I SA/Wr 1140/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 1 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.S. i R.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 31 lipca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na w/w wymienioną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. skarżący wnieśli o wstrzymanie jej wykonania powołując się na przesłankę "trudnych do odwrócenia skutków", jakie może spowodować wykonanie –na obecnym etapie – decyzji stanowiącej przedmiot zaskarżenia w sprawie. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali na niebezpieczeństwo wypowiedzenia im umowy kredytowej na dom, wyrazili również obawę o możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, która stanowi wyłączne źródło ich dochodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej P.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jakkolwiek powołany przepis posługuje się - w odniesieniu do przesłanek wstrzymania wykonalności aktu - zwrotami niedookreślonymi, niemniej, już samo językowe znaczenie pojęcia "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" czy "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" wskazuje, że nie każdy uszczerbek majątkowy związany z wykonalnością decyzji podpadać będzie pod hipotezę tego przepisu. Tak też obie przesłanki interpretowane są w orzecznictwie, gdzie przyjmuje się, że przesłanki wstrzymania wykonalności aktów administracyjnych, statuowane przepisem art. 61 § 3 P.p.s.a., dotyczą tylko takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). W orzecznictwie sądowym powszechnie aprobowany jest pogląd, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Przy czym zwraca się również uwagę, że dla uznania zasadności wniosku nie wystarczą same twierdzenia strony, co oznacza, że niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. strona winna poprzeć stosowną dokumentacją (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, oraz, z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). W stanie faktycznym sprawy, skarżący, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ogólnie podnieśli, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować nieodwracalne skutki w ich majątku w postaci wypowiedzenia umowy kredytowej na dom, a także, utraty możliwości prowadzenia przez nich działalności gospodarczej wskutek braku środków pieniężnych. Ocena tak skonstruowanego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie, odniesiona do ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., rozważanych jako prawne podstawy możliwości wstrzymania aktów administracyjnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie uprawniała – w ocenie Sądu – do orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu. Dla uznania zasadności złożonego w sprawie wniosku nie wystarcza powołanie się w szczególności – jak to miało miejsce w sprawie – na samą wysokość zobowiązania podatkowego ciążącego na stronie, albowiem niezbędnym warunkiem pozytywnej oceny wniosku jest przede wszystkim wskazanie w nim przez wnioskodawcę, na ile odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację strony w kontekście ujemnych następstw o jakich mowa w powołanym przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sygnalizowanego wymogu nie spełnia natomiast sama tylko hipotetyczna możliwość wypowiedzenia umowy kredytowej na dom, jak i, nie poparta żadnymi szczegółowymi przesłankami, sama tylko obawa skarżących co do niebezpieczeństwa zaprzestania prowadzenia bieżącej działalności gospodarczej. Skutecznego argumentu przemawiającego za wstrzymaniem wykonalności zaskarżonego aktu nie może również stanowić okoliczność, że źródłem dochodów obojga skarżących jest właśnie działalność gospodarcza. Wymaga podkreślenia, że ogólnikowa treść wniosku nie pozwalała Sądowi na ocenę kondycji finansowej prowadzonych przez skarżących przedsięwzięć gospodarczych, zaś pełnego i rzetelnego obrazu tej działalności nie może stanowić, znajdujące się w aktach sprawy, zestawienie przychodów i rozchodów, sporządzone na podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów za pierwsze półrocze 2012 r. Okoliczność odnotowania w urządzeniach księgowych straty nie oznacza bowiem jeszcze faktu, że działalność ta nie przynosi dochodów. Jak wynika z tego zestawienia, ujemny wynik prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej jest stratą jedynie podatkową, co oznacza, że strata ta jest jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami, nie oznacza natomiast realnego braku środków finansowych. Uzupełniająco należy dodać, że - rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji - Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.