I SA/Wr 1107/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. skarżąca A. R. wniosła o wstrzymanie jej wykonania, powołując się na przesłankę niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W jego uzasadnieniu wyraziła obawę, że skierowanie egzekucji do jedynego składnika jej majątku, tj. udziału we współwłasności nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] [...] i przeprowadzenie skutecznej licytacji w tym zakresie może pozbawić skarżącą i dwójkę jej dzieci jedynego lokalu mieszkalnego. Z akt administracyjnych sprawy, a nadto, z oświadczeń i dokumentów złożonych przez stronę na etapie ubiegania się o przyznanie prawo pomocy wynika, że skarżąca samotnie wychowuje dwójkę małoletnich synów (ur. w [...] r. i [...] r.), jest nadto osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Utrzymuje się z alimentów na dzieci, które otrzymuje z Funduszu Alimentacyjnego oraz od dziadków w łącznej wysokości 1.350,00 zł. Jedynym składnikiem jej majątku jest udział (1/2) we współwłasności nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] [...], w stosunku do którego komornik sądowy wszczął postępowanie egzekucyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługiwał na uwzględnienie. Jego zasadność Sąd oceniał przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odniesionych do argumentacji wniosku, okoliczności podniesionych przez stronę na etapie ubiegania się o przyznanie prawa pomocy, oraz, do dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy. Jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymienione w ww. przepisie przesłanki wstrzymania wykonalności aktów lub czynności, stanowiące tzw. pojęcia niedookreślone, precyzuje i rozwija orzecznictwo sądowe, podkreślając jednocześnie, że wystąpienie tych przesłanek oraz ich charakter uwarunkowane będzie każdorazowo okolicznościami konkretnego przypadku. Odwołując się do orzecznictwa, niebezpieczeństwo wystąpienia szkody o jakiej mowa w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej) lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1539/14 i powołane tam orzecznictwo; postanowienie dostępne na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl). Przy definiowanych w ten sposób przesłankach z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzecznictwo sądowe dopuszcza, by wnioskodawca powołujący się na te przesłanki (jedną lub obie) jedynie uprawdopodobnił niebezpieczeństwo ich wystąpienia. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu (dużo mniej sformalizowanym) stwarzającym prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Konstatacja ta oznacza, że argumentacja wniosku o wstrzymanie powinna wskazywać na konkretne relacje pomiędzy odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 296/14, LEX nr 1447312). W ocenie Sądu, złożony w sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy, spełniał ww. wymogi. Bez wątpienia, uprawdopodobniona przez wnioskodawczynię obawa utraty lokalu mieszkalnego, w którym skarżąca zamieszkuje wraz z dwójką małoletnich dzieci mieści się w pojęciu niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe uzasadniało, zdaniem Sądu, udzielenie skarżącej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.