I SA/Wr 1139/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia olejów smarowych postanawia: I. odrzucić skargę, II. oddalić wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 listopada 2018 r., pismem z dnia 19 listopada 2018 r., Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej doradcę podatkowego P. S. do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 21 listopada 2018 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie (pismo z dnia 27 listopada 2018 r.) doradca podatkowy P. S. wskazał, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy. Wobec nieprzedłożenia pełnomocnictwa przez w/w doradcę podatkowego, do usunięcia braków formalnych skargi przez osobiste podpisanie skargi w siedzibie tut. Sądu lub przez przesłanie podpisanego egzemplarza skargi terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, wezwano bezpośrednio skarżącą na adres kancelarii doradcy podatkowego. Niniejsze wezwanie zostało doręczone w dniu 12 grudnia 2018 r. Odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 18 grudnia 2018 r., udzielił pełnomocnik skarżącej wskazując, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w myśl art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.: dalej - p.p.s.a.) powinna spełniać wymogi pisma procesowego. Przepis ten stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Zgodnie z dyspozycją art. 37 § 1 p.p.s.a., gdy skargę wnosi pełnomocnik procesowy, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony. Braki formalne skargi podlegają sanowaniu zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. Ich nieuzupełnienie, pomimo wezwania Sądu, skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W stanie faktycznym sprawy, skarga została sporządzona w imieniu skarżącej przez doradcę podatkowego. Do skargi nie załączono jednak dokumentu pełnomocnictwa. Z uwagi na powyższe, Sąd wezwał pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to nie zostało jednak wykonane - pełnomocnik skarżącej stwierdził, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy, co nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia w/w braku formalnego skargi, zakreślony pełnomocnikowi skarżącej upłynął zatem bezskutecznie w dniu 28 listopada 2018 r. Wobec bezskutecznego wezwania pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd wezwał bezpośrednio stronę skarżącą do podpisania skargi lub nadesłania odpisu prawidłowo podpisanej skargi w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie bowiem z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 597/11; LEX nr 992608): "wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a., analizowana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa do sądu, winna prowadzić do rozumienia tego przepisu w ten sposób, że skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez osobę, która nie spełnia warunku uznania jej pełnomocnikiem procesowym zależy od zatwierdzenia tej czynności przez stronę." Strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi w zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 19 grudnia 2018 r. Mając na uwadze bezskuteczny upływ siedmiodniowego terminu zakreślonego skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w pkt I sentencji. Jednocześnie w pkt II sentencji, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak bowiem stanowi art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 700/14). Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która w myśl art. 247 p.p.s.a., wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy.