I SA/Wr 1205/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2009 r. postanawia: I. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; II. zawiesić postępowanie sądowe. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 18 stycznia 2013 r., nr [...], określającą A. z siedzibą w B. (dalej: skarżąca) zobowiązanie w podatku akcyzowym za maj 2009 r. w kwocie 281.789,00 zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego ustalono, że skarżąca przy sprzedaży oleju opałowego w objętym sporem okresie nie mogła skorzystać z obniżonej stawki podatku akcyzowego, albowiem przedłożone przez skarżą oświadczenia nabywców zawierały braki formalne naruszające normy wynikające z art. 89 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm. – w skrócie: "u.p.a."), takie jak brak adresu, gdzie znajduje się urządzenie i brak czytelnego podpisu i wskazania miejsca złożenia oświadczenia. Nadto nie złożyła w przewidzianym w ustawie terminie oraz sporządzonego prawidłowo (opatrzonego czytelnym podpisem) miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców oleju opałowego, o jakim mowa w art. 89 ust. 14 u.p.a. Zdaniem organów podatkowych, terminowe złożenie prawidłowo sporządzonych zestawień, jest jednym z koniecznych, określonych ustawowo warunków (art. 89 ust. 5 – 15 u.p.a.), których łączne spełnienie daje prawo do zastosowania przy sprzedaży oleju opałowego preferencyjnej stawki podatku akcyzowego. Niespełnienie natomiast chociażby jednego z nich, skutkuje utratą tego prawa, a co za tym idzie, zastosowaniem wyższej stawki akcyzy w wysokości 1.822,00 zł/1000 litrów. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Podnosząc szereg zarzutów naruszenia prawa procesowego i materialnego, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca sformułowała również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że w przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym określone zostało na kwotę 281.789,00 zł. Organ podatkowy wydał jednak w tej samej dacie pięć decyzji, z których wynika zobowiązanie w łącznej wysokości 1.703.943,00, a z należnymi odsetkami może sięgać kwoty powyżej 2.500.000,00 zł. Ewentualne wykonanie wszystkich decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż jednoczesne wszczęcie postępowania egzekucyjnego i zajęcie rachunków bankowych skarżącej niewątpliwie podważy możliwość bieżącego regulowania jej zobowiązań. Strona wskazała nadto, że w prowadzonej działalności gospodarczej finansuje swoje zobowiązania w znacznej części zaciągniętymi na ten cel kredytami bankowymi. Ewentualne komplikacje w terminowym regulowaniu zobowiązań wobec banków oraz zachwianie harmonijnej współpracy z dostawcami, będące nieuchronną konsekwencją wykonania tych decyzji podważy pozycję skarżącej jako wiarygodnego kredytobiorcy, wpłynie na warunki prowadzenia polityki pożyczkowej w przyszłości oraz może doprowadzić do znaczącego pogorszenia wypracowanych warunków współpracy z kontrahentami skarżącej. Skarżąca załączyła zestawienie zobowiązań tygodniowych z tytułu dostaw paliw, z którego wynika, że jej zobowiązania z tego tytułu wobec ośmiu firm wyszczególnionych w tym zestawieniu od 17 czerwca 2013 r. do 23 czerwca 2013 r. wynosiły 4.321.992,40 zł. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09 opublikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji w jej obecnej sytuacji majątkowej, spowoduje wyrządzenie skarżącej znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki, także przy uwzględnieniu istnienia innych decyzji określających zobowiązanie w podatku akcyzowym. W ocenie Sądu, z przedłożonych przez stronę dokumentów nie wynika, że strona nie ma możliwość uregulowania zobowiązania w podatku akcyzowym w łącznej kwocie 2.500.000,00 zł wynikającej z wszystkich wydanych wobec skarżącej decyzji. W ocenie Sądu, możliwość regulacji zobowiązań handlowych tylko w jednym tygodniu w kwocie niemal dwukrotnie przewyższającej zobowiązania podatkowe (4.321.992,40 zł) wynikające ze wszystkich wydanych wobec skarżącej decyzji, świadczy o jej znacznych zdolnościach finansowych, a w kontekście twierdzeń o finansowaniu bieżącej działalności z kredytów, także o możliwości łatwego uzyskania kredytu w celu uregulowania należności podatkowej. Strona ma więc możliwość dobrowolnego uregulowania swojego zobowiązania wobec Skarbu Państwa i zapobieżenia negatywnym skutkom przymusowej egzekucji, w tym zajęcia rachunków bankowych. Zauważyć także należy, że z informacji zawartych na stronie czwartej i piątej protokołu kontroli z dnia 5 września 2012 r. znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że w 2011 r. obrót netto strony ze sprzedaży towarów i usług wyniósł 42.092.496,45 euro, a suma aktywów bilansu sporządzonego na koniec 2011 r. wynosiła 6.629.861,40 euro. Potwierdza to ocenę, iż strona prowadzi działalność gospodarczą dużych rozmiarów i posiada znaczne możliwości finansowe. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Następnie wskazać należy, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1) p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W sprawie zawisłej pod sygn. akt I SA/Wr 1184/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 5 grudnia 2011 r., skierował do Trybunału Konstytucyjnego następujące pytanie prawne: ,,Czy art. 89 ust. 16 w związku z art. 89 ust. 14 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) jest zgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w zakresie w jakim warunkuje zastosowanie stawki akcyzy na wyroby energetyczne – olej opałowy – określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym od spełnienia warunku z przepisu art. 89 ust. 14 ustawy o podatku akcyzowym ?’’. W sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1184/11 w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego w zakresie obrotu paliwami, tj. olejem opałowym stwierdzono, że strona – mimo obowiązku składania właściwemu miejscowo Naczelnikowi Urzędu Celnego do 25-dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców oleju opałowego o jego wykorzystaniu na cele opałowe – takich zestawień nie składała, w związku z czym organ określił stronie zobowiązanie w podatku akcyzowym z powodu niezachowania określonych przez ustawodawcę warunków uprawniających do zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego przy sprzedaży wyrobów akcyzowych w postaci oleju opałowego. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 99/11 skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne w przedmiocie oceny "czy art. 89 ust. 5 i ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym jest zgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim dopuszcza zastosowanie stawki akcyzy określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, w przypadku, gdy oświadczenia, o których mowa w art. 89 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym zawierają wady nieistotne z punktu widzenia ustalenia tożsamości nabywcy oraz przeznaczenia wyrobu energetycznego". W ocenie Sądu, zagadnienia prawne objęte powyższymi pytaniami mają istotne znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy. Przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego będą bowiem regulacje ustawy o podatku akcyzowym, które legły u podstaw zaskarżonej w sprawie decyzji. Powyższe uzasadnia w ocenie Sądu zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie, do czasu wypowiedzenia się przez Trybunał Konstytucyjny na zadane mu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku pytania prawne, zarejestrowane w Trybunale pod sygn. akt P 24/12 i P 50/11. Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1) p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.