I SA/Wr 1112/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości postanowienia w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu organowi postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że od 2012 r. jest niewidomy. Dzięki ufundowanemu przez rodzinę zabiegowi usunięcia zaćmy z jednego oka mógł podjąć aktywność zawodową, która została przerwana w 2004 r. Ponad 8-letni okres pozostawania bez przychodu skutkował akumulacją niezrealizowanych zobowiązań finansowych, co skutkuje obecnie m.in. 60% zajęciem komorniczym wynagrodzenia za pracę będącego jedynym źródłem dochodu. Wnioskodawca w grudniu 2016 r. poddał się zabiegowi usunięcia zaćmy z drugiego oka i odbywa obecnie długą rekonwalescencję. Wypłacane przez pracodawcę świadczenie od grudnia 2016 r. do kwietnia 2017 r. wynosiło średnio 500 zł. Wnioskodawca zwrócił uwagę, że składał już oświadczenia majątkowe w związku z ubieganiem się o przyznanie prawa pomocy w sprawach I SA/Wr 72/17 i I SA/Wr 336/17 – oświadczenia te nie straciły na aktualności. Wnioskodawca mieszka sam od 2004 r. w dwupokojowym mieszkaniu będącym we wspólności majątkowej małżeńskiej, przy czym nie korzysta z pokoju, w którym przed odejściem żony pozostawał do jej dyspozycji. Jego dochód w 2016 r. wyniósł 31.320,79 zł. Dokonując obliczeń swoich dochodów, wnioskodawca wskazał, że wynoszą one miesięcznie 734,22 zł netto, z czego 500 zł przeznaczane jest na wyżywienie, 35 zł na energię, 20 zł na telefon, 80 zł na pozostałe wydatki (naprawa protezy, leczenie dentystyczne, odzież, środki higieny). Pozostałe 100 zł nie jest wystarczające na utrzymanie mieszkania, za które opłaty wynoszą 430 zł, dlatego wnioskodawca korzysta z pomocy rodziny. Pomoc, która faktycznie jest pożyczką, na koniec 2015 r. wynosiła 80.000 zł i rocznie narasta o około 4.000 zł. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach rubryka dotycząca stanu rodzinnego została zakreślona. Wnioskodawca podał, że posiada ½ udziału w mieszkaniu o powierzchni 61 m2, ½ udziału w nieruchomości rolnej stanowiącej nieużytek oraz rachunek bankowy służący do pobierania wynagrodzenia. Wynagrodzenie wynosi 2.667,21 zł miesięcznie. Jako zobowiązania i stałe wydatki wnioskodawca wymienił zobowiązania alimentacyjne (ponad 62.500 zł w 2013 r.) oraz zobowiązania wobec rodziny w opłacaniu mieszkania. Na wezwanie wnioskodawca nadesłał aktualne zaświadczenie z wykazanym wynagrodzeniem za ostatnie trzy miesiące 2017 r. oraz wydruk listy płac za grudzień 2017 r. Wynagrodzenie netto za ostatni miesiąc wynosiło 761,97 zł. Jako znane z urzędu wskazać trzeba, że wpis od skargi w niniejszej sprawie został wyznaczony na kwotę 100 zł. Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek należało ocenić jako zasadny. Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości), a więc w zakresie częściowym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższe zostało wykazane. Jedynymi dochodami wnioskodawcy jest wynagrodzenie ze stosunku pracy, którego kwota, wynosząca około 760 zł, nie starcza nawet na podstawowe potrzeby socjalne – wnioskodawca utrzymuje się w znacznej mierze ze wsparcia rodziny. Nie posiada też majątku, z którego mógłby pozyskać dodatkowe środki pieniężne. Przy czym nawet, jeśli miałby taką możliwość, w pierwszej kolejności środki te winny zostać przeznaczone na jego niezbędne utrzymanie. Mając zatem na uwadze powyższe, przedmiotowy wniosek jest całkowicie uzasadniony. W związku z tym postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7powołanej ustawy procesowej.