I SA/Wr 1182/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie: Sędzia NSA Halina Betta, Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Protokolant: Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we . z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...], po zwróceniu przez organ II instancji (postanowienie z dnia [...] Nr [...]) organowi kontroli skarbowej w celu dokonania wymiaru uzupełniającego oraz zmiany w tym zakresie wydanej decyzji dnia [...] Nr [...] określającej spółce A zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. oraz odsetki za zwłokę, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił spółce A zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w kwocie 21.744 zł. oraz wysokość odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy w kwocie 1.314,60 zł. W wyniku dokonanego wymiaru uzupełniającego stwierdzono, że Spółka w 2003 r. winna zadeklarować dochód podlegający opodatkowaniu w wys. 80.535 zł. oraz podatek w wys. 21.744 zł. Stwierdził organ I instancji zaniżenie przychodów do opodatkowania z tytułu użyczenia pomieszczeń produkcyjnych, magazynowych i administracyjnych firmie B w wys. 48.433,76 zł. oraz nie uznał za koszty uzyskania przychodów - dochodów z najmu pomieszczeń administracyjnych w kwocie 4.098,36 zł. i wydatków poniesionych na zakup oleju opałowego, który nie został zużyty w 2003 r. w kwocie 7.327,87 zł. Pozostałe wydatki poniesione w 2003 r. zaliczone w koszty uzyskania przychodów jak: wydatki poniesione na obsługę kredytu przeznaczonego na zakup owoców mrożonych w kwocie 9.733,60 zł. nie były kwestionowane, natomiast wydatki na przechowanie mrożonek w kwocie 51.520 zł. zadeklarowane jako koszty podatkowe w zeznaniu za 2002 r. winny stanowić koszty uzyskania przychodów 2002 r. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Do przychodów podlegających opodatkowaniu zaliczono, na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wartość nieodpłatnego świadczenia w kwocie 48.433,76 zł., które zostało ustalone w związku z udostępnieniem przez spółkę A firmie B w okresie od 1.01.2003 do 20.05.2003 r. do używania pomieszczeń produkcyjnych i magazynowych. Pomieszczenia te zostały wniesione do Spółki przez jej udziałowca W.B. na podstawie uchwały Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 20.06.2002 r. podwyższającej kapitał zakładowy Spółki. W. B. – większościowy udziałowiec Spółki pokrył udziały kwotą 60,13 zł. oraz aportem rzeczowym w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ kodeksu cywilnego o wartości 4.432.939,87 zł. stanowiącym część B, składającym się z działki nr 326/3 o pow. 0,49ha z budynkiem produkcyjno-biurowym i magazynowym, udziału w 3/12 działki nr 326/4 o pow. 0,41 ha zabudowanej budynkiem administracyjnym, środków trwałych i wyposażenia nie będącego środkami trwałymi, służących do prowadzenia przedsiębiorstwa. Ustalając wartość nieodpłatnego świadczenia uwzględniono, że firma B użytkowała część nieruchomości składającej się z warsztatu oraz magazynu i urządzeń o pow. 285,60 m², magazynu opakowań i cukru i pomieszczeń technicznych w poziomie przyziemia i na dwóch poziomach o pow. 245,70 m², ciągu produkcyjnego z kotłownią i zapleczem socjalnym powierzchni pomocniczej o pow. 305,10 m², budynku przeznaczonego do bezpośredniej produkcji oraz kotłowni i zaplecza socjalnego o pow. 589,80 m². Łącznie użytkowana powierzchnia przez B wynosiła 1.426,20 m². W skład wniesionego aportu wchodziła m. in. kompletna linia do produkcji przetworów owocowo – warzywnych, wykorzystywana do maja 2003 r. przez B, w pomieszczeniach wniesionych aportem do Spółki. Przyczyną powstania Spółki A było rozdzielenie produkcji na produkcję dżemów i musów na nowoczesnej linii produkcyjnej, czym miała zająć się Spółka, oraz produkcję soków i dodatków do lodów, co miało stanowić produkcję B w pozostawionym sobie budynku produkcyjnym, magazynowym oraz nowo wybudowanej chłodni. Przesłuchani, na wniosek strony, świadkowie – pracownicy w większości nie pamiętali zdarzeń z 2002 i 2003 r., nie orientowali się jakie środki trwałe, w wyniku podziału, do kogo zostały przydzielone, pracowali w pomieszczeniach i na maszynach firmy B, co do wykorzystania lini technologicznej nowej czy starej zeznania są sprzeczne. Z ewidencji spółki A wynika, że w okresie od czerwca 2002 r. do maja 2003 r. nie prowadziła ona żadnej działalności w zakresie przetwórstwa owocowo-warzywnego, produkcję tę rozpoczęła dopiero w maju 2003 r. Ustalono, że dżemy, marmolady i powidła od połowy 2002 r. do końca kwietnia 2003 r. produkowała B w pełnym i niezmienionym zakresie, który uległ ograniczeniu do poziomu ¼ dotychczasowej produkcji w związku z rozpoczęciem nowego sezonu w maju 2003 przez spółkę A. Koszty energii elektrycznej w spornym okresie zużywanej w halach produkcyjnych strony ponosiła B, natomiast Spółka nie ponosiła za ten okres żadnych kosztów utrzymania obiektów tj. energii elektrycznej, wody, oleju opałowego do ich ogrzewania. Pojemności zbiorników na olej opałowy, znajdujących się przy obu podmiotach potwierdzają fakt prowadzenia większej produkcji w budynkach należących do Spółki, aniżeli w budynkach pozostałych przy firmie B. Na podstawie tabel amortyzacyjnych oraz zapisów na koncie kosztowym 401 – amortyzacja 2002 i 2003 stwierdzono, że przekazane aportem spółce A linie produkcyjne do produkcji przetworów Spółka rozpoczęła amortyzować dopiero od maja 2003 r., tj. momentu rozpoczęcia samodzielnej produkcji. Ustalenie, iż Spółka otrzymała w 2003 r. nieodpłatne świadczenie skutkuje uznaniem nierzetelności ksiąg, zobowiązując do zastosowania art. 193 Ordynacji podatkowej. Dokonując ustalenia wartości nieodpłatnego świadczenia oparły się organy na informacjach o aktualnych cenach ofertowych i zrealizowanych porównywalnych obiektów zlokalizowanych we W., [...], M. uzyskanych z Centralnego Biura Wrocławskiej Giełdy Nieruchomości, wg których ceny najmu kształtowały się w granicach od 8,00 zł. do 14,00 zł. za 1 metr² powierzchni plus media. Przyjęta średnia stawka wyjściowa wynosiła 11,00 zł. za 1 m², uwzględniając jeszcze poniesione przez użytkującego nakłady na nieruchomość pomniejszono tę stawkę o 15%, co dało stawkę 9,35 zł. za 1 m². Ponadto stawkę tę pomniejszono o wskaźnik inflacji za poszczególne lata 2003 – 2008, wyliczając wartość użytkowania powierzchni produkcyjnych i magazynowych wraz z zapleczem wynosi w okresie od 1.01. do 30.04.2003 r. kwotę 8,49 zł. za 1 m². Cenę tę porównano z ceną najmu określoną w Operacie szacunkowym nieruchomości z dnia 28.06.2001r. sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego w celu wyceny przedmiotu aportu i okazało się, że jest ona zbliżona do ustalonej ceny rynkowej, którą biegły przyjął w odniesieniu do najmu 1 m² pow. produkcyjnej w kwocie 12,00 zł., a za najem 1 m² pow. magazynowej – 6,00 zł. W miejscowości siedziby Spółki znajdują się tylko jej i firmy B obiekty produkcyjne. Ostatecznie organ II instancji uznał, iż prawidłowo została ustalona wartość nieodpłatnego świadczenia z tytułu użytkowania powierzchni budynków należących do Spółki przez B, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, co znalazło odzwierciedlenie w wyroku WSA z dnia 23.09.2009r. (sygn. ISA/Wr 222/09) potwierdzającym prawidłowość wyceny wartości nieodpłatnego świadczenia z tytułu udostępnienia przez Spółkę tej samej powierzchni użytkowej firmie B w 2002 r. Odnośnie pobranego przez Spółkę kredytu w Banku [...] w dniu 26.06.2002 r. przeznaczonego m. in. na zakup od firmy B mrożonek owoców zaliczono w koszty uzyskania przychodów 2003 r. kwotę 9.733,60 zł. Dokonano zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 51.520 zł. z tytułu opłaty za przechowywanie mrożonek, uznanych jako koszty uzyskania przychodów Spółki w 2002 r., co zostało uznane za prawidłowe w wyroku WSA z dnia 23.09.2009r. (sygn. ISA/Wr 222/09). Wskazał organ, że zaliczenie przedmiotowej opłaty do kosztów 2002 r. nastąpiło na skutek uznania zarzutu Spółki w tym zakresie w postępowaniu podatkowym dotyczącym 2002 r. Podzielił organ odwoławczy prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie korekty kosztów uzyskania przychodów o kwotę 4.098,36 zł. zaksięgowaną przez stronę w ciężar konta 403. Kwotę tę z tytułu czynszu najmu pomieszczeń biurowych firmie B spółka A zaliczyła w ciężar kosztów uzyskania przychodów 2003 r.. Tymczasem czynsz ten, zgodnie z art. 12 ust. 3 i ust. 3c ustawy stanowi przychód. Płatność czynszu ustalona została jednorazowo w terminie do października 2004 r. Za prawidłowe uznał organ wyłączenie z kosztów uzyskania przychodu 2003 r. kwoty 7.327,87 zł. poniesionej w dniu 30.12.2003 r. na zakup oleju opałowego. Wskazał organ, że produkcję dżemów, marmolad i powideł spółka A rozpoczęła w maju 2003 r. i trwała do dnia 22.12.2003 r. Zatem nabyty w dniu 30.12.2003 r. olej opałowy ma związek z działalnością produkcyjna prowadzoną w 2004 r., zatem, na podstawie art. 15 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kwota 7.327,87 zł. stanowi koszt uzyskania przychodów 2004 r. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia stwierdził organ wskazując na przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej termin przedawnienia zobowiązania upłynąłby z dniem 31 grudnia 2009r. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 i art. 70 § 7 pkt 2 Ordynacji termin przedawnienia został przesunięty o 516 dni, bowiem skargę na decyzję organu II instancji z dnia [...] nr [...] Spółka wniosła w dniu 9.03.2009 r., a prawomocny wyrok WSA z dnia 23.09.2009 r. sygn. ISA/Wr 356/09 wpłynął do organu II instancji w dniu 6.01.2010 r. – zawieszenie nastąpiło przez okres 298 dni; natomiast skargę na decyzję organu II instancji z dnia [...] nr [...] strona wniosła dnia 19.03.2010 r., a doręczenie organowi II instancji prawomocnego wyroku WSA z dnia 20.07.2010 r. sygn. ISA/Wr 451/10 nastąpiło w dniu 22.10.2010 r. – zawieszenie trwało 218 dni. W skardze od powyższej decyzji strona skarżąca wnosząc o jej uchylenie zarzuciła naruszenie: art. 121, art. 125 w zw. z art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej przez nie zastosowanie tych przepisów, co spowodowało przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy, na które strona nie miała wpływu, co spowodowało, że określenie zobowiązania podatkowego stronie trwało 5 lat, oraz przerwanie terminu przedawnienia o 516 dni, wobec czego tak prowadzone postępowanie nie może budzić zaufania; art. 21 § 2 Ordynacji przez nie zastosowanie tego przepisu, bowiem brak sporządzenia protokołu badania ksiąg podatkowych skutkuje niemożnością określenia ich nierzetelności i określenia innej wysokości zobowiązania podatkowego, aniżeli wykazana w zeznaniu; art. 21 § 3 i art. 207 Ordynacji podatkowej przez zastosowanie tego przepisu mimo braku ku temu podstaw; art. 53a Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, bowiem niewłaściwie ustalono wysokość zaliczek na podatek dochodowy za sporne miesiące, co spowodowało niewłaściwe ustalenie kwot odsetek. Ponadto podtrzymała strona zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a to: naruszenie art. 125, art. 121 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej przez niezastosowanie tych przepisów co spowodowało przewlekłe prowadzenie sprawy; art. 70 § 1 Ordynacji przez niezastosowanie tego przepisu i określenie wysokości zobowiązania po upływie przedawnienia. Natomiast w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] strona zarzuciła naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i 2, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji; art. 13 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, art. 21 § 3 Ordynacji w zw. z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej; art. 53a Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację z jej uzasadnienia, ustosunkowując się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga na uwzględnienie nie zasługuje. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w ramach przysługującej sądowi administracyjnemu kognicji wynikającej z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stwierdził Sąd, że nie narusza ona prawa w sposób skutkujący jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na wstępie zauważyć należy, że zaskarżona decyzja wydana została w wyniku dwukrotnych uchyleń decyzji organu II instancji przez Sąd (wyrok z dnia 23.09.2009r. sygn. ISA/Wr 356/09) i z dnia 20.07.2010 r. (sygn. ISA/Wr 451/10), z przyczyny naruszenia przez organ II instancji zakazu orzekania w postępowaniu odwoławczym na niekorzyść strony odwołującej się oraz naruszeniem przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej. Będącą przedmiotem skargi decyzją, określającą zobowiązanie strony skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r., organy podatkowe stwierdziły zaniżenie przychodów do opodatkowania z tytułu użyczenia pomieszczeń produkcyjnych, magazynowych i administracyjnych firmie B w wys. 48.433,76 zł. oraz wyłączyły z kosztów uzyskania przychodów - dochodów z najmu pomieszczeń administracyjnych w kwocie 4.098,36 zł., wydatków poniesionych na zakup oleju opałowego, który nie został zużyty w 2003 r. w kwocie 7.327,87 zł., wydatków na przechowanie mrożonek w kwocie 51.520 zł. zadeklarowanych jako koszty podatkowe w zeznaniu za 2002 r., które winny stanowić koszty uzyskania przychodów 2002. Wydatków poniesionych w 2003r. na obsługę kredytu przeznaczonego na zakup owoców mrożonych w kwocie 9.733,60 zł., zaliczonych w koszty uzyskania przychodów, nie kwestionowano. Ustalając przychody z tytułu nieodpłatnego świadczenia w kwocie 48.433,76 zł. polegającego na nieodpłatnym udostępnieniu przez stronę skarżącą firmie B pomieszczeń produkcyjnych, magazynowych w okresie od czerwca 2002 r. do 20.05.2003 r. ustalił organ, że udziałowiec strony skarżącej W.B. na podstawie uchwały zgromadzenia wspólników z dnia 20.06.2002 r. o podwyższeniu kapitału zakładowego wniósł do Spółki udziały gotówką oraz aportem rzeczowym w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa stanowiącego część B. Mimo, iż nieruchomości B zostały wniesione do Spółki skarżącej aportem, w dalszym ciągu, aż do 20 maja 2003 r. były wykorzystywane nieodpłatnie przez B, do produkcji przetworów. Jak wynika z zeznań W.B. u podstaw powstania spółki A legł zamiar rozdzielenia dotychczasowej produkcji między te dwa podmioty – spółka A miała produkować dżemy i musy, natomiast firma B - soki i dodatki do lodów. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy – przesłuchania świadków, zeznania W.B., ewidencję strony skarżącej, wysokość kosztów energii zużytej w tym czasie w hali produkcyjnej przekazanej aportem stronie skarżącej poniesionych przez B, jak również kosztów wody i zakupu oleju opałowego, tabele amortyzacyjne skarżącej oraz zapisy na koncie kosztowym pozwoliły na ustalenie, że niewątpliwie od czerwca 2002 r. do 20 maja 2003 r. w przekazanych stronie skarżącej aportem nieruchomościach i urządzeniach produkcję prowadziła firma B. Dopiero w maju 2003 r., wraz z rozpoczęciem nowego sezony skupu truskawek nastąpiło rozpoczęciem produkcji przetworów owocowo – warzywnych przez stronę skarżącą, łącząc się z jednoczesnym spadkiem produkcji B do poziomu ¼ dotychczasowej produkcji, od tego czasu też strona skarżąca zaczęła amortyzować linie produkcyjne. Ustalając, iż strona skarżąca uzyskała przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia w związku z udostępnieniem do użytkowania pomieszczeń i linii produkcyjnych B, których nie ujęła w księgach podatkowych, kwestionując ich rzetelność, zgodnie z regułami art. 193 Ordynacji podatkowej, podstawę opodatkowania ustaliły organy na podstawie posiadanych, zgromadzonych w toku postępowania dowodów. Wartość nieodpłatnego świadczenia organy podatkowe ustaliły kierując się zasadą wynikającą z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, wg którego "Za przychód z nieruchomości udostępnionych nieodpłatnie w całości lub w części do używania innym osobom prawnym i fizycznym oraz jednostkom organizacyjnym nie mającym osobowości prawnej, z zastrzeżeniem ust. 3, uważa się równowartość czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu lub dzierżawy nieruchomości, ustaloną na podstawie przeciętnej wysokości czynszów stosowanych w danej miejscowości przy najmie lub dzierżawie nieruchomości tego samego rodzaju." Dążąc do wypełnienia normy cytowanego przepisu organy podatkowe uzyskały informację o aktualnych cenach ofertowych i zrealizowanych porównywalnych obiektów położonych we W., w [...], w [...] i [...] z Centralnego Biura Wrocławskiej Giełdy Nieruchomości, a ustaloną cenę najmu, pomniejszoną o poniesione przez użytkującego nakłady na nieruchomość w wys. 15% oraz pomniejszoną o wskaźnik inflacji w latach 2003 – 2008 – ostatecznie wynoszącą 8,49 zł./m² powierzchni produkcyjnych i magazynowych, porównano z ceną najmu określoną w operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę dnia 28.06.2001 r., sporządzonym w celu wyceny aportu wnoszonych nieruchomości do skarżącej Spółki, która wyniosła 12,00/m² za powierzchnię produkcyjną i 6 zł./m² powierzchni magazynowej. Jak widać przyjęta przez organ cena 8,49 zł./m² powierzchni, bez rozróżnienia na magazynową czy produkcyjną jest zbliżona do średniej ceny ujętej w operacie szacunkowym. Jak słusznie podniósł to organ podatkowy, nie było możliwości ustalenia stawek czynszowych na podstawie obowiązujących w miejscowości, w której położone są nieruchomości skarżącej, bowiem w miejscowości tej poza obiektami użytkowanymi przez B i skarżącą Spółkę nie ma innych obiektów produkcyjnych. Zresztą strona skarżąca nie odniosła się do przyjętych stawek czynszu w sposób, który umożliwiłby organom ich weryfikację i skonfrontowanie z dokonanymi ustaleniami. Skutkuje to uznaniem, iż ustalony przez organy podatkowe przychód z tytułu udostępnienia B nieodpłatnie obiektów produkcyjnych w wysokości 48433,76 zł. nie budzi wątpliwości. Na marginesie tylko zauważyć należy, iż sposób ustalenia przychodu oraz wysokość przyjętych stawek z powyższego tytułu w odniesieniu do poszczególnych miesięcy 2002 r. zostały uznane za prawidłowe, co znalazło odzwierciedlenie w wyroku WSA z dnia 23.09.2009 r. (sygn. ISA/Wr 222/09) dotyczącym zobowiązania strony skarżącej z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. Prawidłowo także organy podatkowe wyłączyły z kosztów uzyskania przychodów 2003 r. kwotę 51.520 zł. z tytułu opłaty za przechowywanie mrożonek, które zostały uznane jako koszty uzyskania przychodów Spółki w 2002 r., jako wydatek poniesiony na przechowywanie owoców. Jak zauważył organ odwoławczy, strona skarżąca w odwołaniu z dnia 24.11.2008 r. od decyzji organu I instancji z dnia [...] określającej jej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. wnioskowała o uznanie tego wydatku za koszty uzyskania przychodów 2002 r., co zostało przez organ uwzględnione. Rozstrzygnięcie to zostało uznane za prawidłowe również przez WSA w powołanym już wyroku dotyczącym rozliczenia zobowiązania w podatku dochodowym za 2002 r. (sygn. ISA/Wr 222/09). Prawidłowe jest także rozstrzygnięcie organu odwoławczego w zakresie korekty kosztów uzyskania przychodów o kwotę 4.098,36 zł. zaksięgowaną przez stronę w ciężar konta 403. Kwotę tę z tytułu czynszu najmu pomieszczeń biurowych firmie B spółka A zaliczyła w ciężar kosztów uzyskania przychodów 2003 r.. Tymczasem czynsz ten, zgodnie z art. 12 ust. 3 i ust. 3c ustawy stanowi przychód. Płatność czynszu ustalona została jednorazowo w terminie do października 2004 r. Kolejna korekta kosztów uzyskania przychodu 2003 r. o kwotę 7.327,87 zł. poniesioną w dniu 30.12.2003 r. na zakup oleju opałowego, również została dokonana prawidłowo. Jak wynika z ustaleń produkcję dżemów, marmolad i powideł spółka skarżąca A rozpoczęła w maju 2003 r. i prowadziła do dnia 22.12.2003 r. Strona skarżąca nie wykazała, jaki związek z prowadzoną działalnością, zaprzestaną w dniu 22 grudnia 2003 r., ma dokonany w dniu 31 grudnia 2003 r. zakup oleju opałowego. Słusznie organy podatkowe przyjęły, iż wydatek ten pozostaje w związku z działalnością produkcyjną strony skarżącej prowadzoną w 2004 r., zatem, na podstawie art. 15 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kwota 7.327,87 zł. stanowi koszt uzyskania przychodów 2004 r. Przeprowadzając kontrole legalności zaskarżonej decyzji uznać należy, iż postępowanie podatkowe prowadzone było z zachowaniem jego reguł wyrażonych w przepisach Ordynacji podatkowej – art. 122, art. 123, art. 187, a dokonana ocena zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona została z zachowaniem granic swobodnej oceny dowodów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wyczerpujące, zawierające szczegółowe ustosunkowanie się organu II instancji do zarzutów podniesionych w odwołaniach od decyzji organu I instancji zarówno pierwotnej, jak i wydanej w wyniku dokonania wymiaru uzupełniającego. Ustosunkował się organ także wyczerpująco do podniesionego w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzutu przedawnienia, powołując się na mający zastosowanie przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, wg którego termin przedawnienia zobowiązania w nin. sprawie upłynąłby z dniem 31 grudnia 2009r. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 i art. 70 § 7 pkt 2 Ordynacji termin przedawnienia został przesunięty o 516 dni, bowiem skargę na decyzję organu II instancji z dnia [...] nr [...] Spółka wniosła w dniu 9.03.2009 r., a prawomocny wyrok WSA z dnia 23.09.2009 r. sygn. ISA/Wr 356/09 wpłynął do organu II instancji w dniu 6.01.2010 r. – zawieszenie nastąpiło przez okres 298 dni; natomiast skargę na decyzję organu II instancji z dnia [...] nr [...] strona wniosła dnia 19.03.2010 r., a doręczenie organowi II instancji prawomocnego wyroku WSA z dnia 20.07.2010 r. sygn. ISA/Wr 451/10 nastąpiło w dniu 22.10.2010 r. – zawieszenie trwało 218 dni. Skarżąca w skardze ogranicza się do ogólnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, ograniczając się do interpretacji i analizy cytowanych przepisów postępowania podatkowego, zarzucając m.in. przewlekłość postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie. Zarzut ten, zdaniem Sądu, zasługuje na podzielenie, gdyż już sam fakt, iż sprawa podlegała dwukrotnej kontroli przez sąd administracyjny i za każdym razem Sąd uchylał zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z tej samej przyczyny, świadczy o tym, że po wydaniu pierwszego wyroku – z dnia 23 września 2009 r. (sygn. ISA/Wr 356/09) organ II instancji nie wykonał wytycznych zawartych w wyroku, narażając stronę skarżącą na ponowne postępowanie sądowe, co oczywiście skutkowało przerwaniem biegu przedawnienia i wydłużeniem okresu postępowania, co wiąże się z naruszeniem przede wszystkim wyrażonej w art.121 Ordynacji podatkowej zasady zaufania do organów podatkowych, a także wynikającej z art. 125 Ordynacji zasady szybkości postępowania. Ustosunkowując się do zarzutu błędnego naliczenia wysokości odsetek za zwłokę od zaległych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych wskazać należy, iż strona skarżąca w skardze poza stwierdzeniem, iż nieprawidłowo naliczono wysokość zaliczek, co wpłynęło na błędne ustalenie wysokości odsetek od zaliczek, nie wskazuje na czym polega błąd. Organ podatkowy szczegółowo wyjaśnił sposób ustalania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych i odsetek od zaniżonych zaliczek. Przypuszczać należy, że zarzut ten strona wywodzi z podstawowego zarzutu skargi, braku zgody na wysokość określonego zobowiązania. Poddana kontroli Sądu decyzja takich wątpliwości nie budzi. Uznana za prawidłowo ustaloną wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. wpływa na ustalenie wysokości zaliczek na podatek dochodowy, co w konsekwencji, w przypadku ustalenia zaniżenia zaliczek, skutkuje odsetkami od zaniżonych zaliczek. Powyższe rozważania skutkują uznaniem skargi za nieuzasadnioną, w związku z czym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. orzekł jak w sentencji wyroku.