I SA/Wr 1087/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 15 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną w osnowie postanowienia decyzję, skarżący P. A. wniósł o wstrzymanie jej wykonania do czasu wydania rozstrzygnięcia w sprawie podnosząc, że wykonanie zaskarżonej decyzji – jeszcze przed jej sądową kontrolą – stwarza dla wnioskodawcy niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków materialnych. Dodał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest sprzeczne z interesem społecznym, a godzić może w uprawniony interes podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jakkolwiek powołany przepis posługuje się - w odniesieniu do przesłanek wstrzymania wykonalności aktu - zwrotami niedookreślonymi, niemniej, już samo językowe znaczenie pojęcia "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" czy "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" wskazuje, że nie każdy uszczerbek majątkowy związany z wykonalnością decyzji podpadać będzie pod hipotezę tego przepisu. Skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie można w szczególności wywodzić z samego obowiązku uregulowania zaległych zobowiązań publicznoprawnych. Tak też obie przesłanki interpretowane są w orzecznictwie, gdzie przyjmuje się, że przesłanki wstrzymania wykonalności aktów administracyjnych, statuowane przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., dotyczą tylko takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). W orzecznictwie sądowym powszechnie aprobowany jest przy tym pogląd, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Zwraca się również uwagę, że dla uznania zasadności wniosku nie wystarczą same twierdzenia strony, co oznacza, że niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. strona winna poprzeć stosowną dokumentacją (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, oraz, z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku Sąd stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący nie wykazał bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać skutki o jakich traktuje art. 61 § 3 p.p.s.a. Zawarta we wniosku lakoniczna argumentacja, stanowiła w zasadzie jedynie powtórzenie treści art. 61 § 3 p.p.s.a., nie odnosiła się do żadnych konkretnych okoliczności faktycznych, które uprawdopodobniałyby niebezpieczeństwo następstw o jakich mowa w w/w przepisie, w szczególności zaś, argumentacja strony nie została poparta żadną dokumentacją źródłową dotyczącą aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego. Niejako na marginesie należy wskazać, iż przesłanka ważnego interesu strony, na jaką powołuje się wnioskodawca, stanowi przesłankę wstrzymania wykonalności decyzji, ale na etapie postępowania przed organami podatkowymi (art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej). W postępowaniu toczącym się przed Sądem, a zatem już po wniesieniu skargi, przesłanki wstrzymania wykonalności decyzji reguluje wyłącznie przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., który ogranicza zakres dopuszczalności tymczasowej ochrony jaką jest wstrzymanie wykonalności aktu bądź czynności do przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka ważnego interesu strony, jakkolwiek zawiera się w niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jest pojęciem węższym od przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i z tych też powodów może być oceniana wyłącznie w kontekście uregulowań przyjętych w/w przepisie. Uzupełniająco należy dodać, że - rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji - Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Reasumując, skoro wnioskodawca nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia następstw o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a., złożony przez niego wniosek nie mógł wywołać oczekiwanych skutków procesowych w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.