I SA/Wr 1117/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności jako członka zarządu za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r., odsetki za zwłokę i koszty postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją orzeczono o odpowiedzialności S. K. - jako członka zarządu spółki handlowej - za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r. w kwocie 6.106 zł oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie 3.868 zł. W skardze do tut. Sądu skarżąca wniosła m.in. o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku podała, że jej dochód wynosi łącznie 2050 zł brutto miesięcznie, w związku z przewlekłą chorobą ponosi wydatki na leki oraz wizyty u specjalistów w kwocie 500 zł miesięcznie, opłaca czynsz za wynajmowany lokal w kwocie 756,14 zł miesięcznie, a gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie. Podniosła, że konsekwencje egzekucji kwot wskazanych w decyzji mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy ich zwrot może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Egzekucja pozbawi bowiem skarżącą płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych ze stanem zdrowia, który wymaga systematycznych wizyt u lekarzy specjalistów oraz zażywania niezbędnych leków. Do wniosku załączyła karty informacyjne leczenia z 2010 r. oraz karty leczenia szpitalnego z 2012 r. i 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawę do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej p.p.s.a.). Na mocy tego przepisu Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, który jest przedmiotem wniesionej skargi, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych regulacji wynika, że zasadą jest, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Natomiast instytucja "wstrzymania wykonania decyzji" ma charakter szczególny. Postępowanie w sprawie wstrzymania jej wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje w tym kontekście na uwzględnienie. Skarżąca motywuje wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji koniecznością ponoszenia wydatków związanych z leczeniem. W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza, że skarżąca ponosi takie wydatki. Do wniosku nie załączono bowiem żadnych rachunków uprawdopodabniających, że skarżąca płaci za leki lub wizyty u specjalistów. Załączone do wniosku karty informacyjne leczenia dotyczą zaś stanu zdrowia skarżącej sprzed kilku lat przed wniesieniem skargi. Skarżąca nie wykazała więc, że na skutek braku środków na leczenie, może ponieść uszczerbek na zdrowiu. Z tego też powodu, podnoszona we wniosku sytuacja finansowa skarżącej nie jest w rozpatrywanej sprawie wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że wykonanie decyzji zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe dla strony, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudna sytuacja materialna strony skarżącej może mieć niewątpliwie wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., I FZ 189/10, postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., II FSK 1224/11, publ. CBOSA). Ponadto zgodnie art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Z uwagi na powyższe, wskazywane przez skarżącą we wniosku konsekwencje egzekucji w postaci "utraty płynności finansowej", w rozpatrywanej sprawie nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.