I SA/Wr 1191/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. H. – Syndyka masy upadłości M. T. A w upadłości likwidacyjnej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W sprawie, postanowieniem z dnia 9 listopada 2012 r. stronie skarżącej przyznane zostało prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Po wyroku oddalającym skargę, wraz ze skargą kasacyjną złożony został na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy, z zakreślonym zakresem żądania zwolnienia od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 243 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne. Z brzmienia powyższej regulacji wynika zatem, że przyznane prawo pomocy rozciąga się na całe postępowanie sądowoadministracyjne – możliwość jego utraty wynika jedynie z art. 249 i 251 p.p.s.a. Jeżeli zatem nie wystąpiły okoliczności, o których mowa w tych przepisach, to strona z przyznanego jej zwolnienia z kosztów sądowych korzysta na wszystkich etapach postępowania przed sądami administracyjnymi w ramach sprawy, w której prawo pomocy zostało jej przyznane (zob. postanowienie NSA z dnia 2 września 2011 r., sygn. akt I OZ 710/11, LEX nr 964718). Stronie skarżącej w niniejszej sprawie przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i nie zostało ono cofnięte na podstawie powołanych wyżej przepisów. Oznacza to, iż dalej uprawnienie to stronie przysługuje, nie ma zatem podstaw do ponownego rozpatrywania kwestii zasadności jego przyznawania. Tym samym wniosek uznać należy jako bezprzedmiotowy, a postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu. Mając wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.