I SA/Wr 1128/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółka jawna z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za okres od stycznia do kwietnia 2004 r. postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Przedmiotem skargi A spółka jawna z siedzibą we W. jest wskazana w sentencji decyzja Dyrektora Izby Celnej we W., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W., określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres od stycznia do kwietnia 2004 r. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie stanowi zanegowanie przez organy celne prawa do stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego w przypadku sprzedaży oleju opałowego, gdy zakwestionowana została prawdziwość przedstawionych przez podatnika oświadczeń nabywców o wykorzystaniu oleju na cele opałowe. Organ I instancji, stwierdzając, że przedstawione oświadczenia są nierzetelne, wskazał na zaniżenie podatku akcyzowego i w konsekwencji określił zobowiązanie podatkowe. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej we W., stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organu I instancji powołano min. przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 221, poz. 2196 ze zm.), w tym § 6 ust. 5 tego aktu. Na przepisy te powołał się również organ odwoławczy wyjaśniając podstawę prawną swej decyzji. Mocą orzeczenia z 16 listopada 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: Czy po dniu 1 stycznia 2003 r. § 6 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269, ze zm.) były zgodne z art. 37 ust. 2 pkt 2 i ust. 4 oraz z art. 35 ust. 6 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.), a także z art. 2, art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 grudnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze zm.) w związku ze zmianą art. 37 ust. 2 pkt 2 wymienionej wyżej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.), wprowadzoną od dnia 1 października 2002 r., na podstawie art. 1 pkt 13 lit. b tiret drugi ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 153, poz. 1272) oraz uzupełnieniem tej ustawy, na podstawie art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 4 grudnia 2002 r. zmieniającej ustawę o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ustawę o oznaczeniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy oraz ustawę - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 213, poz. 1803), o art. 35a, który wszedł w życie od dnia 1 stycznia 2003 r. ? Na mocy art. 125 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Należy zauważyć, że podstawa prawna rozstrzygnięcia organów podatkowych nie jest tożsama z przepisami objętymi powyższym zagadnieniem prawnym. Sąd uznał jednak, że ocena zgodności § 6 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego min. z przepisami Konstytucji, wpłynie na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Podstawę sformułowania powyższego pytania prawnego stanowiło zagadnienie zgodności powołanego przepisu rozporządzenia min. z art. 37 ust. 2 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), a także z art. 2, art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 grudnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w związku ze zmianą art. 37 ust. 2 pkt 2 wymienionej wyżej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Z uzasadnienia tego pytania wynika, że wątpliwości budzi istnienie uprawnienia do uregulowania w dniu 26 marca 2002 r. przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych przesłanek, które byli obowiązani spełnić podatnicy, aby móc skorzystać ze zwolnienia podatkowego, pod rygorem utraty prawa do tego zwolnienia. Charakter takich przesłanek miał zaś obowiązek uzyskania przez sprzedawcę oświadczenia nabywcy o przeznaczeniu wyrobu akcyzowego na cele opałowe, wynikający z § 6 ust. 1, opatrzony rygorem podatkowym wynikającym z ust. 5 tego przepisu. Wskazano na utrwaloną w orzecznictwie zasadę, zgodnie z którą, jeżeli ustawodawca nie uregulował określonej kwestii w upoważnieniu do wydania aktu podustawowego należy to interpretować jako nieudzielenie w tym zakresie kompetencji normodawczych. Z dniem 1 października 2002 r. na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 153, poz. 1272) znowelizowano m.in. art. 37 ust. 2 pkt 1 i 2, zawierający fakultatywne upoważnienie do wydania przez ministra właściwego w sprawach finansów publicznych rozporządzenia, mocą którego mógł obniżać stawki akcyzy określone w ust. 1, jak również zwalniać niektóre wyroby od akcyzy. W obu punktach tego przepisu uzupełniono upoważnienie o możliwość określenia warunków stosowania obniżek lub zwolnienia. W treści upoważnienia ministra do ewentualnego zwolnienia niektórych wyrobów od akcyzy w art. 37 ust. 2 w pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, na podstawie art. 1 pkt 13 lit. b tiret drugi wyżej wymienionej noweli z dnia 30 sierpnia 2002 r., po wyrazach "od akcyzy" dodano wyrazy "oraz określać warunki stosowania tych zwolnień". Należy jednak zaznaczyć, że mimo rozszerzenia zakresu upoważnienia o nową materię dotyczącą przesłanek stosowania wymienionych w nim ulg podatkowych pozostawiono bez zmian ust. 4 art. 37 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w którym zawarte były wytyczne do wydania tego rozporządzenia. Nie rozszerzono zakresu tych wytycznych pomimo wprowadzenia do upoważnienia nowych spraw, które mogły być objęte aktem wykonawczym, co mogło być niezgodne z art. 92 ust. 1, a także z art. 217 Konstytucji RP, gdyż nowe sprawy objęte upoważnieniem dotyczyły przyznawania ulg podatkowych. Wytycznych tych nie określono również do chwili wydania rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 221, poz. 2196 ze zm.), którego przepisy stanowiły podstawę prawną wydania decyzji zaskarżonej niniejszą skargą. Z tych też przyczyn, Sąd uznał, że rozstrzygnięcie powyższego zagadnienia zgodności powołanych przepisów min. z przepisami ustawy zasadniczej posiada fundamentalne znaczenie również dla sprawy toczącej się przed tutejszym Sądem. Skoro zatem kontrola legalności zaskarżonej decyzji uzależniona jest od orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, uzasadnione jest zawieszenie postępowania sądowego z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.