I SA/Wr 121/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Zastępca Przewodniczącego Wydziału I: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca w treści skargi wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, iż organ podatkowy wydał siedem decyzji określających zobowiązania podatkowe w łącznej wysokości 157.106 zł. Wskazana kwota będzie jeszcze wyższa po doliczeniu odsetek za zwłokę. W ocenie strony, bezsporne jest, że w jej sytuacji majątkowej wykonanie decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Egzekucja bowiem uniemożliwi prowadzenie jakiejkolwiek egzystencji, gdyż utrzymuje się tylko z emerytury w wysokości około 1.000 zł. Skarżąca zwróciła uwagę, że nie bez znaczenia jest fakt, iż sprzedając olej opałowy, stosowała preferencyjną stawkę, a zatem nie pobrała podatku w wysokości określonej w decyzji. Obligowałoby to ją do zapłaty podatku z własnego majątku, podczas gdy sprzedawała olej opałowy, a nie napędowy. Do rozpoznania przedmiotowego wniosku przyjęto dane wynikające z dokumentów przedłożonych przez skarżącą w związku z ubieganiem się o przyznanie prawa pomocy. Wynika z nich, że strona nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości ani przedmiotów o znacznej wartości. Od grudnia 2012 r. z emerytury, która netto wynosi 1.349,09 zł, potrącane jest – zgodnie z oświadczeniem strony – miesięcznie 500 zł w związku z egzekucją zobowiązań podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że instytucja wtrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma służyć tylko tymczasowej ochronie strony skarżącej przed negatywnymi skutkami wykonania aktu, który może zostać wzruszony przez Sąd – do czasu wydania wyroku. W ramach postępowania w tym przedmiocie Sąd jednak nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny samego aktu. Zaskarżona decyzja bowiem korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu. Chodzi o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Dodać trzeba, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 ustawy procesowej ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, które nadto powinny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, taka sytuacja nie zachodzi. Zauważyć bowiem trzeba, że wobec strony skarżącej już od grudnia 2012 r. prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w administracji, w którym zajęciem objęta została emerytura. Zgodnie z brzmieniem art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. w Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm.) wysokość potrąceń z tego tytułu nie może być większa niż 25% świadczenia. Zatem wartość maksymalnego potrącenia z emerytury skarżącej w kwocie 1349 zł wynosi 325 zł. W rezultacie obecnie strona otrzymuje emeryturę w wysokości około 1.000 zł. Egzekucja dalszych zobowiązań nie będzie jednak już skutkować pomniejszeniem tej kwoty – byłoby to bowiem sprzeczne z powołaną wyżej regulacją prawną. Poza tym, uzasadnienie przedmiotowego wniosku nie wskazuje na żadne konkretne okoliczności, które byłyby skutkiem egzekucji należności wynikających z zaskarżonej decyzji. Wypada również zauważyć, że przywołane przez stronę skutki wykonania decyzji, nakładającej zobowiązanie finansowe, wskazują właściwie na obniżenie standardu życia, którego jednak nie można utożsamiać z przesłankami wstrzymania wykonania tej decyzji. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I FZ 155/08, Legalis), faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudna sytuacja materialna może mieć wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Wobec powyższego nie było podstaw do uwzględnienia żądania przedmiotowego wniosku i związku z tym, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.