I SA/Wr 1140/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (spr.), Sędzia WSA Dagmara Dominik, Protokolant Paulina Wódka, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi A sp. z o.o. w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie : podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjny. Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. w S. jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W zaskarżonej interpretacji Minister Finansów uznał za nieprawidłowe stanowisko Spółki, iż w sytuacji, gdy pracodawca ponosi ustalone na zasadzie ryczałtu opłaty związane z dojazdem pracowników do i z miejsca wykonywania pracy, brak jest podstaw do ustalenia przychodu z tego tytułu po stronie pracownika. Organ interpretujący nie zgodził się z argumentacją Spółki, iż nieodpłatne świadczenie transportu dokonywane przez zakład pracy na rzecz pracowników, opłacane przez pracodawcę ryczałtowo, w sytuacji kiedy nie można ustalić, którzy pracownicy i w jakim zakresie korzystali z tego świadczenia, nie powoduje powstania obowiązku podatkowego po stronie pracownika. Organ stwierdził w tym zakresie, że nie ma trudności z ustaleniem wartości świadczenia przypadającego na poszczególnych pracowników. Istnieje bowiem możliwość zindywidualizowania wartości otrzymanego świadczenia. Pracodawca wykupując usługę u przewoźnika zakontraktuje określoną liczbę miejsc w środkach transportu firmy przewozowej, wyłącznie dla określonej grupy pracowników, czyli znanych z imienia i nazwiska. Pracodawca zatem wie komu udziela świadczenia w postaci dowozu do oraz z pracy. W konsekwencji znana będzie pracodawcy opłata jaką ponosi za konkretnego pracownika. Ponadto organ zaznaczył, iż o powstaniu obowiązku podatkowego po stronie pracownika nie decyduje ile razy pracownik faktycznie skorzystał z przewozu zorganizowanego przez zakład pracy (w ramach umowy z przewoźnikiem), ale sam fakt otrzymania od pracodawcy świadczenia w postaci możliwości korzystania z wykupionej u przewoźnika usługi. Nie ma zatem problemu z ustaleniem wartości przychodu przypadającego imiennie na pracownika. Dlatego, możliwość skorzystania z bezpłatnego transportu będzie stanowiła dla pracowników przychód podlegający opodatkowaniu w myśl art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.). Na rozprawie w dniu 7 grudnia 2010 r., obecny na niej pełnomocnik strony skarżącej, po poinformowaniu przez Sąd o treści postanowienia NSA z dnia 5 października 2010 r. o sygn. akt II FSK 541/09, wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W sprawie zawisłej pod sygn. akt II FSK 541/09, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 października 2010 r., przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, następujące zagadnienie prawne: "Czy wykupione przez pracodawcę pakiety świadczeń medycznych, których wartość nie jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), stanowią dla pracowników, którzy mają uprawnienie do ich wykorzystania, przychód z nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 tej ustawy?". Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, iż odpowiedź na pytanie zawarte w powołanym postanowieniu, będzie miała istotne znacznie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem dotyczy ono zbieżnego z tą sprawą zagadnienia prawnego, a to - sposobu opodatkowania nieodpłatnych świadczeń pracowniczych. Sąd zatem doszedł do przekonania, mając również na uwadze względy natury celowościowej, że wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. Wobec tego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s a., orzekł jak w sentencji postanowienia.