I SA/Wr 1183/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 10 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju napędowego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 maja 2015 r. skarżąca spółka wniosła – za pośrednictwem organu podatkowego – skargę na opisaną w sentencji postanowienia decyzję. Zarządzeniem z 10 czerwca 2015 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał stronę do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. W odpowiedzi na wezwanie, spółka wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 28 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił przyznania spółce prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowieniem z 3 grudnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie spółki. W oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z 10 czerwca 2015 r. skarżąca spółka została ponownie wezwana do uiszczenia wpisu od skargi, pod rygorem jej odrzucenia, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzaniem odbioru, odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 25 stycznia 2016 r. Pismem z 1 lutego 2016 r. pełnomocnik spółki ponownie złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nie uiszczając żądanej opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. W świetle art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismami, o których mowa w cytowanym przepisie, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Natomiast po myśli art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został w wyznaczonym terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W tym miejscu wyjaśnić należy, że po uprawomocnieniu się postanowienia odmawiającego stronie przyznania prawa pomocy, bieg terminu do opłacenia skargi, wyznaczony kierowanym do strony skarżącej ponownym wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi nie zostaje przerwany, nawet jeżeli strona po doręczeniu jej takiego ponownego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (zob. postanowienie NSA z 11 stycznia 2008 r., II FZ 617/07, CBOSA). W orzecznictwie sądowym utrwalone jest bowiem stanowisko, że z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia z kosztów sądowych wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia (zob. postanowienie NSA z 29 września 2005 r., II FZ 608/05; postanowienie SN z 21 kwietnia 1999 r., I CKN 1461/98, OSNC z 1999 r., z. 11, poz. 96). Upływ terminu wyznaczonego do uiszczenia wpisu obliguje zatem Sąd do odrzucenia skargi. Trzeba zauważyć, że odmienne działanie Sądu mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy, co niewątpliwie skutkowałoby nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania. W niniejszej zaś sprawie, odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi został ponownie doręczony pełnomocnikowi spółki w dniu 25 stycznia 2016 r. W konsekwencji, wyznaczony termin upływał z dniem 1 lutego 2016 r. (poniedziałek). Pomimo zawartego w wezwaniu pouczenia, skarga nie została przez spółkę opłacona. W tym stanie rzeczy, Sąd – na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. – był zobligowany orzec jak w sentencji.