I SA/Wr 1083/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na opisaną w osnowie postanowienia decyzję, skarżący P. A. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania rozstrzygnięcia w sprawie, albowiem na skutek wykonania decyzji istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków materialnych. Dodał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest sprzeczne z interesem społecznym, a godzić może w uprawniony interes podatnika. W piśmie procesowym z dnia 7 września 2012 r. skarżący podtrzymał wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Argumentacja wnioskodawcy powinna zatem wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Zaznaczenia również wymaga, iż na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (vide: postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku Sąd stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący nie wykazał bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła skutki określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.. Zawarta we wniosku krótka argumentacja, stanowiąca w zasadzie powtórzenie treści przywołanej regulacji, niepoparta dodatkowo żadną dokumentacją źródłową odnoszącą się do aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego, nie może stanowić o spełnieniu obowiązku wykazania istnienia konkretnych okoliczności uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej. Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.