I SA/Wr 1202/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędziowie: sędzia WSA Aleksandra Sędkowska, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi E.W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 27 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. na rzecz skarżącej E.W. kwotę 100 złoty tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z 1 sierpnia 2017 r. nr [...] ustalającą E. W. podatek od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 2.295 zł. Jak wynika z akt sprawy, Prezydent Miasta J. postanowieniem z 23 marca 2017 r. wszczął wobec E. W. postępowanie w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2017 r. odnośnie nieruchomości położnej w J. przy ul. [...] . Postępowanie to Prezydent Miasta J. zakończył decyzją z 1 sierpnia 2017 r., w której ustalił E. W. podatku od nieruchomości za rok 2017 w kwocie 2.295,00 zł, przyjmując do opodatkowania: - grunt o powierzchni 330 m2 i stosując stawką podatku właściwą dla gruntów pozostałych (0,43 zł za 1 m2); - powierzchnię mieszkalną budynku 129,80 m2 i stosując stawką podatku właściwą dla budynków mieszkalnych (0,74 zł za 1 m2); - pozostałą powierzchnię budynku 270 m2 i stosując stawką podatku właściwą dla budynków pozostałych (7,62 za 1m2). Organ I instancji, powołując się na dane z rejestru gruntów i budynków stwierdził, że właścicielem nieruchomości zabudowanej, położnej w J. przy ul. [...] (działki nr [...] i nr [...] ), zapisanej w [...] jest E. W. (dalej: Strona, Skarżąca). Na działacie nr [...] znajduje się budynek o funkcji poprodukcyjny, usługowy, gospodarczy dla rolnictwa oraz drugi budynek o funkcji inny budynek niemieszkalny. Na działce nr [...] budynek o funkcji inne budynki niemieszkalne. W budynku przy ul. [...] na powierzchni 129,80 m2 decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego z 25 lipca 2007 r. nastąpiła zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń usługowych na cele mieszkalne. Ponadto jako dowody w niniejszej sprawie, dopuszczono dowody zebrane w toku postępowania dotyczącego ustalenia Stronie podatku od nieruchomości za 2016 r., w tym pismo P.C. z dnia 19.09.2016 r.(będące odpowiedzią na wezwanie organu podatkowego z dnia 5.09.2016 r.), postanowienie z dnia 17.10.2016 r. w sprawie przeprowadzenia oględzin nieruchomości przy ul. [...] w J. i protokół oględzin z dnia 31.10.2016 r. wraz z dokumentacją zdjęciową oraz pismo P.C. z dnia 28.12.2016 r. Z ustaleń organu podatkowego wynika, że budynek przy ul. [...] (dolna kondygnacja) był wykorzystywany przez Stowarzyszenie K. Klub [...] (dalej: Klub) na działalność statutową obejmującą dzieci, młodzież i osoby dorosłe (przejęcie lokalu miało miejsce w 2014 r. – trwały prace remontowe). Z uzyskanych w 2016 r. informacji wynika, że w zajęciach bierze udział około 200 dzieci i młodzieży oraz 15 osób dorosłych, Klub nie prowadzi działalności gospodarczej i nie pobiera opłat za zajęcia – członkowie klubu zobowiązani są do uiszczania składek członkowskich na rachunek bankowy klubu. Z ustaleń wynika także, że osoby dorosłe trenujące w klubie to rodzice wychowanków będący członkami Klubu oraz że znajdujący się w tej nieruchomości gabinet pedagogiczny zajmuje pomieszczenia biura zarządu Klubu i wykorzystywany jest w chwili problemów wychowawczych wychowanków Klubu i nie jest prowadzony w celach zarobkowych. Odnosząc się do zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.- dalej: u.p.o.l.) organ pierwszej instancji przede wszystkim zauważył, że wszelkie ulgi i zwolnienia z podatku od nieruchomości, jako wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, powinny być interpretowane ściśle. Stwierdził, że powyższy przepis został znowelizowany od dnia 1 stycznia 2016 r. a wprowadzona zmiana polega na zastąpieniu słowa "nieruchomości" przez słowa "grunty i budynki" oraz dodaniu słowa "wyłącznie" po słowie zajęte. Dodanie słowa "wyłącznie", zdaniem organu podatkowego, rozstrzyga, że zwolnienie ma charakter przedmiotowo podmiotowy i obejmuje grunty i budynki lub ich części jeśli są zajęte wyłącznie przez wskazany podmiot (stowarzyszenie) na oznaczone cele. Przy czyn budynki i grunty objęte zwolnieniem nie muszą być własnością stowarzyszenia, ale winny być zajmowane na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użyczenia. Wprawdzie Klub na ww. nieruchomości realizuje cele wyniesione w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., ale wykracza poza ten zakres bo organizuje też zajęcia dla dorosłych, a nie wyłącznie dla dzieci i młodzieży. Dlatego organ podatkowy stwierdził, że nie jest możliwe zastosowanie ww. zwolnienia podatkowego do tej części nieruchomości którą wykorzystuje Klub. W odwołaniu E. W. zarzuciła naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. i wskazała, że użyczyła Klubowi nieodpłatnie lokal na prowadzenie zajęć sportowych dla dzieci i młodzieży. Klub takie zajęcia prowadzi bezpłatnie i rozszerzył te działania także na rodziców dzieci i młodzieży. Dlatego uważa, że prowadzona przez Klub działalność uprawnia do zwolnienia z podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. (dalej także: Kolegium), po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Po przytoczeniu przepisów art. 2 ust. 1, art.3 ust. 1, art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Kolegium stwierdziło, że E. W. jest właścicielem gruntu położonego w J. przy ulicy [...] o powierzchni 330 m2 sklasyfikowanego w ewidencji gruntów i budynków jako tereny mieszkaniowe (B). Grunt ten zabudowany jest budynkiem sklasyfikowanym w ewidencji gruntów i budynków jako budynek produkcyjny, usługowy i gospodarczy oraz inny budynek niemieszkalny. Z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia 25.07.2007 r. wynika, że przyjęto zgłoszenie zakończenia robót budowlanych polegających na zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń usługowych na cele mieszkalne przy ulicy [...] o powierzchni 129,80 m2. W złożonej informacji o nieruchomościach z dnia 4.10.2013 r. E. W. wykazała do opodatkowania powierzchnię gruntu tzw. "pozostałego", - 330 m2, powierzchnię mieszkalną budynku - 129,80 m2 oraz powierzchnię tzw. "pozostałą" - 270 m2. Jednocześnie wraz z informacją złożyła formularz ZN "Dane o zwolnieniach podatkowych w podatku od nieruchomości", gdzie powołała się na przysługujące jej, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., zwolnienie od podatku od nieruchomości powierzchni lokalu znajdującego się na parterze budynku o powierzchni 270 m2. Strona 1 stycznia 2014 r. zawarła ze Stowarzyszeniem K. Klub [...] (dalej: Klub) umowę użyczenia lokalu użytkowego o powierzchni 270 m2, znajdującego się na parterze budynku przy ulicy [...] w J. Stowarzyszenie K. Klub [...] jest wpisane do ewidencji klubów sportowych, prowadzonej przez Prezydenta Miasta J. pod pozycją 030. Zgodnie ze Statutem celem Klubu jest między innymi propagowanie, stosowanie i rozwijanie kultury fizycznej i sportu, rozpowszechnianie wiedzy na temat krajoznawstwa oraz organizowanie wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Klub realizuje swoje cele poprzez popularyzacje wiedzy na temat karate i samoobrony, wśród dzieci, młodzieży oraz osób starszych. Członkami Klubu mogą być osoby pełnoletnie oraz małoletni w wieku do 18 lat, w tym małoletni poniżej 16 roku życia za zgodą rodziców. Odnosząc się do tak ustalonego stanu faktycznego sprawy Kolegium podniosło, iż organ I instancji prawidłowo przyjął powierzchnie do opodatkowania. Powierzchnie te są bezsporne i wynikają z ewidencji gruntów i budynków i informacji o nieruchomościach złożonych przez podatnika. Niekwestionowane w odwołaniu było również opodatkowanie części mieszkalnej budynku. Kolegium podkreśliło, że w odwołaniu Strona zakwestionowała opodatkowanie lokalu o powierzchni 270 m2, znajdującego się na parterze budynku, powołując się na zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem od podatku od nieruchomości zwalnia się grunty, budynki lub ich części zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Kolegium stwierdziło, że wszelkie zwolnienia i ulgi od podatku od nieruchomości są wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania i nie powinny być interpretowane rozszerzającą. W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie Strona nie wykazała prawa do korzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. Podkreślono, że aby móc skorzystać z tego zwolnienia, grunty, budynki lub ich części muszą być w rzeczywistości wyłącznie zajęte na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia określonej działalności statutowej wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu. Przy czym taka nieruchomość powinna być nie tylko zajęta teoretycznie ale i faktycznie i to przez podmiot do tego uprawniony, a działania Klubu winny być skierowane wyłącznie do dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu. Jakkolwiek Klub realizuje cel wymieniony w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, lecz nie tylko wśród dzieci i młodzieży, ale również wśród dorosłych. Wskazuje na to statut Klubu, z którego wynika, że działalność statutowa Klubu jest skierowana do szerszego grona osób niż dzieci i młodzież. Z informacji zamieszczonej na oficjalnej stronie Klubu wynika, że zajęcia sportowe Klubu wyznaczone są dla dzieci, młodzież i dorosłych. Z kolei z wykonanych podczas oględzin zdjęć sali treningowej wynika, że nie ma wydzielonego odrębnego pomieszczenia do ćwiczeń dla osób dorosłych a zajęcia sportowe prowadzone są wśród dzieci, młodzieży oraz osób dorosłych w tym samym pomieszczeniu. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że Stronie nie przysługuje zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. albowiem zwolnienie tam określone przysługuje stowarzyszeniom zajmującym wyłącznie grunty, budynki lub ich części na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenie statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, w wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej. Przedmiotowy lokal nie posiada wyodrębnionej części lokalu, w której realizowany byłby cel ustawowy wobec dzieci i młodzieży, ale stowarzyszenie realizuje cele statutowe w tym lokalu także wobec osób dorosłych, co nie podlega zwolnieniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu E. W., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 122, art. 187 § 1 , art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej: O.p.); - art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ podatkowy nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i nieprawidłowo ocenił zgromadzone dowody. Skarżąca powołała się w tym zakresie na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21.02.2018 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wr 1134/17. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Kolegium ustalającą Skarżącej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2016 r. Strona skarżąca wskazuje też, że sposób użytkowania nieruchomości nie zmienił się, a argumentacja Kolegium jest identyczna jak w uchylonej przez Sąd decyzji. Zdaniem Skarżącej, organy podatkowe dokonały nadinterpretacji prawa w sposób szkodliwy dla podatnika, co jest sprzeczne z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który stwierdził, że: "pewność prawa i słuszne oczekiwania obywateli, są częścią europejskiego systemu prawnego". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. w odpowiedzi na skargę wniosło o odrzucenie skargi wskazując, że skargę wniesiono z uchybieniem terminu. Zaskarżona decyzją została bowiem doręczona pełnomocnikowi Strony 9 listopada 2017 r., na co wskazuje zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy, a skargę pełnomocnik Strony wniósł 2 listopada 2018 r. Przywołano też wyjaśnienia pełnomocnika Strony, który stwierdził, że decyzji nie otrzymał 27 października 2017 r., nie wie komu operator pocztowy ją doręczył i w związku z tym przyjął, że decyzję doręczono mu 26 października 2018 r. Kolegium w odpowiedzi na skargę wskazało też, że zwróciło się w trybie reklamacji do Poczty Polskiej o wyjaśnienie i po otrzymaniu odpowiedzi poinformuje Sąd. Jednocześnie powołując się na związanie datą doręczenia decyzji, wynikającą ze zwrotnego poświadczenia odbioru, wskazuje na wniesienie skargi z uchybieniem terminu i wnosi o jej odrzucenie. Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej (brat Skarżącej – pełnomocnik nieprofesjonalny) wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 1302 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd nie uwzględnił wniosku Kolegium o odrzucenie skargi z powodu jej wniesienia z uchybieniem terminu. W ocenie Sądu, zwrotnego poświadczenie odbioru zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi Strony (pełnomocnik nieprofesjonalny – brat Strony) w dniu 27 października 2017 r., na które powołuje się Kolegium, nie można uznać za prawidłowe. Z tego potwierdzenia doręczenia decyzji wynika bowiem, że zaskarżoną decyzję doręczono dorosłemu domownikowi, przy czym nie podano imienia i nazwiska osoby, której przesyłkę doręczono, a podpis złożony przez tę osobę jest nieczytelny. Nie jest zatem możliwe ustalenie, na podstawie dowodu doręczenia zaskarżonej decyzji, komu faktycznie przesyłkę doręczono. Wątpliwości w tym zakresie, jakkolwiek spóźnione, miało także Kolegium, które po zakwestionowaniu przez pełnomocnika Skarżącej skuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji wystawiło do Poczty Polskiej z reklamacją doręczenia. Z uwagi jednak na upławy czasu (rok od daty doręczenia) reklamacja nie została rozpoznana w sposób umożliwiający wskazanie osoby, która przesyłkę odebrała i złożyła nieczytelny podpis. Poczta potwierdziła jedynie te dane, które wynikały ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, tj. w istocie datę doręczania. Wymóg czytelnego podpisu i zidentyfikowanie przez doręczyciela osoby, której przysyłkę doręcza decyduje o skuteczności doręczenia przesyłki. W niniejszej sprawie brak zatem możliwości zidentyfikowania osoby, którą doręczyciel uznał za dorosłego domownika adresata, co uniemożliwia uznanie za skuteczne doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi Strony w dniu wskazanym na dowodzie doręczenia, tj. w dniu 27.10.2017 r. Ponieważ z akt sprawy wynika, że kopię decyzji Kolegium z 27 października 2017 r. (zaskarżona decyzja) doręczono pełnomocnikowi Strony 26 października 2018 r. i na decyzję tę Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu 9 listopada 2018 r., Sąd przyjął, że decyzję doręczono pełnomocnikowi Strony 26 października 2018 r., a skarga wniesiona do Sądu 9 listopada 2018 r. została wniesiona w terminie. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji stwierdził, że decyzja ta narusza prawo w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kwestią sporną w sprawie jest odmowa zastosowania zwolnienia, o którym mowa w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Analogiczna kwestia była rozstrzygana już przez tutejszy Sąd, który wyrokiem z dnia 21.02.2018 r. sygn. akt I SA/Wr 1134/17 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. ustalającą E. W. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2016 r. Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela argumentację przedstawioną w ww. wyroku i przyjmuje ją za własną. Rozstrzygniecie w niniejszej sprawie, tj. dotyczącej zobowiązania E. W. w podatku od nieruchomości za 2017 r. zapadło bowiem na gruncie analogicznych jak za 2016 r. ustaleń faktycznych. Materiał dowodowy zebrany w toku postępowania dotyczącego podatku od nieruchomości za 2016 r. został bowiem włączony do akt niniejszej sprawy i oceniony w taki sam sposób. Oba rozstrzygnięcia (tj. za 2016 i 2017 r.) zapadły także na podstawie takiego samego stanu prawnego. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części zajęte wyłącznie na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Wprowadzona z dniem 1 stycznia 2016 r. zmiana polegała na zastąpieniu słowa "nieruchomości" przez słowa "grunty i budynki" oraz dodaniu słowa "wyłącznie" po słowie "zajęte". Zwolnienie podatkowe uregulowane w ww. przepisie ma charakter przedmiotowo-podmiotowy, obejmuje określone grunty/budynki lub ich części, jeżeli są zajęte wyłącznie przez wskazany podmiot (stowarzyszenie) na oznaczony cel. Przy czym grunty lub budynki objęte tym zwolnieniem nie muszą stanowić własności stowarzyszenia, a jedynie winne być przez nie zajmowane np. na podstawie umowy najmu, dzierżawy czy też użyczenia. Przed nowelizacją omawianego przepisu, stowarzyszenie mogło na nieruchomości realizować cele wskazane w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. oraz inne cele statutowe (jeśli nie było to prowadzenie działalności gospodarczej), natomiast od dnia 1 stycznia 2016 r. może realizować tylko cele wskazane w tym przepisie. W ocenie Sądu, analizując kwestię możliwości zastosowania wobec Skarżącej powyżej wskazanego zwolnienia, organy podatkowe wadliwie ustaliły a także oceniły stan faktyczny, będący podstawą rozstrzygnięć. Nieprawidłowo bowiem organy uznały, że z dokumentów, zebranych w sprawie wynika, iż Klub na przedmiotowej nieruchomości realizuje cel wymieniony w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, jednak nie tylko wśród dzieci i młodzieży, lecz również wśród osób dorosłych, co wyklucza możliwość zastosowania zwolnienia w podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. W ocenie Sądu, wniosku takiego nie uzasadnia analiza akt sprawy. Przede wszystkim podkreślić należy, że nie ustalono, czy zajęcia stanowiące działalność statutową Klubu wobec osób dorosłych w ogóle odbywają się w spornej nieruchomości. Należy bowiem zwrócić uwagę, że z pisma P.C. (prezesa Klubu) z dnia 28.12.2016 r. wynika jedynie, iż "szkolenia sportowe w lokalu przy ul. [...] są prowadzone od 09.09.2016 r. od godziny 15.00. W zajęciach trenuje około 200 dzieci i młodzieży oraz około 15 osób dorosłych, które ukończyły 18 rok życia. Klub nie prowadzi działalności gospodarczej oraz nie pobiera opłat za zajęcia - członkowie klubu zobowiązani są do uiszczania składek członkowskich na rachunek bankowy klubu". Należy zauważyć, że do tego pisma dołączono 3 fotografie 3 grup dzieci z podziałem na poziom zaawansowania, wykonane w dniu 10.12.2016 r. Same zaś organy podatkowe, mając na uwadze fakt, że zgodnie z informacją ze strony internetowej Klubu sekcje zorganizowane są w: – J. [...] – J. C., [...] – S., [...] – K., [...] – S., [...] uznały, że powyższe oświadczenie P. dotyczyło ilości wszystkich dzieci trenujących w Klubie, we wszystkich sekcjach wskazanych powyżej, a nie tylko w lokalu przy ul. [...] w J. Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że organy podatkowe nie wyjaśniły, dlaczego wskazaną powyżej informację dotyczącą ilości osób trenujących w Klubie zinterpretowały tak, że ilość dzieci dotyczy wszystkich sekcji a ilość dorosłych – tylko tej, której zajęcia odbywają się w lokalu przy ul. [...] w J. Dalej należy zauważyć, że w kolejnym piśmie, z dnia 22.05.2017 r., P. C. zadeklarował, iż "powierzchnia funkcjonalna wyodrębniona dla dzieci, młodzieży i osób dorosłych znajduje się przy tablicy w głównej sali treningowej, a osoby dorosłe trenujące w Klubie to rodzice wychowanków będący członkami KKKS". Mając to na uwadze, Sąd uznał, że organ podatkowy nie wyjaśnił również, czy dla osób będących rodzicami dzieci trenujących w Klubie (przy założeniu, iż dotyczy to zajęć prowadzonych w przedmiotowym lokalu) prowadzone są odrębne zajęcia, czy też przebywają tam jedynie ze względu na dzieci. Brak także ustaleń odnoszących się bezpośrednio do prowadzonej przez Klub działalności w 2017 r., tj. w roku za który ustalono w niniejszej sprawie podatek od nieruchomości. W związku z powyższymi wątpliwościami, a także w związku z rozstrzygnięciem sprawy na podstawie dowodów włączonych z postępowania dotyczącego roku 2016 należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie organy podatkowe w sposób niepełny i wybiórczy ustaliły stan faktyczny, co wynikało z braku wszechstronnego zebrania i rzetelnej oceny materiału dowodowego, na której organ oparł swoje ustalenia, odmawiając Skarżącej zastosowania ulgi podatkowej na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest wadliwa narusza bowiem art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., a dostrzeżone uchybienia mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie konieczne jest przeprowadzenie ponownie postępowania dowodowego, a następnie dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego i ustalenie stanu faktycznego. Dopiero do tak ustalonego stanu fatycznego zastosowanie przepisów prawa materialnego, w tym przepisów dotyczących ulg podatkowych. W ponownie prowadzonym postępowaniu konieczne jest ustalenie, czy w lokalu przy ul. [...] w J. w ogóle w 2017 r. odbywały się odrębne zajęcia dla osób dorosłych. Jeśli sekcje Klubu zorganizowane są w kilku miejscowościach powstaje zatem pytanie o to, ile osób, jeżeli w ogóle, z tych wskazanych w 2016 r. 15 osób dorosłych, trenowało w spornej nieruchomości w 2017 r. Poza tym należy ustalić, czy osoby dorosłe, które przebywają w Klubie, są to członkowie mający niezależne zajęcia, czy też osoby te przebywają tam tylko przy okazji treningu swoich dzieci, co wynikałoby z pisma P.C. z dnia 22 maja 2017 r. Powyższe pozwoli ustalić, czy Klub prowadził w 2017 r. w spornej nieruchomości dla jakichkolwiek osób dorosłych swą statutową działalność w zakresie kultury fizycznej i sportu, czy też osoby dorosłe przebywały tam jedynie jako opiekunowie dzieci i młodzieży, podczas ich zajęć. Podsumowując należy stwierdzić, że organ podatkowy nie rozpoznał sprawy w zakresie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych istotnych dla ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania Skarżącej w podatku od nieruchomości za 2017 r. Tym samym Kolegium naruszyło art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. w sposób, który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy podatkowe nieprawidłowo bowiem ustaliły stan faktyczny sprawy i oceniły zgromadzone w sprawie dowody. W myśl art. 122 O.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Przepis ten ustanawia zasadę prawdy obiektywnej, oznaczającą, że prawidłową decyzję organ podatkowy może podjąć tylko wówczas, gdy rozporządza całokształtem materiału dowodowego pozwalającym mu na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ podatkowy jest bowiem zobowiązany do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.). Zasada swobodnej oceny dowodów, zawarta w art. 191 O.p. zakłada rozpoznanie sprawy według najlepszej wiedzy organów podatkowych, doświadczenia, wewnętrznego przekonania, oceniania wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych, a także ich wzajemnego wpływu. Ocena ta nie może koncentrować się wokół jednego dowodu, lecz powinna uwzględniać zgromadzony materiał dowodowy we wzajemnym powiązaniu. Wszechstronne rozważenie zebranego materiału dowodowego odbywa się z uwzględnieniem wszystkich dowodów i okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, przy czym oceny zgromadzonego materiału dowodowego należy dokonać uwzględniając zasady logicznego rozumowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Po 1342/99, publ. LEX nr 43051; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 829/09, LEX nr 559653). Przepisy prawa procesowego – służąc realizacji prawa materialnego – mają na celu stworzenie gwarancji prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, bez określenia której nie można przecież mówić o prawidłowym zastosowaniu normy prawa materialnego (B.Adamiak, J. Borkowski, Polskie postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa, 1996 r., s. 17). Z tych powodów uznać należy, że w sprawie doszło do naruszenia wskazanych powyżej przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze nie uzasadniono szczegółowo zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., koncentrując się na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego w sprawie. W tych okolicznościach przedwczesnym jest odnoszenie się do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu, w sprawie doszło do naruszenia przepisów dotyczących reprezentacji Strony w postępowaniu podatkowym. S.C. (brat Skarżącej) uznano za pełnomocnika Strony na podstawie kserokopii pełnomocnictwa dołączonego do akt aktualnie prowadzonego postępowania z innych postępowań prowadzonych przez organ I instancji i na podstawie oświadczenia Strony, że pełnomocnictwo to podtrzymuje. W aktach sprawy znajdują się kserokopie dwóch pełnomocnictw udzielonych przez Stronę bratu S.C., tj. z 10 maja 2012 r. (data wpływu do organu – 18 maja 2012 r.) oraz z 1 września 2013 r. (data wpływu do organu – 4 października 2013 r.). Dokumenty te zostały zatem złożone w organie I instancji na długo przed wszczęciem postępowania podatkowego w niniejszej sprawie, zaś sądząc po adnotacji poświadczającej ich zgodność z oryginałem w dniu 12 października 2015 r. – zostały złożone do innego postępowania (postępowań). Należy w tym miejscu podkreślić, że od 1 stycznia 2016 r. obowiązują nowe regulacje w zakresie pełnomocnictw. I tak, zgodnie z art. 138a § 2 O.p., pełnomocnictwo może być ogólne, szczególne albo do doręczeń. Stosownie do art. 138d § 1 O.p., pełnomocnictwo ogólne upoważnia do działania we wszystkich sprawach podatkowych oraz w innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej. Pełnomocnictwo ogólne oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu zgłasza mocodawca, wyłącznie w formie dokumentu elektronicznego, według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, do ministra właściwego do spraw finansów publicznych (§ 3). Informacje o udzieleniu pełnomocnictwa, o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu minister właściwy do spraw finansów publicznych umieszcza w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych, zwanych dalej Centralnym Rejestrem (§ 4. Wzór pełnomocnictwa ogólnego, o którym mowa w art. 138d § 3 O.p., został określony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 21 czerwca 2016 r. w sprawie wzoru pełnomocnictwa ogólnego i wzoru zawiadomienia o zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu tego pełnomocnictwa (Dz. U. z dnia 27 czerwca 2016 r., poz. 916). Nie sposób jednak uznać, iż oświadczenie Strony z dnia 18 września 2016 r. spełnia wymogi art. 138d O.p., jak i ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 czerwca 2016 r. Aby strona działała przez pełnomocnika ogólnego należało bowiem złożyć pełnomocnictwo ogólne (PPO-1) w formie elektronicznej za pośrednictwem portalu podatkowego, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Nie można również uznać, znajdującego się w aktach pełnomocnictwa za pełnomocnictwo szczególne. W przypadku pełnomocnictwa szczególnego zakres umocowania zostaje oznaczony przez wskazanie sprawy w której ma działać pełnomocnik. Zgodnie z treścią przepisów art. 138e § 3 i art. 138j § 1 pkt 2 O.p., pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie składa się w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów pełnomocnictwa szczególnego i pełnomocnictwa do doręczeń oraz wzorów zawiadomienia o zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu tych pełnomocnictw (Dz. U. z 2015 r. poz. 2330). Zgodnie z art. 138e O.p. pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Pełnomocnictwo szczególne może być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone ustnie do protokołu. Pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wykonawczych (druk PPS-1), w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis. Przepis art. 138c § 1 O.p. stanowi, że pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę, w tym jego identyfikator podatkowy, dane identyfikujące pełnomocnika, w tym jego identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydenta - numer i serię paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiada identyfikatora podatkowego, adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, a w przypadku adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego - także jego adres elektroniczny. Złożone przez Stronę oświadczenie nie spełniało wymogów formalnych pełnomocnictwa szczególnego ani tym bardziej ogólnego. Podkreślić jednak należy, że brak jest w Ordynacji podatkowej przepisu, który wskazywałby na sankcje związane ze złożeniem pełnomocnictwa w innej formie niż urzędowy wzór. Ponadto z treści art. 138j § 1 pkt 1 O.p. wynika, że wprowadzenie urzędowego wzoru pełnomocnictwa ma przede wszystkim na celu uproszczenie zgłaszania pełnomocnictwa. W sprawie nie miał też zastosowania przepis art. 24 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1649), zgodnie z którym pełnomocnictwa dołączone do akt sprawy przed 1 stycznia 2016 r. uznaje się za pełnomocnictwa szczególne w rozumieniu art. 138e O.p., w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą a to z uwagi na fakt, iż owe dwa pełnomocnictwa znajdujące się w aktach nie zostały złożone do sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Należy jednak zauważyć, że pełnomocnik, z którym organ dokonywał czynności procesowych, był aktywny we wszystkich postępowaniach i to jemu doręczono decyzje. Pełnomocnik ten w terminie złożył środki zaskarżenia. Strona zaś wiedziała o toczącym się postępowaniu i potwierdziła, aczkolwiek nie zachowując wymogów formalnych przewidzianych dla pełnomocnictwa, że jej wolą jest bycie reprezentowaną przez S.C. Udzieliła też S.C. 16 grudnia 2018 r. pełnomocnictwa do reprezentowania jej przez Sądem. Stąd, w ocenie Sądu, przy niewątpliwych uchybieniach organów w stosowaniu przepisów dotyczących reprezentacji strony przez pełnomocnika, gwarancje procesowe Strony w niniejszym postępowaniu nie zostały naruszone. Dlatego uzasadnionym jest stwierdzenie, iż uchybienia wskazanym powyżej regulacjom dotyczącym pełnomocnika w postępowaniu podatkowym nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wyrażany jest zaś pogląd, który Sąd w pełni akceptuje, zgodnie z którym jeżeli uchybienia odnoszą się do przepisów postępowania, to aby mogły stanowić podstawę uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej doń decyzji, muszą mieć możliwość istotnego oddziaływania na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a (wyrok NSA z dnia 25.05.2009 r., sygn. akt II FSK 223/08). Z tych też względów zaskarżoną decyzję uchylono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. z uwagi na naruszenie przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.