie, że nie przysługuje na nie zażalenie. 1.3. Od ww. postanowienia NUS, pismem z dnia 4 sierpnia 2021 r., Strona wniosła zażalenie i zarzuciła naruszenie art. 33 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.; dalej jako: "u.p.e.a.") w zw. z art. 34 § 4 pkt 3 lit. a) u.p.e.a. poprzez błędne uznanie, że doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r., a tym samym uznanie, że obowiązek wygasł w całości, co skutkowało umorzeniem postępowania egzekucyjnego objętego ww. tytułem wykonawczym. W uzasadnieniu zażalenia Strona podniosła m.in., że decyzją z dnia 25 sierpnia 2020 r. nr FB.3120.7126-P.2015.D.2020 określono Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasom Państwowym Nadleśnictwu C. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2015 w kwocie 74.152 zł (dalej jako: Nadleśnictwo). Następnie, Nadleśnictwo wezwane do uregulowania należności, podniosło zarzut przedawnienia ww. zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 r. W związku z tym, Strona ponownie wezwała Nadleśnictwo do zapłaty. W dniach 17 i 18 lutego 2021 r. dokonano zajęć rachunków bankowych Nadleśnictwa, jednakże pismem z dnia 2 marca 2021 r. Nadleśnictwo złożyło zarzut w sprawie prowadzonej egzekucji, wskazując na niedopuszczalność prowadzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie egzekwowanego obowiązku. Pismem z dnia 9 marca 2021 r. organ egzekucyjny zwrócił się do Strony, jako wierzyciela, o zajęcie stanowiska w sprawie. Postanowieniem z dnia 31 marca 2021 r. Strona uznała zarzut Nadleśnictwa za nieuzasadniony. Jak dalej wskazano w zażaleniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze postanowieniem z dnia 19 maja 2021 r. nr SKO/41/EA-4/2021 postanowiło o uchyleniu ww. postanowienia Strony i orzekło o uznaniu zarzutu wygaśnięcia, poprzez przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. To zaś skutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia NUS z dnia 22 lipca 2021 r. Strona argumentowała, że w jej ocenie nie doszło do przedawnienia zobowiązania Nadleśnictwa w podatku od nieruchomości za 2015 r. z uwagi na art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), na mocy którego w okresie obowiązywania stanu epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Zdaniem Strony, zajęć rachunków bankowych Nadleśnictwa dokonano przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. To zaś - wedle oceny Strony - oznaczało, że umorzenie postępowania egzekucyjnego było bezzasadne. 1.4. Postanowieniem z dnia 8 września 2021 r. DIAS stwierdził niedopuszczalność zażalenia Strony wskazując, że postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wydane na podstawie art. 34 § 4 pkt 3 lit. a u.p.e.a. w zw. z art. 33 § pkt 5 u.p.e.a. jest niezaskarżalne. 2. Postępowanie przed Sądem I instancji. 2.1. Od powyższego postanowienia Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie art. 59 § 5 u.p.e.a. poprzez błędne uznanie, że zażalenie na postanowienie NUS było niedopuszczalne. Jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy oraz o zasadzenie od organu odwoławczego na rzecz Strony kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Strona podtrzymała dotychczas prezentowane stanowisko. 2.2. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi w całości, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. 2.3. Do postępowania jako uczestnik zgłosiło się Nadleśnictwo, popierając stanowisko organu odwoławczego i wnosząc w piśmie z dnia 12 stycznia 2022 r. o oddalenie skargi w całości oraz o zasądzenie od Strony skarżącej na rzecz uczestnika kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. 3.1. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Skarga w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu, jako niezasadna. 3.2. W pierwszej kolejności badaniu podlega najdalej idący zarzut nieuzasadnionego – zdaniem Skarżącego – przyjęcia przez DIAS, że postanowienie NUS z dnia 22 lipca 2021 r. jest niezaskarżalne. Skarżący zarzucał bowiem, że art. 34 § 4 u.p.e.a. nie stanowi samodzielnej podstawy umorzenia postępowania i należy go stosować w związku z art. 59 tej ustawy, a zatem także z § 5 tegoż artykułu. W tym zakresie odwołał się do wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2017 r. o sygn. II FSK 3447/15 (dostępne w Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych, dalej: CEBOSA), w uzasadnieniu którego wskazano, że umorzenie postępowania ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku jest niedopuszczalne, przy czym art. 34 § 4 u.p.e.a. nie stanowi samodzielnej podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego w administracji, a umorzenie na podstawie tego przepisu może nastąpić w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 59 u.p.e.a. W tej kwestii trzeba jednak wyraźnie podkreślić, że pogląd ten sformułowany został po pierwsze w kontekście możliwości częściowego umorzenia postępowania, gdy egzekucja jest niedopuszczalna w odniesieniu do niektórych osób wskazanych jako zobowiązani lub gdy niedopuszczalne jest egzekwowanie niektórych obowiązków wskazanych w tytule wykonawczym oraz prowadzenia egzekucji w stosunku do tej części zobowiązania ujętego w tytule wykonawczym, odnośnie którego zarzutu nie wniesiono lub nie uwzględniono. Po drugie – a co istotniejsze – pogląd ten sformułowano w poprzednim stanie prawnym, który obowiązywał do dnia 29 lipca 2020 r., czego Skarżący nie dostrzegł. NSA podtrzymywał to stanowisko w kolejnych orzeczeniach, m.in. w wyroku z dnia 8 lipca 2021 r. o sygn. III OSK 3590/21 (publ. w CEBOSA), lecz dotyczyło to stanu prawnego obowiązującego do dnia 29 lipca 2020 r. (por. u.p.e.a. wedle tekstów jednolitych opublikowanych w: Dz.U. z 2016 r., poz. 599; Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 i Dz.U. z 2019 r., poz. 1438). Inny był zatem kontekst prawny, w ramach którego sformułowane zostało takie stanowisko NSA. Ponadto z dniem 30 lipca 2020 r. istotnej zmianie uległo brzmienie przepisów art. 33, art. 34 i art. 59 u.p.e.a, które regulują odpowiednio: podstawy zarzutów, tryb ich rozpatrzenia oraz przesłanki umorzenia postępowania. Zmiany te wprowadzono ustawą z dnia 11.09.2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070), a uwzględniono je w tekście jednolitym opublikowanym w Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 z dnia 21 sierpnia 2020 r. 3.3. W tym miejscu warto przytoczyć treść art. 33, art. 34 i art. 59 u.p.e.a. w stanie obowiązującym od dnia 30 lipca 2020 r., które mają następujące brzmienie: Art. 33. § 1. Zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. § 2. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. § 3. W egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 i 9, przepisów § 1 i 2 nie stosuje się. Przepis art. 17a stosuje się. § 4. Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. § 5. Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż: 1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części. Art. 34 § 1. Organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. § 2. Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. § 3. Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie. § 4. Organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o: 1) oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej albo stwierdzeniu jego niedopuszczalności - kontynuuje postępowanie egzekucyjne albo podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne; 2) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku, niemająca charakteru trwałego, wystąpiła po wszczęciu egzekucji administracyjnej - zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części; 3) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w: a) art. 33 § 2 pkt 1-5, b) art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej - umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części. Art. 59 § 1. Postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku: 1) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego; 2) niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym; 3) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27; 4) śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek: a) jest ściśle związany ze zobowiązanym, b) nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; 5) gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 6) gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel; 7) gdy odrębne ustawy tak stanowią. § 2. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. § 2a. W zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku: 1) określonym w § 1 pkt 1, 4, 6 i 7 oraz § 2; 2) niespełnienia w zagranicznym tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy; 3) gdy zachodzi błąd co do zobowiązanego. § 3. (uchylony). § 4. Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego na żądanie zobowiązanego, wierzyciela albo z urzędu. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego zawiera informację o uchyleniu czynności egzekucyjnych zgodnie z art. 60 § 1 zdanie pierwsze. § 5. Na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym. § 6. W przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w § 1 pkt 4 lit. b i pkt 5-7 oraz § 2 pozostają w mocy skutki związane z zastosowaniem środka egzekucyjnego. Powyższe przepisy gwarantują zatem rozpoznanie zarzutu z zachowaniem zasady dwuinstancyjności oraz z zapewnieniem dwuinstancyjnej kontroli sądowoadministracyjnej ostatecznego postanowienia organu II instancji w sprawie zarzutu. Skarga uruchamiająca kontrolę sądowoadministracyjną – co oczywiste – nie przysługuje jednak wierzycielowi w razie uwzględnienia w ostatecznym postanowieniu zarzutu, który wierzyciel wcześniej oddalił. Rozwiązanie to od strony procesowej jest analogiczne do sytuacji, gdy przykładowo w postępowaniu podatkowym organ odwoławczy uwzględnia odwołanie podatnika od decyzji wymiarowej. Skargi od takiej decyzji organ podatkowy I instancji wnieść przecież także nie może. W odpowiedzi na skargę w niniejszej sprawie słusznie zwrócono na to uwagę Skarżącemu. Omawiany przepis art. 34 § 4 pkt 3 lit. a) u.p.e.a. wyraźnie stanowi, że w takiej sytuacji organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 1-5, umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części. Jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę, postanowienie takie ma charakter wyłącznie formalny. Potwierdza ono niemożność kontynuowania postępowania egzekucyjnego z powodu zajścia trwałej przeszkody potwierdzonej ostatecznym postanowieniem o uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Żaden przepis nie przewiduje zażalenia na takie postanowienie o umorzeniu, a w szczególności nie należy go wywodzić z art. 59 § 5 u.p.e.a. Przyjęcie zaskarżalności takiego postanowienia byłoby zresztą niecelowe. Po pierwsze nie ma bowiem potrzeby i sensu, aby dać w ten sposób możliwość ponownego badania kwestii zarzutu, który w sposób ostateczny został już rozpoznany. Po drugie nie byłoby tutaj w istocie czego kontrolować na skutek ewentualnego zażalenia, skoro organ ma w tej sytuacji procesowej obowiązek umorzenia postępowania narzucony z mocy ustawy w sposób sztywny i orzeka w tej kwestii automatycznie. Umorzenie postępowania będące konsekwencją wydania ostatecznego postanowienia o uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 1-5 u.p.e.a., jest szczególnym przypadkiem umorzenia, do którego przepisy art. 59 u.p.e.a., w tym § 5 tego artykułu, jako normy o charakterze ogólnym w stosunku do regulacji szczególnej z art. 34 § 4 u.p.e.a., się nie odnoszą. Z zakresu normowania art. 59 § 1 pkt 1) u.p.e.a. wyłączona jest sytuacja opisana w art. 34 § 4 u.p.e.a. Przepis pkt 1) § 1 art. 59 tejże ustawy będzie miał zastosowanie wowczas, gdy organ egzekucyjny dokona samodzielnego (a nie na skutek zarzutu zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej uwzględnionego w ostatecznym postanowieniu, którym organ egzekucyjny jest związany) ustalenia niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w szczególności w związku z dyspozycją art. 7 § 3 u.p.e.a., który przewiduje, że stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy. W takim przypadku potrzeba weryfikacji takiego ustalenia z zachowaniem zasady dwuinstancyjności jest oczywista i aktualizuje się wówczas możliwość jej realizacji w trybie zażalenia, o którym mowa w § 5 art. 59 u.p.e.a. 3.4. Zgodnie z art. 17 § 1 u.p.e.a. o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. – t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej : k.p.a.) tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Słusznie zatem DIAS stwierdził, że wniesione przez Skarżącego zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z uwagi na uwzględnienie zarzutu zobowiązanego jest niedopuszczalne. Tym samym, poprzez odesłanie zawarte w art. 18 u.p.e.a., organ odwoławczy właściwie zastosował art. 134 w związku z art. 144 k.p.a., zgodnie z którymi organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. 3.5. Za bezprzedmiotowe uznać należy wobec tego odnoszenie się do zawartych w skardze zarzutów, które zmierzają do ponownej weryfikacji rozstrzygniętej w sposób ostateczny kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego egzekwowanego w ramach umorzonego postępowania, na co także zasadnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 3.6. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalono w całości, gdyż żaden z zarzutów zgłoszonych w skardze nie podlegał uwzględnieniu, a zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. 3.7. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3) p.p.s.a.