I SA/Wr 112/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Asesor WSA Anetta Chołuj,, Protokolant Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A. W. - H. i U. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że decyzja wymieniona w pkt I nie może być wykonana w całości, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz A. W.- H. i U. W. solidarnie kwotę 1.507 (tysiąc pięćset siedem) złotych - tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] (nr [...]), którą organ ten uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] (nr [...]), ustalającą zobowiązanym solidarnie A. W. - H. i U. W. podatek od darowizn dokonanych między nimi w latach 1996-2001 w kwocie 10.423,40 zł, i w to miejsce określił organ odwoławczy zobowiązanie w kwocie 7.308,40 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wskazał w uzasadnieniu decyzji, że A. W.-H., w toku prowadzonego wobec niej postępowania podatkowego, składając w dniu [...] wyjaśnienia, powołała się na otrzymane od rodziców darowizny, co spowodowało powstanie obowiązku podatkowego w podatku od spadku i darowizn, na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 1997 r., Nr 16, poz. 89 ze zm.). Do podstawy obliczenia podatku zaliczył darowizny otrzymane przez A. W.-H. od jej rodziców U. i R. małżonków W., to jest: - darowiznę z 1994 r. w wysokości 7.000 zł, - darowizny od 1995 r. przez okres 7. lat po 1.000 zł rocznie (razem 7.000 zł), - darowiznę w 1997 r. udziału ½ w samochodzie o wartości 5.000 zł, - darowiznę w 1998 r. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego o wartości 100.000 zł, - uznaną jako darowiznę - zapłatę przez U. i R. W. kwoty 80.000 zł na poczet nabycia przez A. W.-H. działki budowlanej w dniu [...] a także - uznane jako darowizna – wydatki w kwocie 254.980,77 zł poniesione przez U. i R. W. na budowę domu mieszkalnego, stanowiącego własność A. W.-H. Ustaloną wartość darowizn ogółem 453.980 zł, organ pomniejszył o wartość 58,10 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego w związku z przysługującą obdarowanej ulgą na podstawie art. 16 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 1997 r., Nr 16, poz. 89 ze zm.), tak więc do opodatkowania postała kwota darowizn 353.980 zł, zaś po uwzględnieniu, że po stronie darczyńców występowali oboje rodzice, kwotę darowizn dokonaną przez każdego z nich przyjął organ w wysokości 176.990 zł. Wyżej wymienioną decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., po uwzględnieniu kwoty wolnej od podatku oraz kwoty zwolnienia, wynikającego z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn ustalił stronom, to jest A. W.-H. oraz U.W. podatek od spadków i darowizn w kwocie 10.423,40 zł. W złożonym odwołaniu pełnomocnik stron zarzucił naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie fragmentarycznej oceny materiału dowodowego. W tym zakresie wskazał w szczególności pełnomocnik, że przy orzekaniu pominięto istotne dla sprawy okoliczności, a mianowicie, że działkę gruntu ze zgromadzonymi na niej materiałami budowlanymi A. W.-H. nabyła wprawdzie w swoim imieniu, ale na rzecz rodziców i że w następstwie określonych czynności prawnych stali się oni (U. i R. W.) właścicielami tej działki oraz znajdujących się tam zabudowań. Pełnomocnik stwierdził, że wywodzenie z tych okoliczności, iż to małżonkowie W. dokonali na rzecz córki darowizny, nie wskazując przy tym przedmiotu darowizny, zakłada, że strony działały w sposób krzywdzący siebie i nieracjonalny. W ocenie pełnomocnika pierwszoinstancyjna decyzja naruszała art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż nie zawierała pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W zakresie podstawy opodatkowania organ podał bowiem jedynie kwoty, nie wyjaśniając sposobu ich ustalenia, a także nie sprecyzował z jakiego faktycznie tytułu uznał przysporzenie po stronie A.W. W dalszej kolejności pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, w postaci pominięcia wartości ciężarów spoczywających na przedmiotach darowizny. Przyjęcie przez organ pierwszej instancji, iż darowizna nie była obciążona, pozostawało w sprzeczności z art. 231 § 2 Kodeksu cywilnego. W odwołaniu zarzucono też naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej, poprzez przyjęcie, że przekazywanie środków pieniężnych w ramach wykonywania obowiązku alimentacyjnego stanowi przedmiot opodatkowania tym podatkiem. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, albowiem brak było dostatecznych dowodów, które pozwoliłyby przyjąć, że nabycie działki gruntu przez A. W. w dniu [...] nastąpiło za środki wyłożone przez rodziców. W ocenie organu odwoławczego wszystkie pozostałe przysporzenia zostały co do zasady prawidłowo zakwalifikowane jako darowizny, podlegające opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Według organu nie ma podstaw dla tezy, że rodzice wznieśli budynek na gruncie należącym do córki, gdyż to A. W. była wieczystym użytkownikiem gruntu, na którym prowadzono budowę, uzyskała pozwolenie na budowę, jak również współfinansowała budowę budynku. Oznacza to, że rodzice ponosili jedynie część wydatków na budowę. Wskazał Dyrektor Izby Skarbowej na notarialną umowę darowizny udziału 1/10 w przedmiotowej nieruchomości, gdzie A. W. oświadczyła, że wybudowała budynek mieszkalny. W ocenie organu okoliczności te potwierdzają, że całość wydatków poczynionych przez U. i R. W. na nieruchomość A. W.-H. miała charakter bezpłatnego przysporzenia na jej rzecz. Z przedstawionych powodów nie można było także przyjąć, że nieruchomość była obciążona roszczeniem z art. 231 § 1 K.c., które przysługuje właścicielowi gruntu (A. W.), gdyż realizacja tego roszczenia mogłaby mieć miejsce tylko w razie stwierdzenia, że rodzice wybudowali dom na jej działce, lecz na swoją rzecz. W odniesieniu do przekazywania corocznie przez rodziców na rzecz córki kwot pieniężnych z okazji urodzin, organ odwoławczy podniósł, że przekazywane kwoty były znaczne i nie mogły być uznane za wypełnienie obowiązku alimentacyjnego, obejmującego dostarczenie środków utrzymania a w miarę potrzeby także środków wychowania. Powołując się na przepis art. 9 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, organ podatkowy drugiej instancji stwierdził, że ponieważ ostanie nabycie przez A. W. od U. i R. W. miało miejsce w 2001 roku (darowizna kwoty 1.000 zł), to do tej darowizny należało doliczyć wszystkie darowizny otrzymane w latach 1996-2000, a następnie po odliczeniu kwoty wolnej od podatku, potrącić podatek przypadający od opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych. Według organu nie było zatem podstaw do tego, ażeby w ramach kumulacji przedmiotów opodatkowania uwzględniać czynności, które zostały zawarte przed 1996 r., pomimo, że powstał wobec nich obowiązek podatkowy (nie zgłoszonych do opodatkowania). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia decyzji, A. W.-H. i U. W., działając poprzez pełnomocnika zarzuciły naruszenie art. 191, art. 124, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 1 pkt 2 i art. 7 ustawy o podatku od spadków i darowizn przez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego, co doprowadziło do błędnego ustalenia przedmiotu opodatkowania, niewłaściwe uzasadnienie decyzji, co naruszyło prawo do obrony i mogło mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenie art. 7 ust. 1, art. 1 pkt 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn i art. 122 Ordynacji przez zaniechanie ustalenia długów i ciężarów spoczywających na nieruchomości, co doprowadziło do błędnego ustalenia podstawy opodatkowania i mogło mieć wpływ na wynik sprawy oraz przez nie ustalenie stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnego ustalenia zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że z faktu nabycia przez A. W.-H. działki gruntu wraz ze zgromadzonymi na niej materiałami budowlanymi we własnym imieniu lecz na rzecz swoich rodziców i wydatkowania przez małżonków W. kwot na budowę budynku na działce zakupionej przez ich córkę organ podatkowy wadliwie wywiódł, że małżonkowie W. podarowali swojej córce wartość materiałów i robót jakie ponieśli w związku z budową budynku mieszkalnego. Podniosły, że obowiązkiem organu było wyjaśnienie stosunków zobowiązaniowych jakie łączyły A. W.–H. z rodzicami w związku z budową domu i rozpatrzenie także aspektów prawnych podjętych przez strony działań na gruncie prawa cywilnego. Zarzuciły skarżące brak uzasadnienia faktycznego oraz prawnego zaskarżonej decyzji w zakresie przysporzenia na rzecz A. W.-H., co powoduje, że nie wynika z niej na czym ma polegać przysporzenie poprzez wybudowanie domu przez jej rodziców, w którym rodzice mieszkają, próżno szukać w decyzji sposobu ustalenia podstawy opodatkowania, zwłaszcza w świetle zarzutów z odwołania od decyzji organu I instancji. Podniosły, że w odwołaniu wskazane zostały długi i ciężary obciążające nieruchomość będącą przedmiotem sprawy, związane z roszeniem wynikającym z art. 231 K.c. Obowiązkiem organu było ustalenie podstawy opodatkowania, a w decyzji trudno znaleźć odniesienie w stosunku do wspomnianego roszczenia z art. 231 K.c. Odnosząc się do prezentów z okazji urodzin A. W.-H. w kwocie 1.000 zł. wskazały skarżące na obowiązek alimentacyjny rodziców w stosunku do dziecka i ciążący na organie podatkowym obowiązek ustalenia czy w momencie świadczenia kwoty pieniężnej na rodzicach spoczywał obowiązek alimentacyjny w stosunku do córki, winien wziąć pod uwagę, że świadczenie to miało związek z jej urodzinami a jego wysokość nie przekraczała norm zwyczajowo przyjętych. Organ podatkowy winien także ustalić, jaki charakter miało nabycie prawa na zasadzie współwłasności przez A. W.-H. w odniesieniu do samochodu jej rodziców. Podniosły, że prawo własności może przysługiwać w stosunku do tej samej rzeczy kilku osobom, co nie oznacza, iż każdy z nich ma określoną część rzeczy. Organ podatkowy automatycznie uznał za darowiznę sytuację, w której A. W.-H. przystąpiła do prawa własności jako współwłaściciel samochodu. Nie zgodziły się skarżące z założeniem, że możliwe jest bycie w naszym systemie prawnym właścicielem połowy rzeczy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 9.08.2006 r. (sygn. akt I SA/Wr 1557/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Na skutek skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wskazany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania (wyrok z dnia 13.12.2007 r., sygn. akt II FSK 1751/06). Z uzasadnienia orzeczenia Sądu drugiej instancji wynika, że spośród zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, które to zarzuty dotyczyły dwóch kwestii, a mianowicie (1) zasadności zaliczenia do przedmiotu opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn "drobnych i zwyczajowo przyjętych prezentów urodzinowych", w sytuacji gdy były to świadczenia o charakterze alimentacyjnym oraz (2) ustalenia przez organy podatkowe oraz zaakceptowania przez Sąd pierwszej instancji, zaistnienia umowy darowizny materiałów budowlanych między A.W.-H. oraz U. i R. W. – za uzasadnione uznał Naczelny Sąd Administracyjny zarzuty skargi dotyczące tej drugiej kwestii. Co do kwot świadczonych corocznie przez rodziców na rzecz córki Sąd kasacyjny stwierdził, że pojęcie "drobnych zwyczajowo przyjętych darowizn" nie funkcjonuje w przepisach ani kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ani też ustawy o podatku od spadków i darowizn, co oznacza, że odnosi się do nich zasada kumulacji przedmiotowej, o której mowa w art. 9 ust. 2 wskazanej obok ustawy podatkowej. Wskazał dalej Sąd, że obowiązek alimentacyjny nie może obejmować "obowiązku czynienia darowizn", zaś świadczone przez rodziców kwoty pieniężne (jednorazowo po 1.000 zł) były znaczne i nie mogły być uważane za element tego obowiązku (alimentacyjnego). W konsekwencji, w powyższym zakresie, nie uznał Sąd drugiej instancji także zarzutów naruszenia prawa materialnego, a to w postaci art. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz art. 87, art. 128 i art. 133 K.r.o. Z kolei jako niewystarczające dla przyjęcia tezy o darowiźnie materiałów budowlanych uznał Naczelny Sąd Administracyjny ustalenia poczynione w sprawie podatkowej, czego nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, poprzez nie uwzględnienie (przez Sąd pierwszej instancji) zarzutu braku odliczenia od podstawy opodatkowania nakładów poniesionych przez obdarowanych jako trwałych ciężarów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie był on uzasadniony, gdyż darowizna nieruchomości nie była przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie, a nadto roszczenie z art. 231 K.c. nie jest ciężarem lecz długiem. Ostatecznie w sytuacji gdy R. i U. W. stali się jej wyłącznymi wieczystymi użytkownikami oraz właścicielami nieruchomości budynkowej, to argumentacja odnosząca się do roszczenia z art. 231 K.c. jest bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy przypomnieć wyrażone w orzecznictwie stanowisko, że Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, będąc związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie (art. 190 p.p.s.a.), nie może wykraczać poza zakres kontroli i orzekania tego Sądu, który był związany granicami skargi kasacyjnej (wyrok NSA z dnia 20.09.2006 r., sygn. akt II OSK 1117/05, publ. LEX nr 238489). Powyższe oznacza, że na obecnym etapie rozpoznania sprawy, nie ma podstaw do ponownego zajmowania się kwestią naruszenia art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa w odniesieniu na nabycia przez A. W.-H. współwłasności samochodu. Podstawowe zarzuty skargi kwestionowały stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W., który za darowiznę podlegająca opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, uznał kwotę nakładów w łącznej wysokości 254.980,77 zł, jaką U. i R. W. w okresie 1999-2000 przeznaczyli na budowę budynku mieszkalnego w Z. przy ul. [...] ([...]), na gruncie, którego wieczystym użytkownikiem (w tym czasie) była A. W. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego poczynione dotychczas w sprawie podatkowej ustalenia faktyczne nie dawały podstaw do formułowania przez organ podatkowy takiego wniosku. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] A.W. nabyła prawo użytkowania wieczystego działek gruntu o nr [...] i [...], położonych w Z. na podstawie umowy zawartej z J. K. W dalszej kolejności A. W. w dniu [...] darowała rodzicom R. i U. małżonkom W. udział wynoszący 1/10 w prawie wieczystego użytkowania tego gruntu oraz jego częściach składowych w postaci budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Z kolei w dniu [...] A.W. z jednej strony oraz U. i R. W. – z drugiej, jako współużytkownicy wieczyści oraz współwłaściciele budynku mieszkalnego (w częściach – odpowiednio 9/10 oraz 1/10) znieśli wspólne prawa w ten sposób, że U. i R. W. nabyli na swoją rzecz cały udział A. W. w przedmiotowych prawach – bez żadnych dopłat na jej rzecz. Ustalono także, że w latach 1999-2000 U. i R. W. w części finansowali budowę przedmiotowego domu na co wydatkowali kwotę 254.980,77 zł, obejmującą zakup materiałów budowlanych oraz roboty budowlane. Okoliczność ta została przyznana przez strony (protokół z dnia [...] spisany z udziałem pełnomocnika – k. 29 akt administracyjnych). W aktach administracyjnych znajduje się wykaz faktur dotyczących wskazanych wydatków budowlanych (k – 33). Przedstawione powyżej okoliczności nie stwarzały wystarczających przesłanek do tego, ażeby do podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn zaliczyć wskazaną kwotę nakładów. Przede wszystkim trzeba wskazać, a na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, że wbrew stanowisku organu podatkowego, z akt sprawy nie wynika niewątpliwe, iż A. W.-H. oceniła poniesione przez rodziców wydatki na budowę domu jako darowiznę, gdyż brak jest w aktach protokołu, z którego by to wynikało. W szczególności stwierdzenia takiego nie można wyprowadzić z treści odpisu protokołu z dnia [...] (k – bez podanego numeru, w aktach), obejmującego wyjaśnienia A. W. Tymczasem sam fakt czynienia nakładów na cudzą rzecz nie musi oznaczać, że doszło do darowizny. Wynika to choćby z tego, że użycie tych materiałów mogło spowodować powstanie roszczenia o zwrot długu. Stosownie do art. 888 K.c. przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku. Jak się powszechnie przyjmuje, istotą darowizny jako czynności nieodpłatnej jest brak po drugiej stronie ekwiwalentu w postaci świadczenia wzajemnego. W tym zakresie wskazano w orzecznictwie, że darczyńca nie może uzyskać jakiegokolwiek ekwiwalentu ani w chwili dokonania darowizny, ani też w przyszłości (wyrok NSA z dnia 27.08.1997 r., sygn. akt III SA 34/96, publ. LEX nr 31597). Darowizna jest wyrazem szczodrobliwości darczyńcy, stąd też decydujące znaczenie w tej mierze ma zamiar darczyńcy oraz spowodowanie odpowiedniego wzbogacenia po stronie obdarowanej. Wprawdzie wzbogacenie A.W. nie może budzić wątpliwości, skoro nakłady na budowę dotyczyły jej majątku, a przy tym – co również niewątpliwe – stało się to kosztem majątku rodziców (U. i R. W., którzy wydatki finansowali), to jednak nie zostało wyjaśnione, jaki był zamiar rodziców świadczących na rzecz majątku córki, a zwłaszcza, czy ich intencją było jednostronne przysporzenie. Wątpliwości w tym zakresie pogłębiają dalsze czynności dokonane z udziałem stron, a zwłaszcza umowa [...] na podstawie której U. i R. W. nabyli dla siebie cały udział A. W. (9/10 w prawie wieczystego użytkowania oraz własności budynku mieszkalnego), "bez żadnych dopłat na jej rzecz" (umowa, pisownia oryginalna – przypis). Treść umowy notarialnej z dnia [...] obejmuje zasadniczo tylko kwestie zniesienia współwłasności, a przez to nie wyjaśnia, czy odstąpienie od spłat na rzecz A. W. (brak spłat) nie jest związane ze zwolnieniem z długu. W przedstawionym powyżej zakresie sprawa podatkowa nie została wyjaśniona, tak jak to wynika z przepisów art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów uznano, że doszło do darowizny materiałów budowlanych. W tym też zakresie naruszone zostały przepisy art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 wymienionej obok ustawy. Nietrafne były natomiast pozostałe zarzuty skargi. Przede wszystkim w niniejszej sprawie przedmiotem darowizny uczyniły organy materiały budowlane. Wywody skargi na temat obciążenia nieruchomości roszczeniem, o którym mowa w art. 231 K.c. są niezrozumiałe, skoro przedmiotem opodatkowania (darowizną) nie była nieruchomość. Nadto za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy przytoczyć, że w sytuacji, w której U. i R. W. nabyli całość praw do gruntu i nieruchomości budynkowej, to argumentacja odnosząca się do roszczenia z art. 231 K.c. stała się bezprzedmiotowa. Nie zasługiwały na uwzględnienie także te zarzuty skargi, w których strony kwestionowały uznanie za darowizny otrzymywanych corocznie przez A. W.-H. kwot pieniężnych po 1.000 zł. Jak to powyżej przytoczono, Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyroku z dnia 13.12.2007 r. dokonał wykładni art. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz art. 87, art. 128 i art. 133 K.r.o., z czego wywiódł, że obowiązek alimentacyjny nie obejmuje obowiązku czynienia darowizn, a świadczenia kwot jednorazowo po 1.000 zł – w okolicznościach sprawy – nie mieści się w zakresie obowiązku dostarczania środków utrzymania i w miarę potrzeby środków wychowania (obowiązek alimentacyjny). Reasumując, stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (w zakresie nakładów budowlanych małżonków W.) nakazywało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekła na podstawie art. 152 tej ustawy, zaś postanowienie o zwrocie kosztów postępowania miało podstawę w art. 200 ustawy procesowej. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ podatkowy powinien wyjaśnić jaki charakter miały nakłady U. i R. W. na budowę budynku mieszkalnego, a w szczególności, czy zrodziły po stronie A. W. powstanie długu. W związku z tym pozostaje wyjaśnienie, z jakim zamiarem rodzice – U. i R. W. świadczyli do majątku córki (A. W.).