I SA/Wr 1202/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA - Katarzyna Radom, sędzia WSA - Marek Olejnik, Protokolant: starszy sekretarz sądowy - Paulina Wódka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: określenia wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do budynków wielolokalowych oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi A we W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu B spółka z o.o. we W. z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do budynków wielolokalowych. Decyzją z [...] Prezes Zarządu B spółka z o.o. we W. (dalej: organ I instancji) określił A we W. (zwanej dalej: A, stroną, podatnikiem lub skarżącą) wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w pozostających w zasobach A budynkach wielolokalowych przy ul. [...] w wysokości 726 zł i ul. [...] w wysokości 2065 zł. Dla nieruchomości tych opłatę określono "począwszy od 1 lipca 2013 r." Podstawę prawną wydanej decyzji stanowił art. 6o w związku z art. 6h i art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399 i 1593; dalej: u.c.p.g.) oraz § 1 Uchwały nr [...] Rady Miejskiej z dnia 5 lipca 2012 r. w sprawie upoważnienia Zarządu B sp. z o.o. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku (Dz. Urzędowy Wojewody D. z 2012 r. poz. 2866; dalej: uchwała z dnia 5 lipca 2012 r.). Organ I instancji uznał, że w rozumieniu ustawy u.c.p.g. - status właściciela nieruchomości zobowiązanego do złożenia deklaracji w sprawie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi a w konsekwencji – strony postępowania wymiarowego, przysługuje A a nie poszczególnym jej członkom (mieszkańcom). Nie budził przy tym wątpliwości fakt powstawania odpadów na nieruchomościach będących w zarządzie A, a tym samym, nie był w sprawie sporny związany z tym obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jednak w toku całego postępowania A konsekwentnie kwestionowała uznanie jej za podmiot obowiązany do realizacji tego obowiązku. Decyzja określająca opłatę wydana została, ponieważ na wezwanie organu do złożenia deklaracji, A złożyła deklarację "zerową" wyjaśniając, że nie posiada kompletnych i odpowiednich informacji do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Po wszczęciu postępowania podatkowego organ kilkakrotnie wzywał stronę do złożenia wyjaśnień i zapoznania ze zgromadzonymi materiałami. W celu wyliczenia wysokości opłaty organ dokonał nakazanego ustawą oszacowania. Samą opłatę dla nieruchomości, które zamieszkują mieszkańcy wyliczono w oparciu o powierzchnię lokalu mieszkalnego. Uwzględniono przy tym wskazane nieruchomości, wobec których A sprawuje zarząd. Dane te zostały uzupełnione o wykaz właścicieli i władających oraz zweryfikowane prawidłowo co do wskazanych adresów oraz uzupełnione co do powierzchni nieruchomości (na podstawie danych uzyskanych z bazy danych ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Zarząd Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego we W.). Ponadto uzupełniono materiał dowodowy o oświadczenia C S.A. z 12.09.2014 r. i pisma D sp. z o.o. z 15.09.2014 r. o odbieraniu odpadów komunalnych na wskazanych nieruchomościach począwszy od lipca 2013 r. oraz o wypis z KRS i dane z wpisu w rejestrze REGON z GUS. Organ I instancji uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowi wiarygodną podstawę szacowania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że na nieruchomościach pozostających w zasobach A prowadzona jest selektywna zbiórka odpadów, co znalazło odzwierciedlenie w przyjętej w decyzji stawce opłaty miesięcznej. W odwołaniu od decyzji A – działając przez pełnomocnika - zarzuciła organowi rażące naruszenie art. 187 § 1 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. dalej: OP) przez ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że złożone deklaracje są niezgodne z prawdą, podczas gdy dotyczą one nieruchomości wspólnej, na której nie powstają żadne odpady komunalne. Zarzuciła też naruszenie art. 7 § 1 i § 2 oraz art. 8 OP – polegające na przyjęciu, że A jest podatnikiem i płatnikiem opłaty za gospodarowanie odpadami; naruszenie art. 2 ust. 3 w zw. z art. 6h i art. 6o u.c.p.g. – polegające na błędnym przyjęciu, że w sprawie wystąpiły przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji oraz naruszeniu art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 2 ust. 3 w zw. z art. 6h u.c.p.g. – polegające na błędnym przyjęciu, że A jest legitymowana biernie w tej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W.– decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję uznając w pierwszej kolejności, że A posiada status strony w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 6q ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, do opłat za gospodarowanie odpadami stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, która w art. 133 zawiera definicję procesową strony. Natomiast z art. 6h u.c.p.g. wynika obowiązek właścicieli nieruchomości do ponoszenia na rzecz gminy na której zamieszkują mieszkańcy - opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Powołana regulacja prawna określa jako podmiot zobowiązany do złożenia deklaracji i uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właściciela nieruchomości o której mowa w art. 6c. Właściciel ten będzie więc adresatem decyzji określającej, czyli stroną postepowania poprzedzającego jej wydanie w konsekwencji także zobowiązanym w ewentualnym postępowaniu egzekucyjnym. Wskazano na zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. definicję legalną właściciela nieruchomości zobowiązanego na podstawie art. 6h u.c.p.g. do ponoszenia na rzecz gminy opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Podmiotowość A wywiedziono z treści art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., wskazując, że ilekroć w tej ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości - rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Z kolei mając na uwadze art. 2 ust. 3 u.c.p.g., w razie zabudowania nieruchomości budynkami wielolokalowymi, w których ustanowiona została odrębna własność lokali, obowiązki właściciela nieruchomości obciążają osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2006 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) lun właścicieli lokali, jeżeli zarząd nie został wybrany. Powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 6h, art. 6q u.c.p.g. oraz art. 133 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej i art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1222 dalej u.s.m.) organ odwoławczy stwierdził, że w odniesieniu do nieruchomości pozostających w spółdzielniach mieszkaniowych, obowiązki z zakresu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (deklaracja, status strony, zobowiązany) spoczywają na spółdzielni mieszkaniowej, która traktowana jest jako podmiot, któremu zarząd nieruchomością (przestrzeń publiczna) został powierzony. Jest tak zarówno w przypadku spółdzielni mieszkaniowej w której budynkach nie ustanowiono odrębnej własności lokali, jak i wówczas gdy odrębną własność lokali ustanowiono. W związku z powyższym stwierdzono, że A zasadnie uznana została za podmiot zobowiązany do składania deklaracji i uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, co wyklucza też naruszenie art. 7 i art. 8 OP oraz art. 27 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych. Organ odwoławczy uznał, że stan faktyczny sprawy został ustalony rzetelnie, stąd niezasadne są zarzuty z art. 187 § 1 i art. 191 OP. Ponadto wskazał, że motywy rozstrzygnięcia, w tym przyjęty przez organ sposób ustalenia wysokości opłaty, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów, skarżąca podobnie jak w odwołaniu, zarzuciła: 1) rażące naruszenie przepisów regulujących postępowanie podatkowe - art. 187 § 1 i art. 188 w związku z art. 191 OP – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym pominięciu i potraktowaniu jako niepełne, dowodów z dokumentów w postaci złożonych przez skarżącą deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w rezultacie dokonaniu błędnych i niekompletnych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, całkowicie oderwanych od zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, w szczególności opartych na przyjęciu, że A złożyła niezgodną z prawdą deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, podczas gdy deklaracja złożona przez skarżącą dotyczy nieruchomości wspólnej, na której nie powstają żadne odpady komunalne; 2) rażące naruszenie przepisów prawa podatkowego – art. 7 § 1 i § 2 oraz art. 8 Ordynacji podatkowej (OP) – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające w szczególności na błędnym i pozbawionym podstaw przyjęciu, że skarżącą wykonującą zarząd powierzony nieruchomością wspólną na podstawie art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, obciążają obowiązki właściwe dla podatnika lub płatnika (obliczanie opłaty, składanie deklaracji za właścicieli lokali, zapłata na rzecz gminy przekazanych przez właścicieli lokali środków na pokrycie należnej opłaty). Naruszenie ww. przepisów polega (wg skarżącej) również na błędnym określeniu wysokości tej opłaty, która nie powinna obejmować odrębnych lokali, podczas gdy ani z przepisów ustawy o utrzymaniu porządku w gminach ani z innych ustaw nie wynikają żadne właściwe dla podatnika lub płatnika uprawnienia skarżącej oraz odpowiadające im obowiązki właścicieli lokali, które umożliwiałyby skarżącej obliczenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wypełnienie i złożenie deklaracji za właścicieli lokali, pobór tej opłaty od właścicieli oraz jej zapłatę na rzecz podmiotu wskazanego przez Gminę; 3) rażące naruszenie prawa materialnego – art. 2 ust. 3 w zw. z art. 6h i art. 6o ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (u.p.c.g.) poprzez ich błędne zastosowanie, polegające w szczególności na bezpodstawnym przyjęciu, że skarżąca A posiada legitymację bierną a zatem, że może być stroną zaskarżonej decyzji; 4) rażące naruszenie prawa materialnego – brak legitymacji biernej skarżącej do występowania w postępowaniu podatkowym w niniejszej sprawie. Naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 2 ust 3 w związku z art. 6h u.p.c.g. – poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na błędnym i pozbawionym podstaw przyjęciu, że skarżąca, wykonując zarząd powierzony nieruchomością wspólną (w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.p.c.g.) na podstawie art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych jest obciążona właściwymi dla podatnika lub płatnika obowiązkami, podczas gdy taki jej status nie wynika z żadnego rodzaju wykładni. Uzasadniając tak postawione zarzuty A argumentowała, że błędna wykładnia art. 6h w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 2 ust. 3 u.c.p.g polega na przyjęciu, że A jest podmiotem zobowiązanym do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W tym zakresie skarżąca wskazała na brak instrumentów prawnych uzyskania niezbędnych danych do przyjęcia właściwej metody i prawidłowego obliczenia opłaty. Brak informacji o ilości osób zamieszkujących dany lokal uniemożliwia stwierdzenie, czy w konkretnym przypadku stawka powinna być ustalona według powierzchni czy według ilości zamieszkujących w nim osób, to zaś uniemożliwia złożenie poprawnej deklaracji co do wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wskazała, że możliwość uzyskania takich danych wprowadzono dopiero w art. 6m ust. 1c ostatniej nowelizacji u.p.c.g. z 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 87). Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca wskazała wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 67/14. Stwierdzenie, że A nie jest podatnikiem stanowiło podstawę kolejnego zarzutu, opartego na naruszeniu art. 7 i art. 8 OP w związku z art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, ponieważ według skarżącej, nie będąc podatnikiem rzeczonej opłaty, nie mogła być w świetle art. 133 § 1OP stroną tego postępowania a zatem decyzja kończąca to postępowanie została skierowana do podmiotu nie będącego stroną. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania a wnioski te podtrzymał na rozprawie przed sądem administracyjnym pełnomocnik skarżącej – adw. M. M. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, bowiem podniesione w niej zarzuty okazały się nieuzasadnione. Spór w sprawie dotyczy zasadności uznania skarżącej A we W. za podmiot zobowiązany do składania deklaracji i uiszczania począwszy od 1 lipca 2013 r. opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla będących w zasobach A, nieruchomości wielolokalowych (w tym z wyodrębnioną własnością lokali), położonych we W. przy ulicy [...] i ul. [...]. Na wstępie należy zatem przesądzić kwestię podmiotowości spółdzielni mieszkaniowej i zakresu jej obowiązków związanych z tą opłatą – jako zasadniczą dla dalszych rozważań. Trzeba zaznaczyć, że ustawa z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu nadanym przepisami ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152 poz.897), obowiązującym od 1 stycznia 2012 r., wywoływała wątpliwości w zakresie zgodności z normami Konstytucji niektórych jej uregulowań (w tym kwestionowanych w skardze przepisów art. 6h i art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 2 ust. 3). Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. K 17/12 (publ. Dz. U. z 2013 r. poz. 1593) Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in. w punkcie 3 i 4 sentencji, że: art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach są zgodne z art. 2 Konstytucji; art. 6h i art.6 m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 3 powołanej ustawy są zgodne z art. 2 Konstytucji. Przechodząc do istoty sporu, Sąd zauważa, że ta zasadnicza w sprawie kwestia sporna, odnosząca się do podmiotowości A w zakresie określonej decyzją opłaty, była już przedmiotem oceny wojewódzkich sądów administracyjnych, które - w wydanych wyrokach – wyraziły pogląd zbieżny z zajętym w sprawie przez organy (m.in. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: (dalej: WSA) we Wrocławiu: z dnia 16 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 300/14, z 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 1442/14, z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 2477/14; WSA w Rzeszowie z dnia 10 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Rz 1260/13, WSA w Szczecinie z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt i SA/Sz 1291/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: CBOSA). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela wyrażone w nich poglądy, potwierdzające zasadność uznania spółdzielni mieszkaniowej za podmiot zobowiązany do składania deklaracji i uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w pozostających w jej zarządzie budynkach wielolokalowych. Zawarte w nich w tym zakresie tezy Sąd przywoła w dalszych rozważaniach, uznając w pełni ich argumentację za swoją. Zdaniem Sądu, prawidłowo organ odwoławczy uznał, że skarżąca jest podmiotem zobowiązanym do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i uiszczenia przedmiotowej opłaty na warunkach i zasadach określonych w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U.2013 poz.1399; u.c.p.g.; zwanej też dalej opłatą "śmieciową"). W zaskarżonej decyzji podmiotowość tę organ wywodził z art. 2 ust. 3 u.c.p.g. w związku art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. odnoszącego się bezpośrednio do osoby sprawującej zarząd nieruchomością wspólną. Trafność tego stanowiska potwierdza wszechstronna analiza przepisów: Ordynacji podatkowej, ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych w powiązaniu z ustawą o własności lokali i przepisów prawa cywilnego (art. 46 K.C). Zgodnie z art. 7 § 1 OP podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi rodzaj daniny publicznej o niepodatkowym charakterze, a zatem, jest opłatą w rozumieniu art. 3 pkt 8) OP do której znajdują zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, co jednoznacznie wynika z art. 6q u.c.p.g. W myśl przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, obowiązkiem ponoszenia na rzecz danej gminy opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi zostali obciążeni właściciele nieruchomości położonych na terenie tej gminy. Zgodnie z art. 6h u.c.p.g., właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c ustawy (tj. nieruchomości zamieszkałych, w stosunku do których gminy organizują odbieranie odpadów od ich właścicieli i niezamieszkałych na podstawie uchwały), są zobowiązani do ponoszenia na rzecz gminy, na terenie której położone są ich nieruchomości, opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wcześniejszy obowiązek posiadania umowy na pozbywanie się odpadów komunalnych, został zastąpiony obowiązkiem złożenia deklaracji i uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami (zgodnie z nowelizacją wprowadzoną ustawą z 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 152, poz. 897). Stosownie do art. 6m u.c.p.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do właściwego organu gminy, deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych oraz składania nowych deklaracji w razie zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty. Zadeklarowana opłata jest uiszczana w trybie i na zasadach określonych w uchwale rady gminy, o której mowa w art. 6l u.c.p.g. A zatem, to na właścicielu nieruchomości spoczywa obowiązek złożenia do właściwego organu deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Definicję właściciela nieruchomości zawiera w art. 2 ust. 1 pkt 4) u.c.p.g. wyjaśniając, że na potrzeby tej ustawy, przez właściciela nieruchomości rozumie się także: współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Uzupełnieniem tej definicji jest przepis art. 2 ust. 3 u.c.p.g., który stanowi, że jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkami wielolokalowymi, w których ustanowiono odrębną własność lokali, obowiązki właściciela nieruchomości obciążają osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80. poz. 903 oraz z 2004 r. Nr 141, poz. 1492) lub właściciele lokali, jeżeli zarząd nie został wybrany. Nie są pozbawione uzasadnienia zarzuty prezentowane w skardze, że treść art. 2 ust. 1 pkt 4) i art. 2 ust. 3 oraz art. 6h i art. 6m u.c.p.g. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 lutego 2015 r.) nie jest precyzyjna oraz, że w samej ustawie brak jest przepisu rozstrzygającego wprost, który z podmiotów jednocześnie spełniających przesłankę właściciela nieruchomości w rozumieniu u.c.p.g. jest zobowiązany do złożenia deklaracji "śmieciowej" oraz do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na uzasadnione w tym zakresie wątpliwości interpretacyjne wskazał Trybunał Konstytucyjny (TK) we wskazanym już wcześniej wyroku z dnia 28 listopada 2013 r. (sygn. K 17/12), stwierdzając jednak, że art. 6h i art. 6m ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4) i art. 2 ust. 3 u.c.p.g. są zgodne z art. 2 Konstytucji. Jak podkreślił TK w uzasadnieniu do ww. wyroku, niewątpliwie prawodawca nie rozstrzygnął wprost, na którym z podmiotów wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 4) u.c.p.g. spoczywa obowiązek określony w art. 6h i art. 6m ust. 1 tej ustawy w przypadku, gdy kilka podmiotów spełnia ustawowe kryteria "właściciela nieruchomości", jak również prawodawca nie uregulował wprost ewentualnej solidarnej odpowiedzialności posiadaczy nieruchomości na której powstają odpady, w przypadku niewypełniania obowiązków wynikających z przepisów ustawy. Nie znaczy to jednak w ocenie TK, że na podstawie przepisów ustawy o utrzymaniu czystości oraz innych stosowanych analogicznie przepisów prawa, z uwzględnieniem treści stosunków cywilnoprawnych łączących w każdym konkretnym wypadku podmioty, o których mowa w treści art. 2 ust. 1 pkt 4 ) ww. ustawy, nie jest możliwe ustalenie osób, na których ciążą przedmiotowo istotne obowiązki ustawowe, oraz konsekwencji ich wadliwego dokonania albo niedokonania. Kierując się stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego należy stwierdzić, że w stanie faktycznym sprawy, z uwagi na fakt, że w zasobach skarżącej A znajdują się lokale mieszkalne o różnych tytułach prawnych, w tym, te, stanowiące przedmiot odrębnej własności, należało rozważyć zastosowanie w sprawie dwóch spośród ww. przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, tj. art. 2 ust. 1 pkt 4) i art. 2 ust. 3 u.c.p.g. Uzasadnienia dla zastosowania przepisu art. 2 ust. 1 pkt 4) należałoby szukać w prawie współwłasności nieruchomości jakie istnieje pomiędzy spółdzielnią mieszkaniową a właścicielami lokali wyodrębnionych z zasobów tej spółdzielni. Z kolei, przepis art. 2 ust. 3 u.c.p.g. powinien mieć zastosowanie z uwagi na strukturę zasobów mieszkaniowych skarżącej A (nieruchomość zabudowaną budynkami wielolokalowymi, w których wyodrębniono odrębną własność lokali), wszak pod warunkiem, że zarząd jaki sprawuje spółdzielnia mieszkaniowa w odniesieniu do nieruchomości wspólnej jest zarządem o jakim mowa w ustawie o własności lokali. Kwestia charakteru prawnego zarządu sprawowanego przez A ma zatem istotne znaczenie. Zestawienie obu przepisów, tj. art. 2 ust. 1 pkt 4) i art. 2 ust. 3 u.c.p.g. nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych, że ostatni z nich znajdzie pierwszeństwo zastosowania w sytuacji spełnienia jego hipotezy a więc niezależnie od jednoczesnego spełnienia przesłanki z art. 2 ust. 1 pkt 4) u.c.p.g. Niewątpliwie bowiem, zarząd sprawowany przez skarżącą spółdzielnię mieszkaniową nosi cechy zarządu w rozumieniu przepisów ustawy o własności lokali, co stanowi okoliczność kluczową dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, w której obowiązki strony skarżącej jako podmiotu zobowiązanego z tytułu opłaty "śmieciowej" wnika z treści art. 2 ust. 3 u.c.p.g. Kwestie prawnego charakteru zarządu nieruchomością wykonywanego przez spółdzielnię mieszkaniową, w której zasobach doszło do wyodrębnienia własności lokali, reguluje przepis art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych (u,s,m.), który stanowi, że zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni (z zastrzeżeniem przepisów nie mających związku z analizowaną sprawą). Zdaniem Sądu, zawarte w treści art. 27 ust. 2 u.s.m. odesłanie do zarządu powierzonego w rozumieniu ustawy o własności lokali nie pozostawia wątpliwości co do tego, że spółdzielnia mieszkaniowa sprawuje zarząd nieruchomością wspólną w rozumieniu ustawy o własności lokali, a zatem jest to zarząd o jakim mowa w treści art. 2 ust. 3 u.c.p.g. Powyższe przesądza o tym, że strona skarżąca spełnia ustawowy warunek statuowany tym przepisem, a zatem zobowiązana jest, w myśl art. 6h u.c.p.g., do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Obowiązek ten realizuje się nie tylko poprzez składanie deklaracji i uiszczanie należnej opłaty za odpady komunalne generowane w obszarze tzw. części wspólnych, ale dotyczy analogicznych obowiązków w odniesieniu do wszystkich nieruchomości będących pod zarządem skarżącej A. Taki zakres obowiązku wynika z treści art. 2 ust. 3 u.c.p.g., który nawiązuje do nieruchomości zabudowanej budynkami wielolokalowymi w których ustanowiono odrębną własność lokali oraz do zarządu nieruchomością wspólną. W nawiązaniu do argumentów strony skarżącej, która kwestionowała prawny charakter sprawowanego przez nią zarządu jako zarządu powierzonego w rozumieniu ustawy o własności lokali, wymaga podkreślenia, że przyjęte w tej kwestii stanowisko Sądu, zbieżne w swej ocenie ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonej decyzji, koresponduje z poglądem prawnym wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OPS 2/12 (dostępna na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl), w którym Sąd ten wypowiedział się co do charakteru zarządu, o jakim mowa w art. 27 ust. 2 u.s.m. NSA zaakcentował, że ze względu na formułę normatywną art. 27 ust. 2 u.s.m. należy przyjąć, że zrealizowanie zarządu "jak zarządu powierzonego" następuje nie na podstawie umowy, lecz wynika z ustawy (zarząd ex lege). Ustawowe źródło wykonywania zarządu nieruchomością wspólną powoduje, że nie zachodzi potrzeba zawierania umowy w przedmiocie zarządzania nieruchomością. Oznacza to, że omawiana formuła wyraża generalną zasadę wykonywania zarządu na podstawie ustawy po ustanowieniu odrębnej własności pierwszego lokalu w budynku należącym dotychczas w całości do spółdzielni mieszkaniowej. Stanowcze brzmienie tej formuły: "zarząd [...] jest wykonywany" wskazuje, że wykonywanie zarządu nieruchomością wspólną stanowi obowiązek spółdzielni mieszkaniowej. Istotą systemu zarządu uregulowanego w art. 27 ust. 2 u.s.m. jest więc sprawowanie ex lege przez spółdzielnię mieszkaniową zarządu nieruchomością wspólną jak zarządu powierzonego. Podobne stanowisko wyrażone zostało w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2012 r. sygn. V CSK 459/11(Lex nr 1243118), w którym sformułowano następującą tezę: "Odpowiednie stosowanie art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, o którym mowa w art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, nie może być rozumiane jako przyznanie właścicielom lokali uprawnienia do pozbawienia spółdzielni wykonywania zarządu nieruchomością wspólną w inny sposób niż wynikający z zastosowania art. 241 albo art. 26 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Oznacza ono jedynie to, że zarząd nieruchomością wspólną jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony w rozumieniu art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali. Jednakże zarząd przysługujący spółdzielni powstaje i jest wykonywany ex lege, podczas gdy zarząd powierzony według art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali powstaje i jest wykonywany na podstawie uchwały podjętej przez właścicieli lokali. W szczególności więc właściciele lokali w okresie wykonywania zarządu przez spółdzielnię nie mogą go powierzyć innej osobie dopóty, dopóki nie będą do nich stosowane przepisy ustawy o własności lokali na podstawie art. 241 albo art. 26 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych". Na podstawie powyższego stwierdzić należy, że zarząd A w przypadku, gdy jest ona współwłaścicielem, jest nie tylko zarządem preferowanym ale i wynikającym z ustawy. Zarząd ten, w sytuacji wyodrębnienia własności lokali, nie jest całkowicie oderwany od reguł, o jakich mowa w przepisach ustawy o własności lokali. Tym samym spółdzielnie mieszkaniowe sprawują zarząd nieruchomością wspólną w rozumieniu przepisów ustawy o własności lokali (jak zarząd powierzony). To, że nie mają w takim przypadku zastosowania inne (niż art. 18 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i ust. 1a) przepisy ustawy o własności lokali nie wyklucza, że na użytek ustawy "śmieciowej" zarząd wykonywany przez spółdzielnie mieszkaniowe należy do kategorii mieszczącej się w pojęciu zarządu wynikającego z ustawy o własności lokali, czyli "w rozumieniu" tej ustawy. Użycie w art. 27 ust. 2 u.s.m. sformułowania, że spółdzielnia wykonuje zarząd ... "jak zarząd powierzony, o którym mowa w ustawie o własności lokali"... i odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów ustawy o własności lokali w tym zakresie wskazuje, że na gruncie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest to zarząd w rozumieniu ustawy o własności lokali. Jest to więc zarząd ustawowy w zakresie wykonywania którego art. 27 ust. 2 u.s.m. odsyła bezpośrednio do stosownych regulacji ustawy o własności lokali, nakazując je stosować odpowiednio. Sąd zgadza się z poglądem wyrażonym przez wskazane na wstępie sądy administracyjne, że nie do zaakceptowania, w świetle art. 32 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, byłoby przyjęcie takiej interpretacji art. 2 ust. 3 u.c.p.g., według której uznaje się, że osoby sprawujące zarząd nieruchomościami wspólnymi na podstawie umowy lub uchwały współwłaścicieli nieruchomości (bo to jest regułą na gruncie ustawy o własności lokali) podlegają obowiązkom określonym w ustawie o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, natomiast nie podlegają im osoby prawne tj. spółdzielnie mieszkaniowe, sprawujące zarząd nieruchomościami wspólnymi z mocy przepisów ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych (która, co już wyżej wskazano, odwołuje się w wielu kwestiach do ustawy o własności lokali). Należy również przywołać stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w powoływanym wyżej wyroku, w którym stwierdzono, że pojęcie "osoby sprawującej zarząd" użyte w art. 2 ust. 3 u.c.p.g. nie może zostać uznane za niejasne i niekomunikatywne, gdyż jego treść i granice wyznacza zakres odesłania. Pojęcie to obejmuje zatem każdy podmiot, który sprawuje zarząd w rozumieniu ustawy o własności lokali. (...) Art. 2 ust. 3 u.c.p.g. znajduje natomiast zastosowanie, jeżeli w spółdzielczym budynku wielolokalowym ustanowiono odrębną własność przynajmniej jednego lokalu. Zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 u.w.l., choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni (art. 27 ust. 2 zdanie pierwsze u.s.m.). Wówczas podmiotem zobowiązanym do wykonywania obowiązków, o których mowa w art. 6h i art. 6m ust. 1 u.c.p.g., jest spółdzielnia mieszkaniowa. Wskazać należy, że w przypadku spółdzielni mieszkaniowych, w których znajdują się mieszkania lokatorskie, bądź spółdzielcze własnościowe, spółdzielnia będzie składała deklaracje za całą nieruchomość a następnie za całą nieruchomość będzie wnosiła opłatę. Podkreślić przy tym należy, że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie określa obowiązków wytwórców odpadów, lecz właścicieli nieruchomości, którymi w rozumieniu przepisów tej ustawy są osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną. Podnoszona przez skarżącą argumentacja, dotycząca niemożności wyegzekwowania przez spółdzielnię od lokatorów przypadających od nich części opłaty, jest w ocenie Sądu niezasadna. Przepisy ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych dają możliwość wyegzekwowania od lokatorów przypadających od nich części opłaty, ponieważ koszty związane z odpadami należą do zwykłych kosztów eksploatacyjnych, które podlegają rozliczeniu na zasadach przewidzianych w ww. ustawie. Ogólna kwota przypadająca na daną nieruchomość powinna być dzielona pomiędzy mieszkańców tej nieruchomości zgodnie z metodą przyjętą przez gminę (art. 6j u.c.p.g.), Dlatego też z każdej wydanej decyzji musi jasno wynikać nie tylko przyjęta w sprawie metoda obliczenia należnej opłaty (art. 6j w związku z art. 6k u.c.p.g.) ale też sposób jej wyliczenia, umożliwiający spółdzielni mieszkaniowej obciążenie odpowiednią jej częścią poszczególnych lokali. Istotne jest przy tym, że z treści decyzji organu I instancji wynika nie tylko metoda jaką organ przyjął dla ustalenia należnej opłaty ale z zawartych w decyzji tabeli jednoznacznie wynika też, jaka wysokość opłaty przypada na poszczególne lokale danej nieruchomości. Kwestia rozliczeń z osobami, którym przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu, jak i z właścicielami odrębnych lokali pozostaje domeną prawa spółdzielczego. Przepis art. 4 u.s.m. stanowi, że członkowie spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali oraz członkowie spółdzielni będący właścicielami lokali są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na ich lokale, przez uiszczanie opłat zgodnie z postanowieniami statutu. Jak trafnie zauważył WSA w Lublinie w wyroku z dnia 20 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Lu 1175/14, z faktu, że opłaty za gospodarowanie odpadami wnoszone przez właścicieli nieruchomości na rzecz gmin w świetle obecnych unormowań tj. art. 6h u.c.p.g. są daniną publicznoprawną, bynajmniej nie wynika, że spółdzielnie mieszkaniowe nie mogą być uznane za zobowiązane do uiszczania tej opłaty i następnie nie mogą rozliczać tej opłaty, jako kosztów utrzymania nieruchomości wspólnych. Zauważyć wypada, że fakt, iż opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter niepodatkowej opłaty publicznoprawnej nie oznacza, że spółdzielnia mieszkaniowa nie może kosztów tej opłaty przerzucać na faktycznych wytwórców odpadów komunalnych, tj. właścicieli nieruchomości o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4) u.c.p.g. Uprawnienia takie wynikają z art. 4 u.s.m. W stanie faktycznym sprawy, A, mimo obowiązku wynikającego z art. 6m u.c.p.g. nie zadeklarowała (poza "zerową" deklaracją dotyczącą tylko części wspólnych) opłaty za pozostające w jej zarządzie nieruchomości. Zasadnie zatem organ uznając ją w świetle art. 6h u.c.p.g. w związku z art. 133 § 1 OP za podmiot zobowiązany – wszczął na podstawie art. 165 § 2 OP postępowanie i prowadził je z udziałem strony, bowiem obowiązek wydania w tym zakresie decyzji wynikał z art. 6o u.c.p.g. Z powyższych rozważań wynika, że całkowicie pozbawione racji są zarzuty skargi oparte na rażącym naruszeniu przepisów art. 7 § 1 i § 2 oraz art. 8 Ordynacji podatkowej. Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji istotne jest zatem, że z treści decyzji organu I instancji wynika zarówno metoda jaką organ przyjął dla ustalenia należnej opłaty jak i wysokość opłaty przypadającej na poszczególne lokale danej nieruchomości. W odnoszącym się do sprawy stanie prawnym, taki model postępowania, jakkolwiek nie doskonały, wydaje się być jedynym możliwym do zrealizowania. Organ, w prowadzonym postępowaniu, realizował ten model stąd zarzuty odnoszące się do uznania A za podatnika i stronę postępowania są w ocenie Sądu niezasadne. Należy też zauważyć, że z dniem 1 lutego 2015 r. na podstawie art. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. (Dz. U. z 2015r. poz. 87) o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw zmieniono brzemiennie art. 2 ust. 3 u.c.p.g., zgodnie z którym jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową albo spółdzielnię mieszkaniową. Powyższe potwierdza argumentację co do roli spółdzielni mieszkaniowej jako podmiotu zobowiązanego do deklarowania i uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jakkolwiek prawne uregulowanie ustawy przed nowelizacją obowiązującą od 2015 r. mogło rodzić szereg wątpliwości interpretacyjnych, w tym co do podmiotu zobowiązanego z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, to powołana wyżej szeroka argumentacja uzasadnia twierdzenie, że również w stanie prawnym odnoszącym się do sprawy (obowiązującym przed 2015r.) podmiotem zobowiązanym do deklarowania i uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w budynkach wielolokalowych była skarżąca A od całości nieruchomości pozostających w jej zarządzie. Mając na względzie przytoczoną wyżej argumentację, należy uznać za bezzsadne zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia prawa materialnego z art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 2 ust. 3 w związku z art. 6h i art. 6o u.c.p.g. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja – w zakresie podmiotowości - jest zgodna z prawem i słusznie skarżąca została uznana za podmiot zobowiązany do złożenia deklaracji i uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami. Konsekwencją uznania podmiotowości spółdzielni mieszkaniowej jako zobowiązanej z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od całości zarządzanych przez nią nieruchomości jest też uznanie za niezasadne zarzutów skargi opartych na naruszeniu art. 7 § 1 i § 2 oraz art. 8 Ordynacji podatkowej a tym samym nie mogło być mowy o naruszeniu przepisów postępowania z art. 133 § 1 i art. 165 § 2 Ordynacji podatkowej. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem w zakresie uznania A za podmiot zobowiązany do składania deklaracji i uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami w zakresie określonym decyzją. Potwierdzić należy, że A ma obowiązek deklarowania i uiszczania opłaty za całą nieruchomość, przy czym następnie opłata taka będzie przez nią dzielona na poszczególne lokale zgodnie z metodą przyjętą przez gminę (art. 6j u.c.p.g.). W ocenie Sądu, nie budzi też zastrzeżeń poprawność wyliczenia samej opłaty, jaką organ przyjął w decyzji uwzględniając przy jej określeniu powierzchnię poszczególnych nieruchomości i stawkę opłaty dla selektywnej zbiórki odpadów określoną w uchwale nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 18 kwietnia 2013 r. w sprawie metod ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i stawek tej opłaty (Dz. Urz. Woj. D. poz. 2863). Zarzuty procesowe podnoszone w skardze w zakresie naruszenia art.. 187 § 1, art. 188 i art. 191 OP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, odnoszą się do pominięcia jako dowodu w sprawie - złożonej przez skarżącą deklaracji "zerowej" dotyczącej jedynie części wspólnych. Zgodnie z art. 187 § 1 OP organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, w tym – zgodnie z art. 188 OP uwzględnić dowody zgłaszane przez stronę. Zaś z treści art. 191 OP wynika, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z mocy art. 6q u.c.p.g. – przepisy Ordynacji podatkowej stosuje się do spraw dotyczących opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W ocenie Sądu, w sprawie prawidłowo zostały zgromadzone dowody a organ dokonując ustaleń faktycznych uwzględnił nie tylko materiały przekazane przez A w toku postępowania ale też materiały o udostępnienie których z własnej inicjatywy wystąpił do różnych instytucji (w tym uzyskane z bazy danych ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Zarząd Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego we W.; oświadczenia C S.A.; D sp. z o.o. o odbieraniu odpadów komunalnych na wskazanych nieruchomościach; wypis z KRS i dane z wpisu w rejestrze REGON z GUS). Zebrane tych materiałów pozwoliło ustalić stan faktyczny w sposób umożliwiający precyzyjne określenie nie tylko ogólnej kwoty opłaty jaką zobowiązana jest uiszczać A jako zarządca nieruchomości zabudowanych budynkami wielolokalowymi ale w decyzji tej precyzyjnie wskazano (w tabelach) jakie opłaty przypadają na poszczególne lokale w których wytwarzane są odpady, co pozwoli A na bezpośrednie obciążenie tą częścią opłaty poszczególnych właścicieli lub użytkowników tych lokali. Przyjęty przez organy w tej sprawie sposób procedowania realizuje zasady postępowania podatkowego określone w Ordynacji podatkowej (w tym w art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 OP), które z mocy art. 6q u.c.p.g. stosuje się w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, w tym wskazanych w skardze. Z treści zaskarżonej decyzji wynika ponadto, że organ odwoławczy nie ograniczył się do kontroli decyzji podjętej w pierwszej instancji, ale ponownie rozważył sprawę we wszystkich jej aspektach. Poza wykazaniem, że spółdzielnia mieszkaniowa jest podmiotem zobowiązanym do deklarowania i uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami od całości zarządzanych nieruchomości (art. 6o u.c.p.g.) organ dokonał ponownej oceny zgromadzonego w sprawie materiału i odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Taki sposób procedowania organów - pozwolił ocenić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania w zakresie, jaki uzasadniałby jej uchylenie. Ponadto, w ocenie Sądu – decyzje obu instancji zawierają też wyliczenia pozwalające na weryfikację zarówno poprawności matematycznej określonej decyzją opłaty jak i zgodności z przepisami prawa materialnego, obowiązującymi w zakresie spornej opłaty. Wątpliwości Sądu budziło jedynie określenie w wydanej decyzji w sposób specyficzny okresu na jaki wydana została decyzja, polegający na określeniu jedynie początkowej daty "począwszy od dnia 1 lipca 2013 r.". Jakkolwiek taki sposób określenia zobowiązania w decyzji wydaje się wadliwy, to uwzględniając, że nie dotyczy to zobowiązania podatkowego (sensu stricte) ale opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, stanowiącej opłatę lokalną o niepodatkowym charakterze (art. 3 pkt 8 OP), będącą odpłatnością za obowiązkowe świadczenie usług, których wykonanie uzależnione jest od wniesienia opłaty a jej wysokość deklarowana jest bezterminowo, a więc dotyczy też kolejnych miesięcy, do czasu zmiany danych stanowiących podstawę jej obliczenia w deklaracji, o której mowa w art. 6m ust. 1 u.c.p.g., to wobec innych rygorów dotyczących tego rodzaju należności, uwzględniając przy tym względy praktyczne, należy dopuścić takki sposób jej określenia. Zauważa przy tym Sąd, że przyjęcie modelu opartego zasadniczo na powierzchni (a nie na osobach), pozwala na w miarę stabilne określenie tej opłaty dla poszczególnych nieruchomości. Natomiast, przyjęcie w decyzji stawki opłaty dla selektywnej zbiórki odpadów (mimo nie złożenia prawidłowej deklaracji) jest dla strony korzystne i w tym zakresie Sąd (z uwagi na art. 134 § 2 P.p.s.a.) nie może działać na niekorzyść skarżącej A. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji – Sąd uznał za bezzasadne zarzuty skargi odnoszące się zarówno do naruszenia przepisów postępowania ( art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 OP oraz art. 7 § 1 i § 2 i art. 8 OP) jak i do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego – określonych w art. 2 ust. 3 w zw. z art. 6h i art. 6o; art. 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 6h ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Z powyższych względów, mając na względzie powyższe rozważania – Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, zatem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) oddalił skargę w całości.