I SA/Wr 1097/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Protokolant Dagmara Stankiewicz-Rajchman, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 marca 2009 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego A R. i R. W. we W. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę. Przedmiotem skargi Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego A s.c. R. i R. W. we W. – dalej: Spółka, jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...], uchylające w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...], nr [...], i ustalające stronie wynagrodzenie za dozór zabezpieczonego pojazdu marki [...] nr rej. [...] za okres od dnia [...] do dnia [...] na kwotę [...]. Z akt sprawy wynika, że na podstawie decyzji z dnia [...], nr [...] opisany wyżej samochód został odholowany i zabezpieczony na parking należący do Spółki. W dniu [...] pełnomocnik Spółki zawiadomił Komendę Miejską Policji we W., że właściciel auta, powiadomiony na podstawie art. 130 ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.), nie odebrał samochodu – i wszystko wskazuje, że pojazd porzucił. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wszczął postępowanie w sprawie przejęcia w/w pojazdu na rzecz Skarbu Państwa i decyzją z dnia [...] orzekł o jego przejęciu. Następnie na podstawie art. 31 ustawy z 17.06.1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – dalej: u.p.e.a., organ przekazał do rekwizycji wykonanie czynności związanych z likwidacją pojazdu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego [...]. W dniu [...] wydano obwieszczenie o licytacji i w dniu [...] samochód sprzedano. Pismem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], w związku z postępowaniem wyjaśniającym, mającym na celu ustalenie kwoty zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu, wystąpił do Spółki o udokumentowanie poniesionych niezbędnych wydatków oraz udzielenie informacji, czy sprawowanie dozoru wiązało się z innymi obowiązkami niż te, które posiadają osoby zarobkowo prowadzące parking. W dniu [...] wpłynęła do organu wystawiona przez Spółkę faktura VAT, w której zwrot niezbędnych wydatków oraz wynagrodzenie za dozór Spółka wyliczyła na kwotę [...] netto. W związku z powyższym organ likwidacyjny zwrócił się do strony o przedstawienie zestawienia kosztów własnych, przyjętych do kalkulacji miesięcznego utrzymania parkingu w związku z dozorem (pismo z [...]), udokumentowania związanych z tym koniecznych wydatków (pismo z dnia [...]). Strona w odpowiedzi podtrzymała stanowisko, że wynagrodzenie powinno być wyliczone w oparciu o stawki wynikające uchwały VIII/162/03 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 24.04.2003 r. i na podstawie umowy pomiędzy A a Zarządem Dróg i Komunikacji we W., a ponadto podkreśliła, że w związku z przejściem z mocy prawa własności pojazdu, Skarb Państwa staje się swoistym następcą prawnym właściciela i ponosi odpowiedzialność za długi ciążące na przejętej rzeczy. Postanowieniem z dnia [...] ustalił stronie wynagrodzenie za koszty związane z przechowaniem samochodu za okres od [...] do [...] na kwotę [...]. Z uwagi na niedopełnienie przez Spółkę obowiązku zawiadomienia w terminie określonym w § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 02.08.2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2002 r., Nr 134, poz. 1133 ze zm.) o nieodebraniu pojazdu przez właściciela w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi, przyznano Spółce wynagrodzenie dopiero za okres od dnia wpływu do Urzędu Skarbowego w G. kompletu dokumentów przekazanych przez Komendę Miejską Policji we W.. Koszty organ wyliczył w oparciu o art. 102 § 2 i § 4 upea, na podstawie wysokości miesięcznego abonamentu za parkowanie samochodu osobowego na parkingu prowadzonym przez Spółkę ([...]). W wyniku postępowania zażaleniowego Dyrektor Izby Skarbowej we W. powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] uchylił zaskarżone postanowienie o orzekł o wynagrodzeniu dla Spółki w kwocie [...], za okres od [...] do [...]. Organ wskazał, że podzielił stanowisko organu I instancji co do tego, że zobowiązanemu do dozoru należy się wynagrodzenie za okres po upływie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu – z uwagi na treść art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym dopiero po tym czasie pojazd przechodzi na rzecz Skarbu Państwa. Wskazał, że żaden akt prawny nie przenosi na Skarb Państwa obowiązków dotychczasowego właściciela nieruchomości, a tym samym nie nakłada obowiązku pokrycia wydatków za usunięcie pojazdu oraz jego parkowanie w okresie, gdy Skarb Państwa nie był właścicielem pojazdu. W kwestii zastosowanych stawek organ odwoławczy uznał rozstrzygnięcie za prawidłowe. Podkreślił, że jedynie właściciel pojazdu jest ma obowiązek uiszczenia opłat według stawek określonych w umowie zawartej przez Spółkę z Gminą W. i zatwierdzonych w powołanej uchwale Rady Miejskiej Wrocławia z 24.04.2003 r., jeżeli odbierze ten pojazd przed upływem 6 miesięcy. Stroną umowy między Spółką a Gminą W. nie jest natomiast urząd skarbowy, który działa w imieniu Skarbu Państwa. Powołane przez stronę wyroki wiążą natomiast w jedynie indywidualnych sprawach. Organ podkreślił również, że zgodnie z art. 102 § 1 upea, dozorca jest obowiązany przechowywać pojazd z taką starannością, by nie stracił on na wartości. Ustawa nie określa sposobu ustalenia wynagrodzenia, toteż w tym zakresie należy stosować art. 836 k.c. – jeżeli wysokość wynagrodzenia nie jest określona w umowie lub taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Ponieważ opłaty ustalone w uchwale dotyczą jedynie właścicieli pojazdów usuniętych z drogi w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym, wynagrodzenie należne przechowawcy od Skarbu Państwa należało ustalić indywidualnie, biorąc pod uwag także wydatki związane z wykonywaniem dozoru. Organ podjął niezbędne działania zmierzające do ustalenia wysokości wynagrodzenia – zwracał się do strony o przedłożenie kalkulacji miesięcznego utrzymania parkingu, wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz stawek abonamentu miesięcznego. Spółka żądanej dokumentacji nie dostarczyła, podtrzymując stanowisko, że jedyną podstawą naliczania wynagrodzenia winny być stawki określone w umowie zawartej z gminą, uznając, że Skarb Państwa jest w tej sytuacji swoistym następcą prawnym poprzedniego właściciela i powinien przejąć jego zobowiązania. W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Spółka wniosła o jego uchylenie oraz o orzeczenie o ustaleniu i zwrocie na jej rzecz kwoty za dozór pojazdu w wysokości wynikającej z przedstawionej w toku postępowania faktury. Zarzuciła organowi błędną i dowolną interpretację art. 102 § 2 u.p.e.a., naruszenie art. 836 k.c. i 180 k.c. w zw. z art. 130a Prawa o ruchu drogowym. Nieprawidłowo też, zdaniem strony, ustalił organ dzienną stawkę za parkowanie pojazdu – na podstawie abonamentu, zamiast cennika zatwierdzonego przez Radę Miejską W. na mocy uchwały z dnia 24.04. 2003 r. i umowy zawartej z ZDiKM. Stanowisko, że organ likwidacyjny nie staje się automatycznie stroną umowy zawartej pomiędzy Spółką a ZDiKM zostało, zdaniem Spółki, oparte wyłącznie na stanowisku zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30.11.2005 r., który nie mógł wiązać organu w niniejszej sprawie. Organ zaniechał natomiast dokonania wykładni przepisów i nie uwzględnił, że uprawnienia wynikające ze spornej umowy z ZDiKM we W. nie mogą być uzależnione od kwestii relacji pomiędzy dwoma podmiotami – samorządowym i administracyjno-państwowym. Strona podniosła, powołując się na pisma organów administracyjnych i orzeczenia sądów adminstracyjnych, że w innych przypadkach umowa i uchwała rady miasta jako postawa naliczania stawki nie była kwestionowana. Zdaniem strony zaliczenie stawki dziennej w innej wysokości czyni działalność Spółki nieopłacalną, biorąc pod uwagę konieczność zakupu specjalistycznych samochodów, związane z tym raty leasingowe i inne koszty. Spółka podkreśliła, że abonament miesięczny uprawnia jedynie do użytkowania miejsca parkingowego, bez strzeżenia pojazdu. Przyjęte przez organ kwoty wynagrodzenia za dozór nie uwzględniały natomiast szczególnych procedur dozorowania pojazdów oraz związanych z dozorem wyższych kosztów. Spółka zaznaczyła, że odmowa z jej strony podania wartości płatniczej abonamentu była działaniem z premedytacją, bowiem brak było przesłanek uzasadniających wykonanie tej czynności. Błędnie też, zdaniem strony, organ przyjął, że nie jest odpowiedzialny finansowo za cały okres przechowywania pojazdu, tj. od dnia umieszczenia go na parkingu do dnia jego wydania. W przekonaniu strony wykładnia przepisu art. 130 Prawa o ruchu drogowym w powiązaniu z przepisami Kodeksu cywilnego musi prowadzić do wniosku, że w sytuacji mającej miejsce w niniejszej sprawie Skarb Państwa jest swoistym następcą prawnym dotychczasowego właściciela pojazdu, albowiem podmiot dokonujący dozoru wyłącznie sprawuje pieczę na d pojazdem i jest jedynie wykonawcą władczych uprawnień organów państwa. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) – dalej w skrócie psa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez Sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał skargę za bezzasadną. Spór w niniejszej sprawie dotyczył dwóch kwestii. Po pierwsze, strona zakwestionowała stanowisko organów co do tego, że wynagrodzenie przyznane jej na podstawie art. 102 § 2 upea przysługiwało jej od Skarbu państwa za pełny czas dozorowania pojazdu, a nie jedynie za okres od momentu przejęcia pojazdu na własność Skarbu Państwa. Po drugie, skarżąca Spółka nie zgodza się z ustaleniem tego wynagrodzenia w oparciu o wysokośc abonamentu miesięcznego, naleznego od klientów korzystających z jej parkingu, zamiast zastosowania stawek wynikających z uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 24.04. 2003 r. i umowy zawartej z ZDiKM. Na wstępie wypada zauważyć, że zagadnienie zbieżne z rozpoznawanym było już przedmiotem rozważań zarówno przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jak i Wojewódzkimi Sądami Administracyjnymi, w tym we Wrocławiu np. w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt I SA/Wr 984/08 z dnia 18 grudnia 2008 r. (publ. CBOiS). Wyrażone tam rozstrzygniecie wraz z uzasadniającą je argumentacją Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę w całości podziela. Zgodnie z treścią powołanego w zaskarżonym postanowieniu art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi lub może być usunięty z drogi na koszt właściciela w przypadkach określonych w ust. 1 i 2. Pojazd usunięty z drogi w tym trybie umieszczany jest na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym, do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 5c). Po myśli art. 130a ust. 10 powołanej wyżej ustawy, nieodebranie tego pojazdu przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucenie pojazdu z zamiarem wyzbycia się. W takiej sytuacji pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 130a ust. 11 ww. ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 191, poz. 1377 ze zm.). Zgodnie z § 7 ust. 2 tego rozporządzenia, w przypadku nieodebrania w terminie pojazdu jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. O przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego (§ 8 ust. 1 ww. rozporządzenia). Z przedstawionej regulacji prawnej płynie wniosek, że po pierwsze pojazd usunięty z drogi i nieodebrany staje się własnością Skarbu Państwa w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia z drogi z mocy samego prawa. Po drugie zaś decyzja właściwego urzędu skarbowego o stwierdzeniu nabycia z tą chwilą własności pojazdu nie ma charakteru konstytutywnego, lecz wyłącznie deklaratoryjny, skoro potwierdza tylko to co nastąpiło z mocy prawa. Zatem początkowym terminem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru pojazdu jest dzień, w którym upłynął 6 miesięczny termin, wskazany w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Od tej bowiem chwili Skarb Państwa staje się właścicielem pojazdu. Ponadto umieszczenie przez ustawodawcę w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym zwrotu "pojazd usunięty i nieodebrany uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się" wskazuje na charakter nieodebrania pojazdu przez właściciela traktując je jako porzucenie. Instytucję porzucenia reguluje powoływany także przez stronę art. 180 K.c., zgodnie z którym właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci. W przepisie tym idzie więc o porzucenie rzeczy z zamiarem wyzbycia się prawa własności. Porzucenie wymaga wyzbycia się posiadania rzeczy przez właściciela w taki sposób by umożliwić zawładnięcie nią przez kogokolwiek. Istotne jest to, że w przypadku porzucenia rzeczy przez dotychczasowego właściciela mamy do czynienia z nabyciem pojazdu przez Skarb Państwa w sposób pierwotny. W przypadku pierwotnego nabycia prawa - inaczej niż przy nabyciu pochodnym – nabywca nie wywodzi swego prawa od poprzednika prawnego, bowiem nabywa to prawo niezależnie od czyichkolwiek uprawnień, uzyskując tym samym prawo własności bez obciążeń. Nie można zatem podzielić zaprezentowanego w skardze poglądu, że Skarb Państwa nabywa prawo własności pojazdu z wszelkimi obciążeniami, w tym opłatami za holowanie pojazdu oraz jego parkowanie w okresie w którym Skarb Państwa nie był jego właścicielem. Tym samym nie można zgodzić się z twierdzeniem, że obowiązek ponoszenia przez Skarb Państwa opłat za cały okres dozoru pojazdu od momentu umieszczenia na parkingu wynika z art. 180 i art. 181 k.c. Nie można także wywodzić obowiązku zapłaty przez Skarb Państwa za początkowy okres parkowania z przepisów § 3 pkt 1 lit. b oraz § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 174 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. u.p.e.a. Zgodnie § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia, wydatki związane z przechowywaniem lub sprzedażą ruchomości niestanowiących własności Skarbu Państwa pokrywa się z kwot uzyskanych ze sprzedaży tych ruchomości. Wydatki, o których mowa w ust. 1, w części przekraczającej kwotę uzyskaną ze sprzedaży, pokrywa się z budżetu państwa (ust.2). Przepisy powołanego rozporządzenia określają jedynie z jakich źródeł pokrywa się wydatki związane z przechowywaniem rzeczy niestanowiących własności Skarbu Państwa. Potwierdzeniem tego stanowiska jest zapis § 12 ust. 3 wymienionego rozporządzenia, zgodnie z którym środki pieniężne z tytułu nadwyżki kwoty uzyskanej ze sprzedaży ruchomości, o której mowa w ust. 1, nad wydatkami związanymi z jej przechowywaniem lub sprzedażą przechowuje się na rachunku depozytowym organu likwidacyjnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy własności ruchomości. Z zapisu tego wynika, że przepisy § 12 odnoszą się do przechowywania i sprzedaży rzeczy niestanowiących własności Skarbu Państwa. W rozpoznawanej sprawie pojazd w momencie jego sprzedaży bezspornie stanowił własność Skarbu Państwa. Przejęty pojazd nie był zatem ruchomością o jakiej mowa w cytowanym wyżej § 12 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002 r. Pogląd, że terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych z wykonywaniem dozoru jest dzień, w którym upłynął 6-miesięczny termin liczony od usunięcia pojazdu z drogi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest ugruntowany (por. wyroki z dnia 8 września 2006 r. sygn. akt I OSK 1184/05; z dnia 17 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1848/06; z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 325/07; 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 569/07 niepubl.). Tym samym bezpodstawne są wywody skarżących odnoszące się do obowiązku uiszczenia ww. opłat (za okres pierwszych 6 miesięcy przechowania) przez Skarb Państwa. Brak także postaw do obciążania Skarbu Państwa kosztami usunięcia ww. pojazdu z drogi publicznej, zgodnie bowiem z treścią powoływanego na wstępie przepisu art. 130a ust.1 Prawa o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę na koszt właściciela. Tym samym brak podstaw aby kosztami tymi obciążać Skarb Państwa. Wypada jednocześnie zaznaczyć, że jakkolwiek skarżąca Spółka poinformowała o nieodebraniu pojazdu po upływie 6-miesięcznego terminu, w jakim właściciel był go obowiązany odebrać, to jednak uznając, że pismo z dnia [...], kierowane przez Spółkę do Komendy Miejskiej Policji świadczyło o dochowaniu przez stronę należytej staranności, organ odwoławczy przyznał stronie wynagrodzenie za cały okres od przejścia pojazdu na własność Skarbu Państwa tj. od [...]. Odnosząc się w do drugiej kwestii spornej, czyli ustalenia wysokości kosztów związanych z dozorem pojazdu należy wskazać, że podstawę prawną orzeczeń organów administracyjnych stanowił art. 102 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z jego treścią organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Ani jednak ten przepis, ani żaden inny przepis powołanej ustawy nie określa jak należy ustalić przedmiotową należność. Biorąc pod uwagę brzmienie przepisu, nie ulega natomiast wątpliwości, że należność ta winna odpowiadać wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór na wykonywanie dozoru, w tym przypadku na utrzymanie i eksploatację parkingu oraz wynagrodzenie za sprawowany dozór mienia przechowywanego na parkingu. W tym miejscu należy podkreślić, że opłaty za parkowanie jakie ustala rada powiatu (lub, w związku z art. 92 ust.1 pkt ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym – Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1592 ze zm., rada miasta) na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym odnoszą się do właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami art. 130a tej ustawy. Nie mają natomiast wprost zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w ust. 10 art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym (por. wyrok NSA z dnia 15.05.2007r. sygn. akt I OSK 1768/06 LEX nr 347847). Wyłączną podstawą ustalenia wynagrodzenia jest w tym przypadku art. 102 § 2 u.p.e.a. Powyższe nie wyklucza natomiast, że ostatecznie wynagrodzenie i zwrot wydatków, przyznane na podstawie tego przepisu, mogą odpowiadać wynikającemu z umów zawartych z gminą przez podmiot prowadzący parking. Możliwe jest to wówczas, gdy postępowanie wyjaśniające, prowadzone przy czynnym udziale strony – podmiotu zobowiązanego do dozoru pojazdu, wykaże, że z wykonywaniem dozoru wiązały się wydatki i koszty odpowiadające wysokością stawkom ustalonym przez uchwały organów samorządowych. W niniejszej sprawie strona nie wykazała jednak poniesienia kosztów i wydatków związanych z dozorem w określonej wysokości, żądając konsekwentnie ustalenia wynagrodzenia zgodnie z umową zawartą przez Spółkę z ZDiKM. Spółka nie wykazała też, że koszty związane z dozorem pojazdów usuniętych z drogi w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym mogłyby być istotnie większe od zwykłych kosztów utrzymania parkingu i strzeżenia pojazdów, które powinny znaleźć odzwierciedlenie w wysokości miesięcznego abonamentu stosowanego na parkingach Spółki. Spółka nie wskazała przy tym jakie różnice pomiędzy zwykłym strzeżeniem pojazdów a sprawowaniem dozoru w opisanym trybie miałyby przesądzać o zwiększeniu kosztów. W związku z tym, że organy podatkowe przy ustalaniu wysokości kosztów za dozór pojazdu nie były zobowiązane do zastosowania stawek wynikającej z powołanej uchwały Rady Miejskiej Wrocławia ani umowy z ZDiKM, nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 15 art. 77 k.p.a. Jeśli organ podatkowy przy ustalaniu, w trybie art. 102 u.p.e.a., wydatków związanych z wykonywaniem dozoru - posiłkował się ustaleniami dotyczącymi wysokości abonamentu obowiązującego na innych parkingach – i zastosował stawkę stosowaną przez stronę na prowadzonym przez nią parkingu oraz była to najkorzystniejsza z ustalonych tak kwot, to nie można zarzucić mu naruszenia prawa. Przy braku jakichkolwiek wskazówek ustawodawcy należy przyjąć, że w tym zakresie chodzi o wynagrodzenie odpowiadające zwykle wynagrodzeniu pobieranemu przez przechowawcę danego rodzaju rzeczy. W świetle tych okoliczności za odpowiadające prawu uznać trzeba postępowanie organów podatkowych przyjęte w niniejszej sprawie odwołujące się do stawek stosowanych przez samą skarżącą stronę i dotyczącą przechowywania pojazdów na prowadzonym przez nią parkingu. Z tych przyczyn powoływane w skardze przepis art. 102 § 1 u.p.e.a nie został naruszony. Podzielając stanowisko i argumentację organów podatkowych, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1-3 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.