I SA/Wr 1190/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: I. odmówić wstrzymania wykonania decyzji; II. zwrócić z urzędu stronie skarżącej nienależnie uiszczoną kwotę 17,00 zł (słownie: siedemnaście złotych). W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, strona skarżąca wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej wykonanie mogłoby spowodować niepowetowane straty u skarżącej. Uzasadniając zgłoszone żądanie skarżąca argumentowała, że w przypadku przymusowego wykonania decyzji musiałaby zapłacić [...] a konsekwencją uwzględnienia skargi byłoby domaganie się od organu podatkowego zwrotu tej kwoty, co wiązałoby się z koniecznością wszczęcia sporu sądowego i ponoszenia dodatkowych opłat sądowych i wynagrodzenia pełnomocnika. Z akt sprawy także wynika, że w ślad za skargą skarżąca w dniu 10 marca 2014 r. uiściła na rachunek bankowy Sądu nienależną kwotę 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (potwierdzenie polecenia przelewu – k. 24). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanego unormowania wynika po pierwsze, że akt lub czynność muszą podlegać wykonaniu, po drugie, co przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych, wnioskodawca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OZ 308/09). Zatem wniosek w tej materii powinien być poparty nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (por. Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Przez materiał dowodowy o jakim mowa wyżej należy rozumieć dokumenty źródłowe dotyczące sytuacji finansowej i majątkowej strony. Zestawienie argumentów zaprezentowanych w uzasadnieniu wniosku z udokumentowaną sytuacją finansowo-majątkową wnioskodawcy, pozwala bowiem na ocenę, czy w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, wystąpią opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki dla udzielenia ochrony tymczasowej. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza po pierwsze, że skarżąca nie przedstawiła argumentacji wykazującej okoliczności o jakich mowa wyżej (do takich nie należy obowiązek zapłaty określonej decyzją kwoty zobowiązania i ewentualne - na skutek uwzględnienia skargi - dochodzenie na drodze sądowej zwrotu zapłaconej kwoty), po drugie, skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów finansowych, z których wynikałoby, że zapłata określonego zobowiązania spowoduje – jak wskazała - niepowetowaną stratę. Dodania wymaga również, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie wypełnia przekonanie strony o zasadności skargi, gdyż rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez pryzmat zarzutów do niej skierowanych, prowadziłoby do rozstrzygnięcia przez Sąd o meritum sprawy przed wyznaczeniem rozprawy, co uznać należy w świetle obowiązującego porządku prawnego, za niedopuszczalne. W odniesieniu zaś do uiszczenia przez skarżącą nienależnej Sądowi kwoty 17,00 zł, opisanej jako opłata skarbowa od pełnomocnictwa, wyjaśnić należy, że tego rodzaju opłatę uiszcza się na konto właściwego organu podatkowego. Niemniej jednak z akt sprawy wynika, że skarżąca prawidłowo wypełniła ten obowiązek, co potwierdza załączony do pełnomocnictwa dowód zapłaty z dnia 11 marca 2014 r. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 oraz art. 225 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.