I SA/Wr 1186/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku doradcy podatkowego M.P.o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi B. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn postanawia: 1. przyznać doradcy podatkowemu M. P. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wynagrodzenie w kwocie 885,60 (słownie: osiemset osiemdziesiąt pięć 60/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 165,60 (słownie: sto sześćdziesiąt pięć 60/100)złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu; 2. przyznać doradcy podatkowemu M. P. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 15,05 (słownie: piętnaście 5/100) złotych tytułem zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków doradcy podatkowego ustanowionego z urzędu. W sprawie, przedmiotem skargi B.D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest oznaczona w sentencji postanowienia decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W.w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn. Prawomocnym postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał B. D. prawo pomocy w zakresie obejmującym również ustanowienie doradcę podatkowego. Krajowa Izba Doradców Podatkowych wyznaczyła stronie skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie doradcy podatkowego M.P. Ustanowiony z urzędu doradca podatkowy występował w imieniu skarżącej w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji zakończonym postanowieniami Sądu z dnia 8 listopada 2010 r. (sygn. akt I SA/Wr I SA/Wr 899/10) oraz z dnia 21 listopada 2011 r. (sygn. akt I SA/Wr 1186/11) odrzucającymi skargę. Sporządził również skargi kasacyjne od obu wyżej wskazanych postanowień Sądu. Na skutek pierwszej ze skarg kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, co nastąpiło pod sygnaturą akt I SA/Wr 1186/11. W dniu 26 marca 2012 r. do Sądu wpłynęły wnioski doradcy podatkowego ustanowionego z urzędu o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 899/10 i I SA/Wr 1186/11 w kwocie odpowiednio 369,40 zł i 365,65 zł, na które składają się kwoty odpowiednio po 240 zł tytułem wynagrodzenia za prowadzenie sprawy przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, po 120 zł – za sporządzenie skargi kasacyjnej oraz kwoty odpowiednio 9,40 zł i 5,65 zł tytułem poniesionych kosztów pocztowych w wysokości potwierdzonej przez załączone kserokopie potwierdzeń nadania przesyłek. W piśmie tym pełnomocnik zawarł oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości. W sprawie zważono, co następuje. Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 poz. 270) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Natomiast na podstawie art. 41b ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (tekst jednolity w Dz. U. z 2011 r. nr 41, poz. 213, dalej powoływana jako ustawa o doradztwie podatkowym) koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu ponosi Skarb Państwa. Szczegółowe zasady ponoszenia tych kosztów, z uwzględnieniem sposobu ustalania tych kosztów, wydatków stanowiących podstawę ich ustalania oraz maksymalnego wynagrodzenia doradcy podatkowego za udzieloną pomoc Minister Sprawiedliwości określi w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Radcy Doradców Podatkowych (ust. 2 art. 41b ustawy o doradztwie podatkowym). W tym miejscu powołać należy unormowanie § 4 ust. 1 - wydanego na podstawie wyżej wskazanej delegacji - rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31 poz. 153, dalej powoływane jako Rozporządzenie), na mocy którego koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3 (pkt 1)) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego (pkt 2)). Zgodnie z § 3 ust. 1 Rozporządzenia kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy do 500 zł - 60 zł (lit. a), powyżej 500 zł do 1.500 zł - 180 zł (lit. b), powyżej 1.500 zł do 5.000 zł - 600 zł (lit. c), powyżej 5.000 zł do 10.000 zł - 1.200 zł (lit. d), powyżej 10.000 zł do 50.000 zł - 2.400 zł (lit. e), powyżej 50.000 zł do 200.000 zł - 3.600 zł (lit. f), powyżej 200.000 zł - 7.200 zł (lit. g); natomiast w pozostałych sprawach - 240 zł (pkt 2) ust. 1 § 3 Rozporządzenia). Sprawa ze skargi na decyzję w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn zaliczana jest do kategorii spraw określonych w wyżej powołanym przepisie pkt 2) ust. 1 § 3 Rozporządzenia. Dlatego stawka wynagrodzenia ustanowionego w sprawie doradcy podatkowego za udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji wynosi po 240 zł (§ 3 ust. 1 pkt 2) Rozporządzenia) w każdym z postępowań prowadzących do wydania postanowień odpowiednio z dnia 8 listopada 2010 r. (sygn. akt I SA/Wr I SA/Wr 899/10) oraz z dnia 21 listopada 2011 r. (sygn. akt I SA/Wr 1186/11). Kolejno, w § 3 ust. 2 pkt 1) – 4) Rozporządzenia ustalone zostały stawki minimalne za konkretne czynności procesowe w drugiej instancji postępowania przed sądem administracyjnym. Przepis ten przewiduje odpowiednie stawki za: sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, bądź udział w postępowaniu zażaleniowym. W sprawie wyznaczony dla strony skarżącej doradca podatkowy sporządził dwie skargi kasacyjne od wyżej wskazanych postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego. Dlatego zastosowanie w sprawie znajduje § 3 ust. 2 pkt 2) Rozporządzenia, zgodnie z którym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy - 75% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z przywołanego przepisu Rozporządzenia wynika, że w ramach tej samej jednostki redakcyjnej (§3 ust. 2 pkt 2)) przewidziane zostały dwie hipotezy, do których zastosowanie mają różne zasady określania wysokości wynagrodzenia doradcy podatkowego działającego w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji z urzędu. Pierwsza z nich to sytuacja, w której doradca podatkowy, który sporządził i wniósł skargę kasacyjną nie prowadził sprawy przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, stanowi podstawę do żądania wynagrodzenia w wysokości 75% stawki minimalnej określonej w § 3 ust. 1 pkt 2) Rozporządzenia. Druga hipoteza wynikająca z analizowanego przepisu prawa obejmuje wszystkie sytuacje oprócz rozważanej w ramach pierwszej hipotezy, w ramach których pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną, i uzasadnia żądanie przez niego wynagrodzenia w wysokości 50% stawki minimalnej określonej w § 3 ust. 1 pkt 2) Rozporządzenia. Z uwagi na fakt, że w sprawie doradca podatkowy, który sporządził i wniósł skargi kasacyjne, występował postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jego wynagrodzenie należało określić według zasady przyjętej dla drugiej z rozważanych wyżej hipotez, tj. w wysokości 50% stawki minimalnej określonej w Rozporządzeniu. W rezultacie wynagrodzenie ustanowionego w sprawie doradcy podatkowego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 8 listopada 2010 r. i z dnia 21 listopada 2011r. wynosi 120 zł (50% kwoty 240zł) za sporządzenie i wniesienie każdej z tych skarg kasacyjnych. Stosownie do § 2 ust. 3 Rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1), sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie. Ponieważ stawka podatku od towarów i usług wynosi 23% (art. 5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), podatek, o który podwyższeniu podlega wynagrodzenie doradcy podatkowego za udział w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, wynosi w sprawie po 55,20 zł (23% każdej kwoty 240 zł), natomiast za sporządzenie i wniesienie skarg kasacyjnych - po 27,60 zł (23% każdej kwoty 120 zł). Reasumując, referendarz sądowy postanowił przyznać ustanowionemu z urzędu doradcy podatkowemu wynagrodzenie za udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji oraz sporządzenie dwóch skarg kasacyjnych w łącznej kwocie 885,60 (słownie: osiemset osiemdziesiąt pięć 60/100) zł, na które składają się kwoty wynagrodzenia w kwocie odpowiednio 2 razy po 240 zł i 2 razy po 120 zł powiększone o podatek od towarów i usług w kwocie odpowiednio 110,40 zł i 55,20 zł. Orzeczenie w tym zakresie zawarte zostało w pkt 1. sentencji postanowienia. Dalej, referendarz sądowy uznał poniesione w sprawie koszty pocztowe w łącznej kwocie 15,05 (słownie: piętnaście 5/100) zł za niezbędne i udokumentowane wydatki doradcy podatkowego ustanowionego z urzędu, i na podstawie § 4 ust. 1 pkt 2) Rozporządzenia w pkt. 2. sentencji postanowienia orzekł o ich zwrocie na jego rzecz. Postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu znajduje oparcie w wyżej wskazanych przepisach prawa oraz w art. 258 § 1 i § 2 pkt 8) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.