I SA/Wr 1162/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2018 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze na ww. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia argumentując go przesłanką wystąpienia znacznej szkody. Spełnienie tej przesłanki w stanie faktycznym sprawy skarżąca odnosiła do zarzutu błędnego wyliczenia kosztów egzekucyjnych (które w jej ocenie zostały zawyżone), a które obciążają stronę skarżącą jako wierzyciela w myśl przepisu art. 64c § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, dalej: u.p.e.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302, zwana dalej: p.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zwrócić uwagę, że użyte w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wydania orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu stanowią pojęcia nieostre, wymagające konkretyzacji w materiale dowodowym, który powinien przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 542/15, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd, dla powodzenia wniosku nie będą wystarczające jedynie ogólnikowe twierdzenia wnioskodawcy co do niebezpieczeństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w ww. przepisie. Należy dodać, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia (lub jego wyegzekwowanie), ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Poddając ocenie w myśl przedstawionych kryteriów złożony w sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, że jego uzasadnienie cechuje duży stopień ogólnikowości, nie pozwalający ocenić, czy skutki związane z jego wykonalnością istotnie mogą wywołać niebezpieczeństwo szkody o jakiej mowa w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z treści wniosku sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika, obawę wystąpienia szkody o jakiej mowa w ww. przepisie strona skarżąca łączy z zarzutem błędnego naliczenia wysokości kosztów egzekucyjnych, które jako wierzyciel, obowiązana jest ponieść z uwagi na okoliczności wymienione w art. 64c § 4 u.p.e.a. W treści uzasadnienia wniosku nie zawarto natomiast ani szczegółowych informacji na temat aktualnej sytuacji finansowej wnioskodawcy, ani też, nie uprawdopodobniono negatywnego wpływu wykonania zaskarżonego postanowienia na sytuację majątkową skarżącego. Tak zredagowany wniosek uniemożliwia Sądowi ocenę prawdopodobieństwa wystąpienia szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. poza jedynie samą przesłanką uregulowania należności, która w przyszłości może okazać się zawyżona. Należy przy tym zwrócić uwagę, że w przypadku takiej ewentualności i uwzględnienia skargi, tak rozumiana szkoda będzie mieć jednak charakter odwracalny, co związane jest z naturą świadczeń pieniężnych jako takich. W nawiązaniu do argumentacji wniosku którą strona łączy z kwestionowaniem legalności zaskarżonego postanowienia należy również wyjaśnić, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z jego wykonaniem przed rozpoznaniem skargi. Przy ocenie zasadności wniosku Sąd nie może zatem kierować się przesłankami ewentualnej zasadności skargi, czego na tym etapie sprawy Sąd nie rozważał. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.