I SA/Wr 1138/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2011 r. sprawy ze skargi "A" spółki z o.o. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz "A" spółka z o.o. z siedzibą w K. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. Przedmiotem skargi A spółki z o.o. z siedzibą w K. jest interpretacja przepisów prawa podatkowego z 7 października 2008 r., wydana w indywidualnej sprawie przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. , działającego z upoważnienia Ministra Finansów. Opisując we wniosku zdarzenie przyszłe, Spółka stwierdziła, że planuje zawrzeć umowę pożyczki. Pożyczkodawcą będzie udziałowiec Spółki, mający siedzibę na terytorium UE. Na gruncie takiego zdarzenia przyszłego Spółka zapytała czy od udzielonej pożyczki wnioskodawca będzie musiał naliczyć i odprowadzić podatek od czynności cywilnoprawnych. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, Spółka wyjaśniła, że na gruncie przepisów unijnych podatek od czynności cywilnoprawnych pobieranych od pożyczki traktowanej jako wkład udziałowca do kapitału jego własnej spółki, stanowi rodzaj podatku kapitałowego. Podatki pośrednie od przepływów kapitałowych wkraczają w zakres swobody przepływu kapitału i w związku z tym podlegają harmonizacji w państwach członkowskich, która w tym zakresie została uregulowana Dyrektywą Rady z dnia 17.07.1969 r. nr 69/335/EWG. Dyrektywa ta stwierdza, że utrzymywanie innych niż wskazane w niej podatków pośrednich, o takich samych cechach jak podatek kapitałowy, godzi w swobodę przepływów kapitałowych. W art. 4 ust. 1 ww. Dyrektywy zawarto ściśle określony katalog czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem kapitałowym, który nie zawiera operacji udzielenia pożyczki przez udziałowca. Nie mają też zastosowania regulacje art. 2 ust. 2 ww. Dyrektywy, gdyż obejmują one przepisy o charakterze przejściowym przyznane tylko upoważnionym w tym zakresie państwom członkowskim. Polska w chwili przystąpienia do UE zdecydowała o rezygnacji z poboru podatku od pożyczek udzielanych przez udziałowca, co pozbawiło ją prawa do korzystania z odstępstwa określonego w art. 4 ust. 2 Dyrektywy. Dalej Spółka wyjaśniła, że podstawowa zasada prawna w UE, dotycząca pierwszeństwa stosowania prawa wspólnotowego, zobowiązuje organy państwa członkowskiego do niestosowania, w konkretnym przypadku, normy prawa krajowego sprzecznej z normami prawa wspólnotowego. Wobec powyższego wnioskodawca uważa, że w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym nie będzie miał zastosowania art. 1 ust. 3 pkt 2 ustawy z 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych. Winien być natomiast zastosowany art. 4 ust. 1 ww. Dyrektywy. Działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w P. stanowisko wnioskodawcy uznał za błędne. Przytoczył brzmienie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit.k) i pkt 2, art. 1 ust. 3 pkt 2 oraz art. 1 ust. 5 pkt 2 ustawy z 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (tekst. jedn. Dz. U. z 2007 r., nr 68, poz. 450 ze zm.) - dalej "ustawa pcc" i stwierdził, że z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż wnioskodawca ma otrzymać pożyczkę od udziałowca. To zaś oznacza, w myśl przepisów ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, że nastąpi zmiana umowy spółki polskiej, która to czynność podlega opodatkowaniu, jeśli w chwili dokonania czynności (w tym przypadku zawarcia umowy pożyczki) rzeczywisty ośrodek zarządzania spółki – pożyczkobiorcy, albo siedziba spółki – pożyczkobiorcy znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dalej organ stwierdził, że jeśli rzeczywisty ośrodek zarządzania lub siedziba wnioskodawcy znajdują się w Polsce, pożyczka udzielona wnioskodawcy przez udziałowca, będącego podmiotem zagranicznym, podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych. Następnie wyjaśnił, że w myśl, art. 4 ust. 1 pkt 9 ustawy pcc, przy umowie spółki (także zmianie umowy) obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych ciąży na spółce i zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy pcc, przy umowie spółki jak i jej zmianie stawka podatku wynosi 0,5%, a podstawę opodatkowania stanowi kwota udzielonej pożyczki. Organ zastrzegł, powołując art. 2 pkt 4 lit.a ustawy pcc, że nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne, jeśli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Pismem z 22 października 2008 r. Spółka bezskutecznie wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka wniosła o uchylenie interpretacji w całości i zasądzenia kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 Dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U.UE.L.69.249.25) – dalej: Dyrektywa 69/335, przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że art. 1 ust. 1 pkt 1 lit.k) i pkt 2 oraz art. 1 ust.3 pkt 2 ustawy pcc jest zgodny z prawem wspólnotowym. W uzasadnieniu strona skarżąca, po przytoczeniu dotychczasowego przebiegu postępowania, wyjaśniła, że art. 4 ust. 1 Dyrektywy 69/335 zawiera katalog transakcji, które mogą podlegać podatkowi kapitałowemu w państwach UE i w katalogu tym nie została wymieniona pożyczka od udziałowca. Także w toku negocjacji akcesyjnych Polska nie zastrzegła sobie odstępstw w tym zakresie od dostosowania prawa krajowego do prawa wspólnotowego. Oznacza to, zdaniem skarżącej, że podatek od czynności cywilnoprawnych w zakresie, w jakim przewiduje podatek od podwyższenia kapitału na skutek pożyczki udzielonej przez udziałowca spółki kapitałowej jest niegodny z ww. Dyrektywą. Nie zmieniają tego regulacje przejściowe - art. 4 ust. 2 i art. 7 ust. 1 Dyrektywy 69/335, których treść została ustalona Dyrektywą nr 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. (Dz.U.L 156, s.23) w związku z przystąpieniem do Wspólnoty z dniem 1.01.1986 r. Hiszpanii i Portugalii. Regulacje to odnoszą się, zdaniem skarżącej, wyłącznie do tych państw. W konsekwencji skarżąca podniosła, że organ nie może, powoływać się na art. 7 ust. 1 i art. 4 ust. 2 Dyrektywy 69/335, w celu uzasadnienia wprowadzenia opodatkowania podatkiem kapitałowym pożyczek od udziałowców, ponieważ przepis ten nie był skierowany do Polski. Na tym tle skarżąca wskazała, że w świetle zasady pierwszeństwa stosowania prawa wspólnotowego i bezpośredniego skutki, jaki wywołuje art. 4 ust. 1 Dyrektywy 69/335, sprzeczne z jego dyspozycją są art. 1 ust. 1 pkt 1 lit.k) i pkt 2 oraz art. 1 ust. 3 pkt 2 ustawy pcc w zakresie, w jakim traktują pożyczki od udziałowców jako zmiany umowy spółki opodatkowane w efekcie według 0,5% stawki, podczas gdy norma prawa wspólnotowego nie przewiduje opodatkowania podatkiem kapitałowym tego typu transakcji. Strona skarżąca wskazuje także, że regulacje dotyczące opodatkowania pożyczek udzielonych przez udziałowców wprowadzono do polskiego ustawodawstwa wraz z nową ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych od dnia 1 stycznia 2001 r. (art. 1.ust.3 pkt 4 - pożyczkę udzieloną przez udziałowca uważa się za zmianę umowy spółki, co skutkowało opodatkowaniem takiej pożyczki degresywna stawką podatku 0,5-0,1%). W toku negocjacji akcesyjnych, mając świadomość niezgodności tych regulacji z prawem wspólnotowym zwolniono z opodatkowania pożyczki udzielone przez udziałowców (art.9 pkt 10 lit.h ustawy pcc). Zwolnienie obowiązywało od dnia 1.05.2004 r. do końca 2006 r. Od 1 stycznia 2007 r. zwolnienie to uchylono. Następnie w związku z koniecznością implementacji kolejnej dyrektywy 2008/7/WE ponownie wprowadzono zwolnienie z podatku od czynności cywilnoprawnych pożyczek udzielonych przez udziałowców (ustawa z 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych Dz. U. Nr 209, poz. 1319). W odpowiedzi na skargę, działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o oddalenia skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Dodatkowo, ustosunkowując się do zarzutów skargi, stwierdził, że harmonizacja polskiego prawa z prawem wspólnotowym, m in. w zakresie objętym ustawą o podatku od czynności cywilnoprawnych, nastąpiła przed akcesją, tj. przed 1 maja 2004 r., a wprowadzona w 2007 r. zmiana do tej ustawy nie stanowiła naruszenia zobowiązań traktatowych świetle uregulowań Dyrektywy 69/335. Dalej strona przeciwna powołała się na regulacje obowiązującej w Polsce na dzień 1 lipca 1984 r. (ustawa z 19 grudnia 1975 r. o opłacie skarbowej). Ponadto na potwierdzenie prawidłowości zajętego stanowiska organ powołał się na odpowiedź na interpelację poselska z 4 czerwca 2007 r. nr 7794 dotyczącą zgodności przepisów ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych z Dyrektywą 69/335. Sprawa była już rozpoznawana przez WSA we Wrocławiu, który wyrokiem z 26 maja 2009 r. uchylił zaskarżoną interpretację, stwierdzając, że została wydana (doręczona) po upływie ustawowego terminu, co skutkuje uznaniem za prawidłowe stanowiska wyrażonego przez wnioskodawcę we wniosku, od dnia następnego po upływie terminu. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Ministra Finansów, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 września 2010 r. (sygn. akt II FSK 1695/09) uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi, powołując się na uchwałę Izby Finansowej NSA z dnia 14.12.2009 r. sygn. akt II FPS 7/09. Postanowieniem z 24 listopada 2010 r. (sygn. akt I SA/Wr 1198/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), z uwagi na toczące się postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w analogicznej sprawie pod nr C-212/10. Postępowanie podjęto postanowieniem z dnia 4 lipca 2011 r. po wydaniu wyroku przez Trybunał w dniu 16 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: P.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). W tak określonym zakresie kognicji skargę w rozpoznawanej sprawie należy uznać za zasadną. Spór w sprawie dotyczy prawa do opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych pożyczki udzielonej przez udziałowca spółce kapitałowej (spółce z ograniczona odpowiedzialnością), mającej siedzibę na terytorium Polski. W zakresie opodatkowania gromadzenia kapitału obowiązuje dyrektywa Rady 69/335/EWG z 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, s 25) – dalej: "Dyrektywa 69/335". W motywach tej dyrektywy wskazano, że celem Traktatu ustanawiającego Europejska Wspólnotę Gospodarcza jest stworzenie unii gospodarczej o celach podobnych do rynku krajowego, a jednym z istotnych warunków osiągnięcia tego celu jest wspieranie swobodnego przepływu kapitału. Ponieważ obowiązujące w Państwach Członkowskich podatki pośrednie od gromadzenia kapitału (tj. od wkładu kapitałowego do spółek i przedsiębiorstw, opłaty stemplowe od papierów wartościowych) powodują nierówne traktowanie, podwójne opodatkowania i dysproporcje, które zakłócają swobodny przepływ kapitału, powinny być usunięte w drodze ujednolicenia. Zastrzeżono jednak, że ujednolicenie to musi być dokonane w taki sposób, aby konsekwencje dla budżetów Państw Członkowskich zredukować dla minimum. Realizując te cele Dyrektywa 69/335 w art. 1-9 ujednoliciła podatek od kapitału, zarówno, co do struktury, jak i co do stawki. Dyrektywa ta w art. 4 ust. 1 wymienia operacje objęte podatkiem kapitałowym, zaś w art. 4 ust. 2 operacje, które mogą nadal podlegać podatkowi kapitałowemu, w zakresie, w jakim były opodatkowane stawką 1% w dniu 1 lipca 1984 r. Operacja zaciągnięcia pożyczki przez spółkę kapitałowa, jeśli wierzyciel uprawniony jest do udziału w zyskach spółki została wymieniona w art. 4 ust. 2 lit.c Dyrektywy 69/335, co oznacza, że Państwa Członkowskie miały prawo do opodatkowania takich operacji pod warunkiem, że były one opodatkowane stawką 1% w dniu 1 lipca 1984 r. Stosowanie do art. 7 ust. 1 i 2 Dyrektywy 69/335 Państwa zwolnią z podatku kapitałowego operacje inne niż określone w art. 9 które w dniu 1 lipca 1984 r. były zwolnione z podatku lub opodatkowane stawką 0,50% lub niższą (ust. 1) Państwa Członkowskie mogą zwolnić z podatku kapitałowego wszystkie operacje inne niż określone w ust. 1 lub naliczyć od nich podatek o jednolitej stawce nie przekraczającej 1%. Dyrektywa 69/335 została uchylona z dniem 1 stycznia 2009 r. na mocy art. 16 dyrektywny Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz. U. L. 46. s.11). W dniu 1 lipca 1984 r. podatek kapitałowy, o jakim mowa w Dyrektywie 69/335, w Polsce regulowały przepisy ustawy z 19 grudnia 1975 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. nr 45, poz. 226). Opłacie skarbowej podlegały czynności polegające na utworzeniu spółki przez osoby fizyczne lub prawne. Przedmiot i stawkę opłaty skarbowej określało rozporządzenie Rady Ministrów z 16 maja 1983 r. (Dz. U. nr 34, poz.161) wydane na mocy delegacji ustawowej. Zgodnie z § 54 ust. 5 ww. rozporządzenia za kapitał zakładowy uważano również pożyczki udzielone spółce przez jednego ze wspólników lub udziałowców, jeśli ogólna suma niespłaconych pożyczek w dniu udzielenia pożyczki przekracza 50% kapitału zakładowego. Stawka podatku wynosiła wówczas 5 % kwoty pożyczki. Obowiązująca od 1 stycznia 2001 r. ustawa z 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych objęła swym zakresem opodatkowanie gromadzenia kapitału, w tym operacji wcześniej opodatkowanych opłatą skarbową. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, opodatkowaniu podlegało zawarcie umowy spółki i zmiana umowy spółki o ile prowadziła do zmiany podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Jednocześnie w myśl art. 1 ust. 3 ustawy pcc za zmianę umowy spółki uważano: dopłaty, pożyczki udzielone spółce przez wspólników (akcjonariuszy) oraz oddanie przez wspólnika (akcjonariusza) spółce rzeczy lub praw majątkowych od nieodpłatnego używania. Stawkę podatku od pożyczki udzielonej spółce kapitałowej przez udziałowca określał art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy pcc w zależności od kwoty pożyczki od 1% do 0,5% wartości pożyczki. Od dnia przystąpienia Polski do UE, tj. od 1 maja 2004 r., zmieniono ustawę o podatku od czynności cywilnoprawnych, ustawą z 19 marca 2003 r. o zmianie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2004 r. nr 6, poz. 42), zwalniając z podatku od czynności cywilnoprawnych pożyczki udzielone spółce kapitałowej przez wspólnika lub akcjonariusza. (art. 9 pkt 10 lit.h ustawy pcc). Zwolnienie to obowiązywało do końca 2006 r. Z dniem 1 stycznia 2007 r. zgodnie art. 2 pkt 9 lit.c) tiret trzecie ustawy z 15 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. nr 222, poz.1629) pożyczki udzielone spółce kapitałowej przez udziałowca/akcjonariusza zostały uznane za zmianę umowy spółki na podstawie art. 1 ust. 3 pkt 2 ustawy pcc i objęte jednolitą stawka 0,5% na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy pcc. Taki stan prawny obowiązywał do końca 2008 r. Z dniem 1 stycznia 2009 r. do art. 9 pkt 10 ustawy o p.c.c. dodano lit. i), który to przepis zwalnia od podatku od czynności cywilnoprawnych pożyczki udzielane przez wspólnika/akcjonariusza spółce kapitałowej. Nowelizacja ta, dokonana ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. Nr 209, poz. 1319), wiązała się z implementacją przez Polskę Dyrektywy Rady nr 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. i nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Wniosek o interpretację indywidualną Spółka złożyła 7 lipca 2008 r., przyjmując, że organ podatkowy udzielił interpretacji 7 października 2008 r. należy uwzględnić stan prawny obowiązujący na koniec 2008 r. Wówczas zgodnie z polskim prawem czynność udzielenia spółce kapitałowej pożyczki przez udziałowca/akcjonariusza podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych według stawki 0,5%. Odwołując się do przytoczonych unormować, obowiązujących w prawie polskim, należy stwierdzić, że wprowadzając od dnia przystąpienia Polski do UE, tj. od 1 maja 2004 r., zwolnienie z podatku od czynności cywilnoprawnych czynności, jaką jest udzielenie spółce kapitałowej pożyczki przez jej udziałowca lub akcjonariusza, Polska zrezygnowała z możliwości kontynuowania opodatkowania takich czynności. Nie mogła zatem ponownie tych czynności opodatkować, gdyż stosowanie do przepisów Dyrektywy 69/335 podatkowi kapitałowemu operacja udzielania spółce kapitałowej pożyczki przez udziałowca/akcjonariusza podlega opodatkowaniu tylko na zasadzie kontynuacji takich obciążeń podatkowych istniejących przed dniem akcesji (art. 4 ust. 2 Dyrektywy 69/335). Stanowisko takie zajął też TS UE w wyroku z 16 czerwca 2011 r. w sprawie C-212/10, stwierdzając, że ponieważ pożyczki udzielone spółce kapitałowej przez udziałowca/akcjonariusza podlegały w Polsce opodatkowaniu opłatą skarbową w dniu 1 lipca 1984 r., to w rozumieniu art. 4 ust. 2 Dyrektywy 69/335 Polska miała prawo przystępując do UE utrzymać opodatkowanie tych czynności podatkiem kapitałowym. Polska zrezygnowała jednak z tej możliwości wprowadzając stosowne zwolnienie podatkowe. Ponowne wprowadzenie opodatkowania tych czynności cywilnoprawnych nie było już możliwe w świetle art. 4 ust. 2 Dyrektywy 69/335, którego brzmienie odwołuje się do pojęcia ciągłości. Z punktu widzenia celu wskazanego w dyrektywie jedynie trudności budżetowe, jakie napotkałoby państwo członkowskie w razie zniesienie podatku kapitałowego uzasadniają utrzymanie przez to państwo istniejących obciążeń podatkowych. Uwzględniając zatem dokonaną w powołanym wyroku TS UE w sprawie C--212/10 wykładnię art. 4 ust. 2 Dyrektywy 69/335, należy stwierdzić, że obowiązująca w Polsce w latach 2007 –2008 regulacja związana z opodatkowaniem podatkiem od czynności cywilnoprawnych pożyczki udzielonej spółce kapitałowej przez udziałowca/akcjonariusza jest niezgodna z art. 4 ust. 2 Dyrektywy 69/335. Działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w P. , uznając stanowisko skarżącej Spółki przedstawione we wniosku o interpretację za błędne i wskazując na konieczność zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych od pożyczki udzielonej spółce kapitałowej przez udziałowca/akcjonariusza, na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit.k) i pkt 2 w związku z art. 1 ust. 3 pkt 2 ustawy pcc, naruszył art. 4 ust. 2 Dyrektywy 69/335. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia art. 200 ww. ustawy. Ponownie rozpoznając wniosek organ podatkowy winien uwzględnić stanowisko wyrażone w niniejszej sprawę przez Sąd.