I SA/Wr 1100/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. sprawy ze skargi A. T. i J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że decyzja uchylona w pkt I nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżących kwotę 982 (dziewięćset osiemdziesiąt dwa) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu odwołania J. T. i A. T. (dalej: Strony, Podatnicy, Skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r.. (nr [...]) ustalającą J. T. i A. T. podatek od nieruchomości za 2010r. w kwocie 32.722,- zł. Z akt sprawy wynika, że podatnicy są od 1995 r. właścicielami opodatkowanej nieruchomości położonej we W. ul. [...] [...]. Na podstawie złożonego przez podatników wykazu nieruchomości organ opodatkował ich podatkiem od nieruchomości z 2009 r., przyjmując za podstawę opodatkowania wykazane w tej deklaracji grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 11 563,70 m2 oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 836,74 m2. Kierując się ustaleniami przeprowadzonej w listopadzie 2008 r. kontroli podatkowej organ I instancji [...]r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia podatku Stronom podatku od nieruchomości za 2010 r. W wyniku powyższej kontroli uznano bowiem, że podstawę opodatkowania winny stanowić: grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą - o powierzchni 13 120,70 m2; budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - o powierzchni 897,74 m2 oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - o wartości 264 547 zł. W dniu 20 maja 2010 r. Podatnicy złożyli informację IN-1, w której wykazali podstawę opodatkowania zgodnie z ustaleniami kontroli. W toku postępowania, w pismach z dnia 5 maja 2011r. i 15 lipca 2011 r. J. T. zakwestionował powyższe podstawy opodatkowania i wskazał, że grunty o powierzchni ok. 6000 m2, zajęte przez "A" z udziałem Skarbu Państwa oraz grunty o powierzchni 1.556,3 m2 zajęte przez "B" z udziałem Gminy[...]., powinny podlegać zwolnieniu od opodatkowania podstawie art. 3 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W tym zakresie Podatnik podtrzymał podnoszone wcześniej zastrzeżenia do protokołu kontroli z dnia 3 listopada 2008 r. Zdaniem podatnika, skoro grunty te są w części zajmowane bez tytułu prawnego przez spółki: "A" i "B", to te podmioty winny, jako posiadacze samoistni, zostać opodatkowane. W zakresie budynków ustalenia kontroli podatkowej pozostały poza przedmiotem sporu. Natomiast, co do opodatkowania budowli prezentowano pogląd, iż są one niesprawne ze względów technicznych i nie są wykorzystywane w działalności gospodarczej, stąd też na mocy przepisu art. 1a ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie powinny być opodatkowane. Organ podatkowy I instancji nie podzielił argumentów strony i wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...]r. ustalił Podatnikom podatek od nieruchomości w kwocie 32.722 zł. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że mimo zajmowania gruntów przez inne podmioty to na właścicielach J. i A. T. ciąży obowiązek podatkowy, gdyż inne wskazane przez stronę podmioty są ich posiadaczami zależnymi a nie samoistnymi. Wynika to z wyroku Sadu Najwyższego z dnia [...]r sygn. akt [...]. W zakresie budowli podkreślono, że strona nie wykazała, aby z przyczyn technicznych nie mogły one służyć w prowadzeniu działalności gospodarczej. W odwołaniu od powyższej decyzji J. T. wniósł o jej uchylenie i podtrzymał stanowisko co do błędnego przyjęcia przez organ do opodatkowania gruntów na których znajdują się magistrala ciepłownicza oraz słupy wysokiego napięcia, podtrzymując , że podmioty "A" i "B" korzystają z części nieruchomości bezumownie, jako posiadacze samoistni i w tym zakresie to te spółki powinny być podatnikami podatku od nieruchomości. Odpowiadając na wezwanie organu odwoławczego Podatnicy wyjaśnili ponadto, że budowle w postaci zbiorników paliwowych 1, 2 i 3 nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych, ogrodzenie jest częściowo własnością sąsiadów, instalacja oświetleniowa jest nieczynna, a jej naprawa nieopłacalna, stacja paliwowa nie istnieje , co potwierdza dokumentacja fotograficzna. Powołaną na wstępie decyzją z [...]r. (nr [...]), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, ze stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej: u.o.p.l., podatnikiem podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z danych ewidencji gruntów i budynków wynika, że A. T. i J. T. są właścicielami przedmiotowych nieruchomości,na zasadach współwłasności łącznej – w związku z tym zgodnie z art. U ust. 4 u.o.p.l. ciąży na nich solidarnie obowiązek podatkowy. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Stron co do tego, że część gruntów, zajmowana przez "A". i "B" ., powinna podlegać opodatkowaniu przez te podmioty. Według Podatników, ponieważ zajmują one swoimi instalacjami część spornych gruntów, i to te spółki winny być opodatkowane z tytułu ich posiadania, jako posiadacze samoistni. Organ stwierdził, że z żadną z wymienionych spółek Strona nie miała w roku 2008 podpisanej umowy na dzierżawę gruntu. Z poprzednikiem spółki "B'' -[...], strona toczyła spory o zapłatę czynszu dzierżawnego. Następnie organ, odwołując się do treści art. 336 i 140 Kodeksu cywilnego wyjaśnił pojęcie posiadacza samoistnego. Wskazał, że w sytuacji, gdy występują dwa podmioty: właściciel i posiadacz samoistny gruntu, podatnikiem jest posiadacz samoistny, jednak tylko wówczas decyzja ustalająca podatek może być skierowana do posiadacza samoistnego, gdy zostanie ustalone w sposób niebudzący wątpliwości, że nieruchomość znajduje się w posiadaniu samoistnym innej osoby, niż właściciel. Rozstrzygające znaczenie będzie miał – przypisywany posiadaczowi samoistnemu – rozległy zakres faktycznego władztwa na rzeczą, na wzór prawa własności, choćby niepoparty prawem własności. Podkreślił przy tym organ, że zasadniczo podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków - art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. W sytuacji ujawnienia w ewidencji gruntów wyłącznie danych właściciela, a przez to braku danych dotyczących samoistnego posiadacza, ustalenie, iż nieruchomość znajduje się w posiadaniu samoistnym innej osoby, (na której w takim przypadku ciąży obowiązek podatkowy) może być dokonane jedynie w wyniku przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego. Strona posiadanie samoistne gruntu przez wskazane spółki wywodzi z okoliczności, że nie zawarła z nimi umów na, mocy, których spółki te byłyby posiadaczami zależnymi. Stanowisko to – w ocenie organu odwoławczego -jest błędne, albowiem brak umowy nie czyni posiadacza posiadaczem samoistnym. W zakresie budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarcza, a mianowicie: myjni samochodowej, 3 zbiorników paliwowych, ogrodzenia, nawierzchni placów, instalacji oświetleniowej, przewodów kanalizacyjnych, sieci wodociągowej, transformatora olejowego, stacji paliw instalacji kanalizacyjnej, przyłączy, co., przewodów sieci ciepłowniczej i związanych z tym wyjaśnień podatnika w zakresie niesprawności tych budowli, organ stwierdził, że okoliczność, iż podatnik, który nie użytkuje budowli z uwagi na brak niezbędnego remontu, lub uczynił budowlę niesprawną i jej nie zlikwidował, jako środka trwałego nie może usprawiedliwiać poniechania ich opodatkowania. W tym zakresie organ powołał się na stanowisko doktryny i liczne orzecznictwo sądów administracyjnych w tej kwestii. Wskazał organ, że mimo twierdzeń, iż zbiorniki paliwowe są dla Podatników nieużyteczne, to utrzymują tę budowlę w ewidencji środków trwałych, Tymczasem nieprzydatność nie równa się niemożności użytkowania. Co się zaś tyczy ogrodzenia, to w oparciu o ewidencję podatników ustalono istnienie tej budowli, a wyjaśnienia, iż jest ono częściowo własnością sąsiadów nie zasługują na uwzględnienie. Dowiedziono także- wbrew twierdzeniom strony- istnienie stacji paliwowej, która figuruje także w ewidencji podatników. Wprawdzie jest ona nieczynna, lecz nie stwierdzono, iż nie można jej ponownie uruchomić. Końcowo organ odwoławczy podniósł, że wydanie decyzji w sprawie wymiaru podatku za 2010 r. w roku 2011 było dopuszczalne, gdyż w sprawie wystąpiła przesłanka wskazana w art. 68 § 1 O.p., który wyznacza 3-letni termin dla dokonania wymiaru. W skardze na powyższą decyzję Skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię oraz sprzeczność istotnych ustaleń ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Naruszenia te polegają w szczególności na przyjęciu, że spółki "B" i "A" nie są posiadaczami samoistnymi nieruchomości należących do podatników, mimo korzystania z nich i uzyskiwania z prowadzonej działalności zysku. Zdaniem Skarżących, Spółki są posiadaczami samoistnymi, co potwierdza także wyrok Sądu Apelacyjnego w sprawie [...]. Kolejny zarzut dotyczy przyjęcia przez organ podatkowy, że można dochodzić podatku od wybranego podatnika, który nie jest winny temu, że "A" nie przeprowadziła procedury wywłaszczeniowej. Zastosowanie przez organy podatkowe przepisu art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych było w ocenie Skarżących niedopuszczalne. Wskazano, że w sprawie winien mieć zastosowanie przepis art. 475 § 1 kodeksu cywilnego, który stanowi, że jeżeli świadczenie stało się niemożliwe skutkiem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi, zobowiązanie wygasa. Ostatni zarzut dotyczy uznania przez organy podatkowe, że ewidencja środków trwałych z 2003 r. jest nadal aktualna w roku 2010. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, jakkolwiek nie wszystkie podniesione zarzuty zasługują na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja narusza prawo, a mianowicie, iż została wydana z naruszeniem przepisów o postępowaniu. Przedmiotem sporu w sprawie jest ocena, czy Skarżący pozostają podatnikami, co do całości nieruchomości, jako właściciele, czy też, – co do części nieruchomości- podatnikami winny być inne podmioty, jako posiadacze zależni. Druga kwestią sporną jest ustalenie czy niektóre budowle będące własności Skarżących nie są i nie mogą być wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej ze względów technicznych. Podkreślić należy, że błędna jest ocena organu, iż pierwsza z kwestii spornych dotyczy przedmiotu opodatkowania. Wielkość opodatkowanych gruntów, ich charakter i to, że podlegają opodatkowaniu pozostaje w sprawie poza sporem. Przedmiotem sporu pozostaje natomiast to kot jest podatnikiem. W kwestii tej kwestiach ustalenia faktyczne są bardzo lakoniczne a częściowo brak ich zupełnie, co powoduje, iż zaskarżana decyzja ma w znacznej części charakter rozważań teoretycznych, bez odniesienia do stanu faktycznego sprawy. W zakresie ustaleń faktycznych organ ograniczył się do przytoczenia stanowiska Skarżących oraz treści ewidencji gruntów i budynków, wskazując na jej moc wiążącą. Sąd w całości podziela przytoczone przez organ stanowisko orzecznictwa w przedmiocie znaczenia art. 21 ust 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Wskazać jednak należy, że ewidencja gruntów i budynków zawiera informacje o stanie prawnym nieruchomości, nie zaś o stanach faktycznych, szczególnie takich, które ze stanem prawnym są niezgodne. W szczególności nie zawierają danych o posiadaniu. Jak słusznie organ wskazał ( str. 4.I akapit zdanie ost.) w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest to okoliczność, która może być stwierdzona w wyniku przeprowadzenia postepowania dowodowego. Wobec tego powoływanie się na brak odpowiednich zapisów w ewidencji gruntów i budynków – wbrew stanowisku organu- nie wyklucza, ze nieruchomość jest w posiadaniu samoistnym innego podmiotu niż właściciel i nie zwalnia organu od przeprowadzenia postepowania dowodowego, co do tej okoliczności. W niemniejszej sprawie jest to tym bardziej uzasadnione, że organ w istocie nie kwestionuje, że część nieruchomości jest w posiadaniu innych podmiotów. Tymczasem treść decyzji nie odzwierciedla żadnych ustaleń faktycznych poczynionych w tym zakresie. Organ poprzestaje na teoretycznym omówieniu cech posiadania samoistnego i przytoczeniu orzeczenia wyraźnie odnoszącego się do stanu faktycznego istniejącego w konkretnej sprawie. Rozważania te nie są natomiast odniesione do żadnych okoliczności faktycznych sprawy, ani – tym bardziej- do konkretnych dowodów. Organ II instancji nie poczynił żadnych ustaleń, co to tytułu, na podstawie którego, władają nieruchomością Skarżących "A" i "B", nie ocenił czy władają one rzeczą "jak właściciel" czy też w innym zakresie, nie przytoczył na tą okoliczność żadnych dowodów. Organ nie zwrócił się nawet do obu spółek o stosowne wyjaśnienia w tym zakresie m.inn. co do tytułu do używania nieruchomości, intencji zwrotu jej właścicielowi lub zapłaty wynagrodzenia, ograniczeń co do korzystania z nieruchomości przez właściciela. W ograniczonym zakresie uczynił to to organ I instancji, powołując wyrok sądu cywilnego, jednakże ustalenia te dotyczą tylko jednego z podmiotów – "B" ., a z akt sprawy nie wynika, aby te ustalenia mogły być automatycznie przenoszone na "A" Przypomnieć w związku z tym trzeba, że zgodnie z treścią art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami) w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Trzeba zaś pamiętać, że zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 Ordynacji podatkowej ( dawniej art. 7 K.p.a.) jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 1982 roku, sygn. akt I SA 258/82, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 1982, nr 1, poz. 54; por. również J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne, Warszawa 1993, str. 126). Wykładnia ta, dotycząca art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, bez wątpienia zachowuje swoją aktualność także w świetle regulacji zawartej w art. 122 Ordynacji podatkowej. Wskazać także należy, iż zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. "Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy." "Wyrażona w art. 122 o.p. zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu podatkowego obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 187 § 1 o.p. nakładający na organ powinność zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ podatkowy zobowiązany jest więc zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązującego stanu prawnego. Powyższe obowiązki nałożone zostały nie tylko na organ rozstrzygający w pierwszej instancji, ale również na podatkowy organ odwoławczy. (...)" (wyrok wsa w Warszawie z 16.11.2009 sygn. akt III SA/Wa 1049/09 LEX nr 558078) Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji (wyrok wsa w Krakowie z 10.12.2009 sygn. akt I SA/Kr 1203/09 LEX nr 549810). Powyższe uwagi donieść należy także do drugiej kwestii spornej – to jest niemożliwości wykorzystywania części budowli do prowadzenia działalności gospodarczej z przyczyn technicznych. W tym zakresie organ ograniczył się do stwierdzenia, że na nieruchomości znajdują się wymienione w decyzji budowle oraz, że są one ujęte w przedłożonej ewidencji środków trwałych. Brak jest natomiast – poza przytoczeniem twierdzeń Skarżących- jakichkolwiek ustaleń, co do stanu technicznego poszczególnych obiektów. Barak jest też – za wyjątkiem stacji paliw- oceny, czy dany obiekt spełnia warunki wynikające z obszernie przytoczonego orzecznictwa dotyczącego pojęcia "względy techniczne". Brak jest nawet doniesienia się do twierdzeń Skarżących w tym zakresie i do przedłożonych przez nich dowodów w postaci zdjęć poszczególnych obiektów. Z protokołu kontroli podatkowej wynika wprawdzie, że przeprowadzono oględziny, ale nie wynika, aby na ich podstawie stwierdzono coś więcej niż tylko fakt istnienia budowli. Samego zaś protokołu oględzin w aktach brak. Natomiast powołana przez organy "ewidencja środków trwałych" przedłożona przez Skarżących dotyczy w sposób niewątpliwy innego roku podatkowego – 2002, a organ nie wskazał, jakie jest je odniesienie do stanu na rok 2008. Tak, więc nie sposób ocenić, na jakiej podstawie organ uznał, że nie istnieją względy techniczne uniemożliwiające wykorzystanie poszczególnych – każdej odrębnie- budowli do prowadzenia działalności gospodarczej lub że nie mają one charakteru trwałego. Także więc i w tym zakresie nie można uznać, że stan faktyczny w sprawie został należycie wyjaśniony. Niewyjaśnienie stanu faktycznego powoduje, że przedwczesnym jest obecnie ocenianie prawidłowości zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego. W toku ponownego postępowania organ winien - po pierwsze: 1. uzyskać od "B" i "A" stosowne wyjaśnienia odnośnie stosunków ze Skarżącymi (z uwzględnieniem sposobu i zakresu faktycznego władania nieruchomościami w spornej części) a także rozważyć konieczność przesłuchania na tą okoliczność Podatników; 2. ustalić czy i w jakim stopniu instalacje obu tych spółek ograniczają lub wyłączają korzystanie z nieruchomości przez podatnika; 3. dokonać analizy wszystkich przedłożonych przez Skarżących dokumentów, co do charakteru stosunków łączących ich ze każda ze spółek; i na tej podstawie ustalić czy nieruchomość znajduje się w posiadaniu samoistnym którejkolwiek ze spółek. - po drugie ustalić na podstawie już zgromadzonych i dalszych niezbędnych dowodów (oględzin, przesłuchań świadków lub innych) w jakim stanie technicznym znajduje się odrębnie każda ze spornych budowli i na tej podstawie dokonać – również odrębnie – oceny czy istnieją względy techniczne trwale uniemożliwiające wykorzystanie jej do prowadzenia działalności gospodarczej. Reasumując, na skutek naruszenia przepisów o postępowaniu w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy organy wydały decyzje niezgodne z prawem. Zaistniały, zatem przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. uzasadniające usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a orzeczono o wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.