I SA/Wr 1162/14

Wrocław, dnia 20 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2013 r., [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: 1) umorzyć postępowanie; 2) zwrócić A we W. kwotę 457 (słownie: czterystu pięćdziesięciu siedmiu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kwotę 240 (dwustu czterdziestu) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. A we W. (dalej jako skarżąca) wniosła w dniu 7 marca 2014 r. skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 17 grudnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług W uzasadnieniu podała, że zaskarżoną interpretacją organ podatkowy odmówił jej prawa do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w zakresie świadczonych przez nią usług doskonalenia zawodowego urbanistów. Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W dniu 9 kwietnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wydał interpretację indywidualną nr [...], na mocy której uwzględnił w całości skargę skarżącej i uznał jej stanowisko, zawarte we wniosku z dnia 20 czerwca 2011 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, za prawidłowe. W uzasadnieniu podniósł, że sądownictwo administracyjne stoi jednomyślnie na stanowisku, że art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy z dnia 11 kwietnia 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity, Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dotyczący zwolnienia od podatku od towarów i usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, implementuje w sposób niewłaściwy art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE. W konsekwencji w sprawie powinien znaleźć bezpośrednie zastosowanie wspomniany przepis Dyrektywy. W oparciu o jego treść, zwolnienie od podatku przysługuje w razie łącznego spełnienia dwóch warunków: - świadczone usługi muszą być usługami kształcenia zawodowe bądź przekwalifikowania; - usługi te muszą być świadczone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje uznane przez państwo członkowskie za mające podobne cele. Zdaniem organu podatkowego, oba te warunki zostały spełnione w sprawie, albowiem opisane przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej usługi spełniają definicję kształcenia zawodowego zawartą w art. 44 rozporządzenia wykonawczego Rady Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r., ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu wartości dodanej, zaś sama skarżąca jest podmiotem prawa publicznego w rozumieniu Dyrektywy. Wskazaną interpretację indywidualna organ podatkowy doręczył skarżącej w dniu 14 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Postępowanie podlega umorzeniu. Art. 54 § 3 p.p.s.a. reguluje instytucję autokontroli działalności organu administracyjnego w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Zgodnie ze wskazanym przepisem, organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w ramach swojej właściwości uwzględnić wniesioną skargę w całości. Dyrektor Izby Skarbowej w P. wydając interpretację indywidualną nr [...], uwzględnił skargę skarżącej co do jej wszystkich żądań. W tej sytuacji dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało je umorzyć. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 201 § 1 w zw. z art. 200 oraz 205 § 2 i 4 p.p.s.a., w myśl których, w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu administracji publicznej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, obejmującego wynagrodzenie i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej określono na podstawie § 14 ust 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Do niezbędnych kosztów celowego dochodzenia praw Sąd zaliczył także opłatę skarbowej w kwocie 17 zł od złożonego pełnomocnictwa, o której mowa w ustawie z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 1282 ze zm.).