I SA/Wr 1160/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Gminy Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpoznania sprawy łącznego zobowiązania pieniężnego A.i G. K. za rok 2006 postanawia: odrzucić skargę. Skargę na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wniósł Burmistrz Gminy Ż. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o odrzucenie skargi zarzucając, że Burmistrzowi Gminy Ż. nie przysługuje legitymacja do złożenia skargi na rozstrzygnięcie organu podatkowego II instancji. Na uzasadnienie swojego stanowiska Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2005 r. (sygn. akt OSK 1017/04) zgodnie z którym, gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w I instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej u.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma interes prawny. Kryterium interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymaga wykazania, że zaskarżony akt stanowi rozstrzygnięcie o indywidualnych prawach i obowiązkach wnoszącego skargę. Interes prawny jako legitymacja do wniesienia skargi pozostaje zatem w ścisłym związku z pojęciem strony postępowania w ramach którego zaskarżony akt został wydany. Nawiązując do stanu fatycznego sprawy, problem dopuszczalności złożenia przez jednostkę samorządu terytorialnego skargi na decyzję organu odwoławczego wydaną w sprawie w której organ tej jednostki orzekał w I instancji był przedmiotem licznych orzeczeń sądowych. Ukształtowana na tym tle linia orzecznictwa zgodnie przyjmuje, że organ administracji publicznej rozstrzygający sprawę administracyjną indywidualnego podmiotu nie ma statusu strony postępowania administracyjnego prowadzonego w tej sprawie przez organ administracji II instancji. Organowi temu nie służy zatem prawo złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie obejmuje go bowiem pojęcie "każdy", użyte w art. 50 § 1 u.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 818/05). O niedopuszczalności wniesienia przez gminę (reprezentowaną przez burmistrza) skargi na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpływ miała ustrojowa pozycja gminy działającej tu jako organ realizujący określone władztwo administracyjne. Zagadnienie to stanowiło przedmiot rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 24 maja 2006 r. (sygn. akt II FSK 818/05), gdzie Sąd wskazał, że rola jednostki samorządu terytorialnego wyznaczona jest przepisami prawa pozytywnego. Zgodnie z zaprezentowanym w tym orzeczeniu poglądem, jednostka samorządu terytorialnego postrzegana w kategoriach osoby prawnej "może być stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych jakie przepisy o postępowaniu administracyjnym przyznają stronom tego postępowania. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego też względu, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego". Z przedstawionym poglądem, który Sąd orzekający w całości podziela, koresponduje także stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2005 r. (sygn. akt OSK 1017/04) gdzie Sąd ten podkreślił, że włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Jako nie do przyjęcia Naczelny Sąd Administracyjny uznał stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwienia sprawy z zakresu administracji publicznej. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w całości podzielił zasadność podniesionych w odpowiedzi na skargę zarzutów Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. i uznał, że Burmistrz Gminy Ż., z upoważnienia którego została wydana decyzja I instancji, nie posiadał legitymacji do złożenia skargi na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o uchyleniu tej decyzji. Wniesienie skargi przed podmiot nieuprawniony w rozumieniu art. 50 § 1 u.p.s.a. stanowi o niedopuszczalności skargi, co uzasadniało jej odrzucenie zgodnie z dyspozycją przepisu art. 58 § 1 pkt 6 u.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia. Niezależnie od wskazanych wyżej przyczyn odrzucenia skargi, Sąd przy tej okazji uznał za konieczne także nawiązanie do podniesionego w skardze zarzutu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Argumentacja wnoszącego skargę wskazuje bowiem na nieznajomość przepisów ordynacji podatkowej lub ich wybiórcze stosowanie. Nie można wszak pominąć faktu, iż stanowisko wyrażone przez organ I instancji nie znajduje oparcia w dyspozycji art. 12 § 5 Ordynacji podatkowej, który to przepis reguluje zasady obliczania terminów procesowych w sytuacji gdy ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od prawy. Jak stanowi powołany przepis, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się dzień następny po dniu lub dniach wolnych od pracy. Jak wynika z akt sprawy, państwo A. i G. K. decyzję Burmistrza Gminy Ż. otrzymali w dniu [...]. Ustawowy termin do wniesienia odwołania, wynoszący 14 dni, rozpoczął zatem swój bieg w dniu [...] i kończył się w dniu [...]. Z uwagi jednak na fakt, iż ostatni dzień terminu, tj. [...] przypadał w sobotę, termin ten, stosowanie do dyspozycji art. 12 § 5 Ordynacji podatkowej, ulegał wydłużeniu do pierwszego, roboczego dnia jaki nastąpił po dniu ustawowo wolnym od pracy. W tym przypadku był to dzień [...] (poniedziałek). Do tego też dnia podatnicy mogli skutecznie złożyć odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Skoro zatem podatnicy odwołanie złożyli w dniu [...], brak było podstaw prawnych do uznania, iż doszło do uchybienia terminu w sprawie. Zgodnie z powyższym, podniesiony w skardze zarzut uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest całkowicie chybiony i świadczy – w ocenie Sądu – o braku znajomości przepisów ordynacji podatkowej przez organ I instancji. Niejako na marginesie należy wskazać, iż naruszenie przepisu art. 12 § 5 Ordynacji podatkowej nie było jedynym uchybieniem procedury jakiego nie ustrzegł się Burmistrz Gminy Ż. Niemniej, z uwagi na wskazane wyżej przyczyny odrzucenia skargi, Sąd pominął w tym miejscu szczegółowe omówienie dostrzeżonych wadliwości, na które słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.