I SA/Wr 1121/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 5 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia 4 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliowej za grudzień 2011 r. oraz za luty 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na decyzję oznaczoną w sentencji niniejszego decyzję, strona skarżąca - A sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wniosło o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej w skrócie: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie przez wnioskodawcę, że jej wykonanie stwarza realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno wskazywać konkretne okoliczności, świadczące o spełnieniu przynajmniej jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09). Dodania jednocześnie wymaga, że ów wniosek nie może być rozpatrywany przez pryzmat zarzutów skargi, gdyż de facto świadczyłoby to o merytorycznym rozpoznaniu sprawy, co na tym etapie postępowania jest niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie, mimo że strona skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedstawiła argumentacji przemawiającej za zasadnością złożonego wniosku. Skoro Sąd jest związany w ocenie wniosku przesłankami zawartymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., to w interesie strony pozostaje uzasadnienie wniosku przez wykazanie możliwości zajścia tych przesłanek i uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na ryzyko powstania szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających ryzyko wystąpienia sytuacji, określonych w omawianym przepisie. Brak należytego uzasadnienia wniosku, co nastąpiło w niniejszej sprawie, uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku. W tym stanie rzeczy, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł o odmowie udzielenia ochrony tymczasowej.